กาแฟกับคาเฟอีน เรื่องที่พี่ไม่รู้

"ถ้าขยับมือช้ากว่านี้อีกนิดเดียว... สมุดเลนส์ตาและออปติกส์เล่มนี้คงได้กลายสภาพเป็นรังสีอัลตราไวโอเลตพุ่งทะลุถังขยะไปแล้วนะครับ โซ่" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนจากไอน้ำที่ลอยกรุ่นขึ้นมาปะทะปลายจมูก โซ่สะดุ้งสุดตัวจนข้อศอกไปกระแทกกับมุมโต๊ะไม้สนฝรั่งเศสจนเกิดเสียงดัง 'ก๊อก' ใหญ่ เจ้าตัวนิיหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่ยังไม่วายถลึงตาใส่ร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยสีหน้าลอยชาย บนโต๊ะอ่านหนังสือตัวยาวในห้องหนังสือส่วนตัวของคิน ตอนนี้กำลังเกิด 'วินาศภัย' ขนาดย่อมขึ้น—คราบของเหลวสีน้ำตาลเข้มกระจายตัวเป็นวงกว้าง ทะลักล้นขอบแก้วเซรามิกเคลือบมุก ก่อนจะไหลนองละเลงทับหน้ากระดาษสรุปสูตรฟิสิกส์แสงของโซ่จนเปียกชุ่มหยดย้อย "ไอ้... ไอ้คุณคิน! นี่มันอะไรเนี่ย!" โซ่หวีดร้องเสียงหลง มือเรียวรีบคว้าทิชชูบนโต๊ะมาซับน้ำสีดำปื้นใหญ่อย่างลนลาน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกจนแทบจะถอดสี "สรุปสูตรเลนส์นูนเลนส์เว้าของฉัน! นี่ฉันนั่งจดถึงตีสองเมื่อคืนนะเว้ย! นายตั้งใจใช่ไหมเนี่ย มือไม้เป็นโรคพาร์กินสันหรือไงถึงได้ปัดแก้วกาแฟหกใส่ได้พอดีเป๊ะขนาดนี้!" คินไหวไหล่เบาๆ นัยน์ตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาเสมอzกับโซ่ที่กำลังนั่งหน้าหงิกอยู่บนเก้าอี้ พร้อมกับยื่นมือหนาเข้ามาช่วยดึงกระดาษทิชชูที่เปียกชุ่มออก "อุบัติเหตุครับ ตัวเล็ก..." คินลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท "มือมันไม่อำนวยจริงๆ พอดีเห็นเหม่อมองหน้าผมนานเกินไปจนนึกว่าหลงเสน่ห์ กลัวจะขาดออกซิเจนไปซะก่อน เลยกะว่าจะสะกิดเบาๆ ใครจะไปรู้ว่าแก้วกาแฟมันจะสามัคคีกับแรงโน้มถ่วงดีขนาดนี้ล่ะครับ" "หลงเสน่ห์ผีสิงอะไรเล่า! ใครมองหน้านายกัน!" โซ่หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความเขินที่อีกฝ่ายจู่โจมระยะประชิดแบบไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ ของคินที่เจือกลิ่นคาเฟอีนจางๆ ลอยมาแตะจมูกจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "แล้วนี่ดูสิ กาแฟราดซะชุ่มฉ่ำ หนังสือพังหมดแล้วเนี่ย นายต้องรับผิดชอบ!" "รับผิดชอบแน่นอนครับ..." คินกระซิบเสียงพร่า แววตาที่มองมาวาววับแปลกๆ จนโซ่ต้องรีบถอยหลังกรูด "แต่ก่อนจะไปถึงเรื่องนั้น... รู้ไหมครับว่าทำไมกาแฟถึงเป็นสารละลายที่น่าสนใจมากในเชิงวิทยาศาสตร์?" "ฮะ? อะไรนะ?" โซ่กะพริบตาปริบๆ สมองที่กำลังเดือดดาลด้วยความเสียดายสมุดโน้ตสะดุดกึกทันทีเมื่ออีกฝ่ายหักมุมเข้าโหมดวิชาการหน้าตาเฉย "นี่นายจะมามุกไหนอีกเนี่ย กาแฟราดหนังสือนะเว้ย ไม่ใช่คาบสัมมนาเคมีอินทรีย์!" "ฟังดีๆ นะครับ..." คินยิ้มมุมปาก ขยับเข้ามาใกล้จนโซ่หลังติดพนักเก้าอี้ "ในกาแฟมีสารอัลคาลอยด์ตัวหนึ่งชื่อว่า 'คาเฟอีน' (Caffeine) ซึ่งมีสูตรโครงสร้างทางเคมีคือ $C_8H_{10}N_4O_2$ สารตัวนี้มีความสามารถในการละลายได้ดีในน้ำร้อน และมีฤทธิ์กระตุ้นระบบประสาทส่วนกลาง ทำให้สมองตื่นตัว... แต่รู้ไหมครับว่า คาเฟอีนเนี่ยแหละที่เป็นตัวการทำให้ใจสั่นได้เวลาเจอ..." คินเว้นจังหวะไว้แค่นั้น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของคนตรงข้าม นิ่งสนิทราวกับต้องการจะสื่อสารบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ตัวอักษรทางวิทยาศาสตร์ "เจอ... เจออะไรเล่า!" โซ่ใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิบนใบหน้าที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมทั้งที่ห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ "อ... อย่ามานอกเรื่องนะ! เอาสมุดฉันคืนมาเลย!" "เจอคนใกล้ตัวที่ขี้โวยวายแต่ก็น่ารักเป็นบ้าไงครับ" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือหนาไปแตะที่ปลายคางของโซ่เพื่อเช็ดคราบหยดกาแฟเล็กๆ ที่กระเด็นไปโดนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้โซ่ตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว พูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปชั่วขณะ จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับข้อความพรีวิวจากแอปพลิเคชันสนทนาที่เด้งขึ้นมาหรา โซ่ก้มมองโดยอัตโนมัติ และวินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของเขาก็แทบจะหยุดนิ่ง มันเป็นข้อความจากบัญชีไลน์ของคิน ที่ส่งเข้ามาในแชตส่วนตัวของพวกเขาเอง ทั้งที่ตัวจริงยืนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่ข้อความนั้นกลับพิมพ์ไว้ว่า— *[คิน]: "ถ้าฉันบอกว่า ที่ตั้งใจทำกาแฟหกใส่... ก็เพราะอยากมีข้ออ้างเช็ดหน้าให้เธอใกล้ๆ แบบนี้... เธอยังจะติววิทย์ให้ฉันต่อไหมครับ?"* โซ่เบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เห็น หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าจังหวะคาเฟอีนเข้ากระแสเลือด นิ้วเรียวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะกดล็อกหน้าจอหนีความอาย แต่ทว่า... ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่ม 'โทรออก' วิดีโอคอลหาอีกฝ่ายแทนที่จะเป็นปุ่มปิดหน้าจอ! เสียงรอสายดังขึ้นก้องห้องท่ามกลางความเงียบงัน คินที่ยืนอยู่ตรงหน้าชะงักกึก ดวงตาคมมองหน้าจอโทรศัพท์ของโซ่สลับกับใบแดงก่ำของคนตัวเล็กที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นช้าๆ อย่างมีความหมาย "อ้าว..." คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรดรินข้างใบหู เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาผ่านหน้าจอวิดีโอคอลที่กำลังเชื่อมต่อ "ในเมื่อโทรมาแบบนี้... แสดงว่ายอมรับคำสารภาพรักฉบับทดลองทางวิทยาศาสตร์แล้วใช่ไหมครับ, โซ่?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มกาแฟ (และลุ้นตัวโก่ง) ไปกับเคมีรักๆ ใคร่ๆ ของสองคนนี้นะครับ