สมการความรักหรอ ไม่มีในตำราหรอก!

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของโซ่สั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้ง เหมือนแผ่นดินไหวขนาดเจ็ดริกเตอร์ในความรู้สึกของเด็กหนุ่มผู้ไม่เคยสอบตกวิชาฟิสิกส์สักครั้งในชีวิต แต่กลับกำลังเหงื่อตกโซมกายกับคำถามง่ายๆ ทางหน้าจอ *“ในเมื่อโทรมาแบบนี้... แสดงว่ายอมรับคำสารภาพรักฉบับทดลองทางวิทยาศาสตร์แล้วใช่ไหมครับ, โซ่?”* ดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นใสเบิกกว้าง นิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะรัวแป้นพิมพ์อธิบายกลไกการเกิดฟ้าผ่าหรือโครงสร้างพันธะเคมีได้อย่างคล่องแคล่ว ตอนนี้กลับแข็งทื่อราวกับถูกฉีดด้วยไนโตรเจนเหลวที่อุณหภูมิ -196 องศาเซลเซียส "บ้า... บ้าไปแล้วไอ้พี่คิน!" โซ่สบพึมพำกับความว่างเปล่าในห้องนอนของตัวเอง สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินวนไปวนมาเป็นเลขแปดอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ สมองที่ประมวลผลเรื่องยากๆ ได้ในเสี้ยววินาทีตอนนี้กลับรวนราวกระแสไฟฟ้าลัดวงจร จะปฏิเสธก็กลัวอีกฝ่ายหาว่าใจแคบ จะยอมรับก็... ฮื่อ! มันใช่เรื่องที่เด็กสายวิทย์อย่างเขาต้องมาเสียอาการให้รุ่นพี่สายบริหารหน้ามึนคนนี้ไหมเล่า! ปลายนิ้วสั่นเทาแตะลงบนหน้าจอ ก่อนจะเริ่มรัวพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเร็วสูงเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก **โซ่:** ใครยอมรับกันเล่า! พี่เอาตรรกะเพี้ยนๆ แบบไหนมาสรุปเนี่ย! คนละเรื่องเลยนะ! **โซ่:** โทรมาก็เพราะจะทวงชีทสรุปแคลคูลัสต่างหาก อย่ามามั่วนิ่มนะเว้ย! ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที สถานะในแชตก็เปลี่ยนเป็น 'กำลังพิมพ์...' ทันที ชายหนุ่มอีกฝั่งคงกำลังยกยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์แน่ๆ โซ่จินตนาการออกเลยว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นจะกวนประสาทขนาดไหนเวลาแกล้งเขาสำเร็จ **คิน:** อ้าว หรอครับ นึกว่าโทรมาเพราะคิดถึงซะอีก เห็นเงียบไปตั้งนานตอนได้ยินประโยคบอกรัก **คิน:** งั้นแสดงว่าที่ผ่านมา... สมมติฐานเรื่อง "แรงดึงดูดระหว่างมวลหัวใจเรา" ที่พี่ตั้งขึ้น ยังต้องทำการทดลองซ้ำสินะครับ? "โอ๊ยยย! อยากจะเอาตำราฟิสิกส์ปาใส่หน้าจริงๆ!" โซ่ทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้ากับเตียงนอนนุ่ม เอาหมอนใบโตมาปิดหน้าแล้วส่งเสียงกรีดร้องอุดอู้ระบายความเขินอาย ให้ตายเถอะ ร่างกายของเขากำลังหลั่งสารฮอร์โมนอะดรีนาลีน (Adrenaline) และคอร์ติゾล (Cortisol) ออกมาพร้อมกันจนหัวใจเต้นโครมครามเกินอัตราปกติ ชีพจรพุ่งสูงปรี๊ดจนน่ากลัวว่าเส้นเลือดในสมองจะแตกตายเสียก่อน นี่สินะที่เขาเรียกว่าอาการตกหลุมพรางของจริง ไม่ใช่ทฤษฎีแรงโน้มถ่วงของนิวตันที่ไหนทั้งสิ้น! แต่ในฐานะติวเตอร์วิชาการระดับแนวหน้า (ที่ตั้งขึ้นมาเอง) โซ่จะยอมแพ้ให้กับมุกจีบกากๆ ของผู้ชายชื่อคินไม่ได้เป็นอันขาด! เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์โต้กลับด้วยมาดนักวิทยาศาสตร์ผู้เคร่งขรึม (ที่พยายามสุดชีวิตไม่ให้เสียงสั่น) **โซ่:** ฟังทางนี้ให้ดีนะพี่คิน! ในทางวิทยาศาสตร์และความเป็นจริง ความรักมันไม่มี "สมการตายตัว" หรอกนะเว้ย! **โซ่:** มันไม่ใช่กฎแรงดึงดูดระหว่างมวลของนิวตัน ($F = G \frac{m_1 m_2}{r^2}$) ที่คำนวณระยะทางแล้วจะรู้ผลลัพธ์เป๊ะๆ สักหน่อย! **โซ่:** ความรักมันซับซ้อนกว่านั้นเยอะ มันเป็นเรื่องของปฏิกิริยาเคมีในสมองล้วนๆ ทั้งโดปามีน (Dopamine) ที่ทำให้คลั่งรัก ออกซิโทซิน (Oxytocin) ที่สร้างความผูกพัน หรือแม้แต่เซโรโทนิน (Serotonin) ที่ทำให้อารมณ์แปรปรวน **โซ่:** ซึ่งทั้งหมดเนี่ย... มันควบคุมไม่ได้เว้ย! มันไม่มีสูตรคำนวณว่าใครจะรักใครก่อน หรือใครจะแพ้ทางใครมากกว่ากัน! โซ่กดส่งข้อความยาวเหยียดรวดเดียวจบด้วยความสะใจ คิดว่าคราวนี้รุ่นพี่ตัวดีคงจะไปไม่เป็นและเลิกหยอดมุกเลี่ยนๆ ใส่เขาสักที แต่ทว่า... ผ่านไปเกือบนาที คินก็ยังไม่ตอบกลับมา ความเงียบโรยตัวลงในห้องแชต โซ่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วอีกฝ่ายจะต้องสวนกลับมาทันทีด้วยประโยคกวนๆ หรือสติกเกอร์หน้ากวนประสาท แต่นี่กลับเงียบกริบ... เงียบจนน่าใจหาย หรือว่าเขาจะพูดแรงเกินไป? หรือว่า... พี่คินจะโกรธ? ความคิดร้อยแปดพันประการเริ่มตีรวนอยู่ในหัว สมองที่เคยฉลาดเฉลียวเริ่มทำงานหนักด้วยความกังวล โซ่กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ นิ้วเรียวกดเปิดหน้าต่างแชตค้างไว้ มองดูสถานะที่ไม่มีการเคลื่อนไหว หัวใจที่เคยเต้นแรงเพราะความเขิน กลับเปลี่ยนเป็นเต้นระรัวด้วยความร้อนรนแทน "เฮ้อ... ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วยวะโซ่ ปากพ่อยยย" เด็กหนุ่มพึมพำตำหนิตัวเองเบาๆ ยกมือขึ้นขยี้ผมจนยุ่งเหยิง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ โซ่สะดุ้งเฮือก รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความเร็วแสง **คิน:** งั้นเหรอครับ... **คิน:** ถ้าความรักมันไม่มีสมการตายตัว และควบคุมไม่ได้อย่างที่โซ่บอกจริงๆ... **คิน:** แล้วทำไมตอนนี้ แค่พี่ไม่ได้พิมพ์ตอบมาแค่หวินาทีเดียว โซ่ถึงต้องทำหน้ามุ่ยแล้วกัดปากตัวเองจนจะขาดแบบนั้นด้วยล่ะครับ หื้ม? โซ่ชะงักกึก เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด รีบหันขวับไปมองรอบห้องนอนตัวเองทันที หน้าต่างห้องไม่ได้ปิดม่านสนิท... และระเบียงห้องนอนของเขากับห้องของคอนโดฝั่งตรงข้าม (หรือจะบอกว่าห้องข้างๆ ที่ระเบียงเชื่อมกันนิดหน่อย) ก็ไม่ได้ไกลกันเลยสักนิด! ร่างสูงโปรดของคินยืนพิงราวระเบียงห้องของเจ้าตัว มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือที่เรืองแสงวาบ อีกข้างถือแก้วกาแฟอุ่นๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้แสงไฟยามค่ำคืนกำลังมองตรงมาที่ห้องของเขา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาทะลุผ่านกระจกใส โซ่แทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด! **คิน:** เปิดประตูระเบียงหน่อยสิครับ ติวเตอร์คนเก่ง... พอดีมี "ตัวแปรลับ" อีกตัวที่ยังไม่ได้ทดลองด้วยกันนะ มือหนาของคินเคาะกระจกเบาๆ สองครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มละลายใจที่ทำเอาเด็กสายวิทย์สมองพังเป็นจุลอย่างไร้ทางเยียวยา! --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนสมองและหัวใจไปด้วยกันนะครับ!)*