เมื่อรูมเมตกลายเป็นพี่รหัส(ชั่วคราว)

"บอกว่าไม่ต้องมาส่งไงเล่า! บ้านฉันไม่ได้อยู่ดาวอังคารนะ จะได้ต้องมีหน่วยกู้ภัยมาคอยนำทางทุกเย็นเนี่ย!" เสียงโวยวายของโซ่ดังลั่นบริเวณหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ เจ้าตัวกำลังยืนกอดอกแน่น แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิดปนเขินอาย ขณะที่ร่างสูงของคินกำลังยืนพิงมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบต์คันหรูด้วยท่าทางสบายๆ สวนทางกับแววตาระยิบระยับที่บ่งบอกว่าเขากำลังสนุกกับการได้แกล้งคนตัวเล็กตรงหน้าเสียเหลือเกิน "อ้าว ก็ไหนอาจารย์บอกว่ากฎการเคลื่อนที่ของนิวตันข้อที่หนึ่ง วัตถุที่หยุดนิ่งจะพยายามรักษาสภาพหยุดนิ่งใช่ไหมล่ะครับ... ฉันก็แค่วัตถุมวลมากที่ถูกแรงโน้มถ่วงดึงดูดให้ต้องมาจอดอยู่ตรงนี้ทุกวันเพื่อความปลอดภัยของน้องโซ่ไงครับ" คินลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับเอื้อมมือไปเคาะหมวกกันน็อกสำรองในมือเบาๆ เป็นเชิงบังคับกลายๆ "ตรรกะเพี้ยนมาก! เอาฟิสิกส์มาอ้างแบบนี้ Isaac Newton คงลุกขึ้นมาตบกะโหลกนายสักทีแน่ๆ!" โซ่สะบัดหน้าหนี พยายามซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมาเต็มที นี่เป็นวันที่ห้าติดต่อกันแล้วที่คินมารับมาส่งเขาทุกวัน หลังจากเหตุการณ์ที่อีกฝ่ายอ้างตัวว่าเป็น "พี่รหัสชั่วคราว" เพื่อเนียนเข้ามาคลุกคลีตีโมง จากรูมเมตที่เคยจิกกัดกันวันละสามเวลาหลังอาหาร ตอนนี้สถานะกลับกลາຍเป็นอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจของโซ่เต้นผิดจังหวะจนน่ากลัว และความรู้รอบตัวทางวิทยาศาสตร์ที่เคยแน่นปึก ก็มักจะรวนเรทุกครั้งที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองมาใกล้ๆ "ขึ้นรถเถอะน่า วันนี้ฉันมีเรื่องจะติว... ไม่ใช่สิ ฉันมีเรื่องจะให้เธอช่วยอธิบายหน่อย" คินเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้ดูจริงจังขึ้นนิดหน่อย ทำเอาโซ่ที่เตรียมตัวจะอ้าปากเถียงถึงกับชะงัก "เรื่องอะไรอีก อย่าบอกนะว่าอ่านหนังสือสอบไม่ทัน ถึงเวลาสอบจริงฉันไม่ช่วยลอกนะเว้ย!" โซ่หันขวับมามองด้วยความระแวง "เปล่าเรื่องสอบ... แต่เป็นเรื่อง 'ปฏิกิริยาเคมี' ระหว่างเราสองคนต่างหากล่ะครับ" "ไอ้พี่คิน! ทะลึ่งละ!" โซ่กำหมัดแน่น ทุบเข้าที่แขนแกร่งเบาๆ ไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ แต่ใบหูกลับแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ยอมสวมหมวกกันน็อกให้คนตัวเล็กที่ยังคงบ่นอุบอิบไม่หยุด ระหว่างทางกลับบ้าน ลมเย็นยามเย็นปะทะเข้ากับใบหน้า แต่ความอบอุ่นจากแผ่นหลังกว้างที่โซ่เผลอใช้มือจับเสื้อไว้แน่นกลับทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าความเร็วของรถมอเตอร์ไซค์เสียอีก เมื่อรถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าหอพัก โซ่รีบก้าวลงจากรถทันทีราวกับกลัวว่าตัวเองจะเผลอใจไปมากกว่านี้ "ถึงแล้ว ขอบใจ... กลับไปได้ละ ไป!" โซ่โบกมือไล่ส่งแบบขอไปที "เดี๋ยวสิครับโซ่" คินถอดหมวกกันน็อกออก เสื้อผ้าและเรือนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากลมตี แต่รอยยิ้มละมุนที่ส่งมากลับทำให้โลกทั้งใบของโซ่ดูแคบลงถางตา "พรุ่งนี้... ฉันต้องไปทำธุระต่างจังหวัดสองวันนะ" นิ้วมือที่กำลังจะไขกุญแจห้องชะงักกึก โซ่หันขวับกลับมามองโดยไม่รู้ตัวว่าแววตาของตนเองแสดงความใจหายออกมาอย่างชัดเจน "อ... อ๋อ ไปก็ไปสิ ใครถามเล่า!" "อ้าว ใจหายเหรอครับเนี่ย หน้าเธอมันฟ้องนะเนี่ยว่าคิดถึงล่วงหน้าแล้ว" คินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว จนโซ่ต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับประตูห้องพัก "ใครคิดถึงนายหลงตัวเองชะมัด!" โซ่เสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาที่พราวระยับคู่นั้น หัวใจเต้นรัวระคนสับสน คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบที่ข้างใบหู จนขนลุกซู่ไปหมด "งั้นก่อนไป... ขอรางวัลให้เด็กดีที่มาส่งทุกวันหน่อยสิครับ" "รางวัลบ้าบออะไร เล Aaaaa..." ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาแผ่วเบาที่มุมปากของโซ่โดยไม่ทันตั้งตัว มันเป็นสัมผัสที่รวดเร็ว ทว่าเนิ่นนานพอที่จะทำให้สมองของโซ่ขาวโพลน สารโดパ민 (Dopamine) และออกytocin พรั่งพรูออกมาจนควบคุมระบบประสาทไม่ได้ ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมดที่เคยจำได้มลายหายสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามรากับกลองชุด คินผละออกมาช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผสมความอ่อนโยนเอาไว้ในสัดส่วนที่อันตรายที่สุด "เดินทางปลอดภัยนะเด็กโง่... แล้วเจอกันครับ" พูดจบเจ้าตัวก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้โซ่อยยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตูห้อง สมองยังคงวนเวียนอยู่กับสัมผัสอุ่นเมื่อครู่ มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างไร้สติเพื่อจะพิมพ์ด่าระบายความเขินอ แต่ปลายนิ้วกลับเผลอพิมพ์ประโยคต้องห้ามลงไปในแชทของคินโดยไม่รู้ตัว— *โซ่: "ถ้ารู้ว่าไปแล้วจะคิดถึง... นายไม่ต้องไปได้ไหมเล่าไอ้บ้า"* ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อรู้ตัวว่ากดส่งข้อความนั้นไปแล้ว! โซ่รีบละลานละลั่งกดปุ่ม "ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน" ทว่าหน้าจอโทรศัพท์กลับปรากฏเครื่องหมาย Read พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากคินที่โทรกลับมาทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่นับวันยิ่งเคมีฟุ้งกระจายคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ