ทฤษฎีสมคบคิดว่าด้วยเรื่องพี่คินชอบผม

หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดส่วนตัว นิ้วเรียวยาวของโซ่กำลังเลื่อนหน้าจอพรืดๆ ด้วยความเร็วสูง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงกลมกวาดสายตาอ่านข้อความในแชตกลุ่มย่อยระหว่างเขากับเพื่อนสนิท ก่อนจะหยุดชะงักกึก เมื่อข้อความล่าสุดจากบุคคลที่เขาพยายาม "เว้นระยะห่าง" ปรากฏขึ้นพร้อมสติกเกอร์รูปแมวกวนประสาท *[Kin_Official]: วันนี้ติววิทย์เรื่องอะไรดีครับอาจารย์โซ่ หรือจะเปลี่ยนมาติวเรื่อง "อัตราการเต้นของหัวใจยามที่อยู่ใกล้เธอ" แทนดี?* โซ่สูดหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อม สมองอันปราดเปรื่องที่มักจะคำนวณสมการฟิสิกส์หรือกลไกเคมีได้อย่างรวดเร็วในเสี้ยววินาที ตอนนี้กลับประมวลผลคำพูดกำกวมนี้ไม่ทันสักกระบวนการเดียว สองแก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องยกมือขึ้นมาพัดวีระบายความร้อน ให้ตายสิ... นี่มันไม่ใช่แค่มุกจีบไก่กาแล้วนะ! "ฮึ่ม... คิดจะเล่นมุกเสี่ยวใส่ฉันอีกแล้วเหรอ นายคุณชายคิน" โซ่พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเคี้ยวปากอย่างขัดใจ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา โซ่เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มพราวเสน่ห์และท่าทางกวนๆ ของคิน คนที่เคยบอกว่าทำโจทย์ฟิสิกส์ไม่เป็น คนที่มักจะทำหน้ามึนเวลาเจอทฤษฎีกลศาสตร์ควอนตัมยากๆ แต่เวลาเผลอ... คินมักจะอธิบายปรากฏการณ์ธรรมชาติหรือยกตัวอย่างฟิสิกส์เชิงลึกออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว ชนิดที่ว่าต่อให้เป็นเด็กโอลิมปิกวิชาการก็ยังต้องอาย ถ้าเก่งขนาดนั้น... แล้วจะมาแกล้งโง่ให้เขาติวให้ทุกเย็นทำไมตั้งหลายเดือน?! ความสงสัยที่สะสมมานานราวกับปฏิกิริยาเคมีที่รอวันระเบิด โซ่กดเข้าหน้าต่างแชตส่วนตัวของคนตัวสูง นิ้วเรียวรัวพิมพ์ข้อความด้วยความเร็วสูงเพื่อระบายความอัดอั้น *[Zoh_Nutdanai]: หยุดเลยนะคุณคิน! เลิกเล่นมุกเลี่ยนๆ แล้วตอบคำถามผมมาดีๆ เลย* *[Zoh_Nutdanai]: ทำไมสัปดาห์ก่อนตอนที่เราเรียนเรื่อง "กฎการเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้าของฟาราเดย์" (Faraday's Law of Induction) คุณถึงทำเป็นจำสูตรไม่ได้ ทั้งที่เมื่อวานคุณเผลอพูดหลักการฟลักซ์แม่เหล็กออกมาอย่างคล่องแคล่วตอนเราเดินผ่านประตูตรวจโลหะห้างสรรพสินค้า?* *[Zoh_Nutdanai]: แล้วไหนจะเรื่องอุณหพลศาสตร์ (Thermodynamics) อีก คุณบอกว่าไม่เข้าใจกฎข้อที่สอง แต่คุณดันอธิบายเรื่องเอนโทรปี (Entropy) ให้ผมฟังตอนร้านกาแฟแอร์เสียได้เป็นฉากๆ!* *[Zoh_Nutdanai]: ตกลงว่าคุณแกล้งโง่เรื่องวิทย์มาตลอด เพื่ออะไรกันแน่ครับ?!* ส่งข้อความยาวเหยียดชุดใหญ่ไฟกระพริบไปรวดเดียว โซ่นั่งกอดอกมองหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัวระส่ำราวกับตีกลองเพล เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบเหวแห่งความจริง ความจริงที่ว่า... คนๆ นี้อาจจะไม่ได้แค่มองเขาเป็นแค่ "ติวเตอร์" ผ่านไปเกือบสามนาที ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายอ่านแล้ว (Read) มีเพียงสถานะ *Typing...* ที่กระพริบสลับไปมาอยู่หลายรอบ ราวกับอีกฝ่ายกำลังชั่งใจว่าจะเรียบเรียงคำตอบอย่างไรให้รอดพ้นจากข้อกล่าวหานี้ โซ่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเงียบในห้องสมุดทำให้ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจนเกินไป บรรยากาศรอบตัวช่างชวนให้อึดอัดแต่ก็น่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน ในที่สุด หน้าจอก็ปรากฏข้อความตอบกลับยาวเหยียดที่ทำให้โซ่ต้องเบิกตากว้าง *[Kin_Official]: อืม... จับได้แล้วสินะครับ* *[Kin_Official]: จริงๆ แล้ว ที่ผมยอมโง่เรื่องวิทย์ ให้คุณบ่น ให้คุณด่า หรือแม้แต่ยอมโดนคุณเคาะหัวด้วยหนังสือสรุปเคมีบ่อยๆ...* *[Kin_Official]: ก็เพราะว่า "ทฤษฎีแรงโน้มถ่วง (Gravitational Force)" ของไอแซก นิวตัน มันใช้ไม่ได้ผลกับผมอีกต่อไปแล้วล่ะครับโซ่* *[Kin_Official]: เพราะแรงดึงดูดเดียวในจักรวาลนี้ที่ดึงผมให้เข้ามาใกล้คุณทุกที... ไม่ใช่มวลของวัตถุ แต่มันคือ "แรงดึงดูดระหว่างมวลหัวใจ" ของเราสองคนต่างหาก* โซ่ชะงักค้างไปทันที ดวงตากลมโตมองหน้าจอค้างเติ่ง สมองขาวโพลนราวกับไฟล์งานโดนไวรัสกิน คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ที่เตรียมไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นไอความร้อน ให้ตายเถอะ... นี่มันเอาทฤษฎีฟิสิกส์มาหยอดกันโต้งๆ เลยงั้นเหรอ! ก่อนที่โซ่จะได้พิมพ์ข้อความโต้ตอบอะไรกลับไปเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนปรอทแตก เสียงเคาะประตูกระจกห้องสมุดก็ดังขึ้นก๊อกๆ ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "เปิดประตูให้หน่อยครับอาจารย์โซ่... พอดีผมมี 'การทดลองภาคปฏิบัติ' นอกตำรา ที่อยากจะพิสูจน์ให้คุณดูต่อหน้าต่อตาตอนนี้เลย" โซ่สะดุ้งสุดตัวเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกใส แล้วพบว่าร่างสูงโปรดของคินกำลังยืนยิ้มพราวเสน่ห์อยู่เบื้องหน้า พร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาในมือ—ไม่ใช่ดอกไม้ธรรมดา แต่ตรงกลางช่อคือโครงสร้างโมเลกุลของสารเคมีบางชนิดที่โซ่จำได้แม่นยำว่าเป็นสูตรของสารแห่งความสุข ...สารโดปามีน (Dopamine) หัวใจของโซ่กระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกเคมีฟุ้งกระจายอบ󠀥อวลไปทั่วทั้งอก ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ และก่อนที่เขาจะทันได้คิดหนี ประตูห้องสมุดก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของคนตัวสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาถึงดวงตาคู่คม --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่นับวันยิ่งเคมีฟุ้งกระจายคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ