รูมเมตจำเป็นกับกฎของนิวตัน

"พี่บอกแล้วไงครับว่าช่วงนี้ชีวะเซลล์มีพาร์ทไหนที่น้องโซ่น่าจะสนใจเป็นพิเศษ..." เสียงทุ้มของพี่กรณ์ดังแทรกขึ้นมาท่าاصกลางความเงียบที่โรยตัวลงในห้องสมุดคณะ คินที่กำลังเก็บปากกาไฮไลต์ลงกล่องดินสอชะงักมือทันที แรงกดจากปลายนิ้วที่กระทบกับโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ก๊อก* เบาๆ แต่เด่นชัดในโสตประสาท บรรยากาศรอบตัวของเดือนคณะเศรษฐศาสตร์ที่เคยอบอวลด้วยรอยยิ้มขี้เล่นและกลิ่นน้ำหอมจางๆ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกแบบที่โซ่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน โซ่กะพริบตาปริบๆ หันสลับระหว่างรุ่นพี่ปีสี่สุดฮอตที่ส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ กับแผ่นหลังของคินที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างกะทันหัน จนเก้าอี้พลาสติกไถลไปด้านหลังเกิดเสียงครูดกับพื้นกระเบื้องแสบแก้วหู "ขอตัวนะครับ พอดีผมกับโซ่มี 'ธุระด่วน' ต้องไปเคลียร์กันต่อที่ห้อง" คินเอ่ยเสียงเรียบ ใบหล่อเหลาไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังพี่กรณ์ด้วยสายตาที่ไม่ได้สื่อถึงความเกรงใจแม้แต่น้อย ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาคว้าข้อมือของโซ่แล้วออกแรงดึงให้ลุกขึ้นยืนตามโดยไม่เปิดโอกาสให้คนตัวเล็กได้ปฏิเสธหรือกล่าวลา "ดะ... เดี๋ยวสิคุณคิน! ผมเก็บของยังไม่เสร็จเลยนะ หนังสือสมุดยังกองอยู่บนโต๊ะเนี่ย!" โซ่โวยวายลั่น พยายามยื้อแขนตัวเองไว้แต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ ต้องรีบกวาดสมุดเลكจอร์ลงกระเป๋าเป้สะพายหลังแบบลวกๆ ระหว่างที่ถูกลากเดินออกจากห้องสมุดท่ามกลางสายตานับสิบที่หันมามองเป็นตาเดียว ตลอดทางเดินไปยังลานจอดรถหลังคณะ แรงบีบที่ข้อมือของคินไม่ได้คลายลงเลยแม้แต่น้อย โซ่สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งข้างกายจนไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงบ่น ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณนักวิชาการ—*อาการแบบนี้... ความดันโลหิตน่าจะพุ่งสูงปรี๊ด ฮอร์โมนคอร์ติโซลหลั่งออกมาเกินขนาดแน่ๆ เจ้าบ้านี่เป็นอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย?* รถยนต์คันหรูสีดำสนิทเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยเข้าสู่ย่านคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบสนิท ไร้ซึ่งเสียงเพลงหรือบทสนทนากวนประสาทที่เคยมีเป็นประจำ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แอร์ที่ทำงานเบาๆ กับเสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกของคนขับที่ดูเหมือนจะพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอย่างยิ่งยวด โซ่เหลือบมองเสี้ยวหน้าของคินเป็นระยะ แสงไฟจากข้างทางที่สาดส่องเข้ามาเป็นพักๆ เผยให้เห็นสันจมูกโด่งเป็นคมและกรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "คือ... คุณคินครับ" โซ่ลองเชิงเอ่ยขึ้นเบาๆ "เงียบก่อนครับโซ่ ผมขับรถอยู่" คินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว โซ่เลยทำได้แค่กลืนน้ำลายลงคอแล้วหันไปมองวิวข้างทางแทน—*โอเค ยอมจำนนต่อกฎความเฉื่อยของนิวตันก็ได้วะ ใครจะไปกล้าขัดใจวัตถุเคลื่อนที่ด้วยความเร่งสูงแบบนี้ล่ะ!* ไม่นานนัก รถก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทในชั้นใต้ดินของคอนโดมิเนียมหรู โซ่ก้าวลงจากรถตามแรงดึงเบาๆ ที่แขน คินเดินนำลิ่วเข้าลิฟต์ กดชั้นบนสุดโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นห้องพักกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นคุมโทนสีเทา-ดำที่สะอาดสะอ้านและดูดีเกินกว่าห้องของนักศึกษาปีสองทั่วไปจะ (ควรจะ) เป็น "ถึงห้องแล้วครับ เชิญนั่งตามสบาย... หรือจะยืนสำรวจห้องผมก่อนดีล่ะครับ?" คินโยนกุญแจรถลงบนเคาน์เตอร์ครัว เปิดแอร์เสียงดังฟึ่บ ก่อนจะหันมามองโซ่ด้วยรอยยิ้มที่กลับมาเป็นปกติ—รอยยิ้มกวนๆ ที่ทำเอาโซ่อยากจะหยิบหนังสือฟิสิกส์ฟาดหัวสักทีสองที "ใครจะอยากสำรวจห้องคุณกันเล่า! ไหนล่ะบอกว่ามีธุระด่วนเรื่องติวฟิสิกส์ รีบเอาโจทย์ยากๆ มาให้ผมดูเลยนะ ผมอุตส่าห์เสียเวลาเดทกับ... อ๊ะ!" โซ่หลุดปากพูดอะไรบางอย่างออกไปแล้วรีบยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทัน คินหรี่ตาลงทันที ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวโซ่ที่ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนาวางทาบลงบนผนังด้านข้าง กักตัวคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย รัศมีการคุกคามแบบนี้ทำให้หัวใจของโซ่เต้นรัวผิดจังหวะ—*ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปต่างหาก!* "เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ... 'เดท' กับใครเหรอครับ หืม?" เสียงกระซิบต่ำทุ้มดังอยู่ชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้โซ่ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ก็... ก็พี่กรณ์เขาจะชวนผมไปกินบิงซูหลังเลอมุมห้องสมุดต่างหากเล่า! แล้วคุณลากผมออกมาเนี่ย เสียเสียดายโอกาสกินของหวานฟรีรู้ไหม!" โซ่เชิดหน้าเถียงกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตากลมโตหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างไม่ยอมแพ้ คินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้มีความสนุกเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมเข้มทอประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "กินบิงซูอะไรกันครับ หน้าตาอย่างน้องโซ่เนี่ย... ถ้าไม่โดนหลอกให้ติวชีวะฟรี คงโดนพี่แกจีบจนตัวลอยไปถึงดาวอังคารแล้วมั้งครับ" คินจิกกัดเสียงนิ่ม "จำไว้เลยนะครับโซ่... แรงดึงดูดระหว่างมวลน่ะ มันมีอยู่จริง แต่มวลสารแถวๆ นั้นมันน่ารำคาญเกินกว่าจะปล่อยให้เข้าใกล้โซ่" "เพ้อเจ้ออะไรของคุณเนี่ย! เกี่ยวอะไรกับแรงโน้มถ่วงล่ะ!" โซ่โวยวาย หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนโมโห ดันแผงอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง "ไหนบอกจะติวไง! เอาชีทมานี่เลย!" คินยอมถอยหลังให้อย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง เขาเดินไปหยิบชีทสรุปฟิสิกส์เล่มหนาที่วางอยู่บนโซฟามาโยนลงบนโต๊ะกลางห้อง "อ่ะ เชิญครับอาจารย์โซ่ ติวให้ผมเข้าใจแจ่มแจ้งหน่อยสิครับว่า ทำไม... แรงดึงดูดของผมถึงดึงโซ่ออกมาจากตรงนั้นได้สำเร็จ" โซ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรมหน้าโซฟา หยิบปากกาไวท์บอร์ดขึ้นมาเตรียมเขียนอธิบายสูตร "ตั้งใจฟังให้ดีนะคุณคิน ผมจะอธิบายให้ฟังเป็นครั้งสุดท้าย... ตามกฎแรงดึงดูดระหว่างมวลของนิวตัน (Newton's law of universal gravitation) วัตถุทุกชิ้นในเอกภพจะดึงดูดซึ่งกันและกัน ด้วยแรงที่แปรผันตรงกับผลคูณของมวลทั้งสอง และแปรผกผันกับกำลังสองของระยะทาง..." คินนั่งลงขัดสมาธิฝั่งตรงข้าม ศอกทั้งสองข้างวางบนเข่า มือประสานกันใต้คาง ดวงตาคมกริบไม่ได้มองกระดาษโน้ตที่มีสูตรคณิตศาสตร์ยุ่งเหยิงเลยสักนิด แต่กลับจ้องมองริมฝีปากที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดของคนตรงหน้าอย่างตั้งใจ—*บางที โซ่อาจจะไม่รู้ตัวเลยว่า... ในทฤษฎีฟิสิกส์ทั้งหมดที่เจ้าตัวกำลังพยายามอธิบาย มีแค่แรงดึงดูดอย่างเดียวเท่านั้นแหละ ที่เขาตั้งใจจะพิสูจน์ให้เห็นจริงในห้องนี้* เวลาผ่านไปเนิ่นนานท่ามกลางบทสนทนาโต้เถียงที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความรู้ฟิสิกส์ที่ถูกย่อยให้เข้าใจง่าย จนกระทั่งเข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องบอกเวลาเที่ยงคืนตรง โซ่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนกราฟอธิบายเรื่องโปรเจกต์ไทล์ (Projectile) ถึงกับหาวหวอดออกมาตาเชื่อม "ง่วงแล้วเหรอครับตัวแสบ" คินเอ่ยถามเสียงอ่อนโยนอย่างผิดวิสัย "อื้อ... ง่วงสิ ก็คุณเล่นถามคำถามวนไปวนมาตั้งกี่รอบเล่า!" โซ่บ่นอุบอิบ ขยี้ตาตัวเองเบาๆ จนผมเผ้าฟูฟ่องไม่เป็นทรง ดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนคินเผลอยื่นมือไปยีหัวอีกฝ่ายด้วยความหมั่นเขี้ยว "ดึกมากแล้ว วันนี้ค้างที่นี่เถอะครับ ห้องนอนแขกด้านในว่าง เดี๋ยวผมไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้" คินเอ่ยเรียบๆ พลางลุกขึ้นยืน โซ่ชะงักเงยหน้าขึ้นมองทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ฮะ?! ค้างที่นี่เหรอ? ไม่เอาหลับ! ผมจะกลับคอนโดตัวเอง!" "ข้างนอกฝนตกหนักแล้วครับโซ่ ลองฟังเสียงฟ้าร้องข้างนอกดูสิครับ" คินพยักเพยิดหน้าไปทางระเบียงกระจกที่ตอนนี้มีเม็ดฝนโปรยปรายกระทบกระจกเสียงดัง *ซ่า* ยาวต่อเนื่อง โซ่หันไปมองนอกหน้าต่างด้วยความตกใจ—จริงด้วย! ฝนตกหนักตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้แถมฟ้ายังแลบแปลบปลาบอีกต่างหาก แบบนี้จะกลับยังไงไหวล่ะเนี่ย! "เอ้า... ยืนบื้อทำไมล่ะครับ เข้าไปอาบน้ำได้แล้ว หรือจะให้ผมช่วยถอดเสื้อผ้าให้อีกแรงครับคุณติวเตอร์" คินแกล้งเลิกคิ้วกวนประสาท ย่างสามขุมเข้ามาใกล้โซ่ที่กำลังอ้าปากค้างเตรียมจะโวยวาย แต่ทว่า... ในจังหวะที่โซ่กำลังจะอ้าปากเถียงกลับนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* โซ่เหลือบไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความสลัวของห้อง ชื่อผู้ส่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาลมหายใจของคินและโซ่สะดุดกึกพร้อมกันในเสี้ยววินาที— **[ข้อความใหม่จาก: พี่กรณ์ ชีวะ]** *"น้องโซ่ครับ พรุ่งนี้ว่างไหมครับ พี่มีเรื่องสำคัญอยากจะ..."* คินหุบยิ้มฉับพลัน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความฟีลกู๊ดกลายเป็นความหนาแน่นและกดดันยิ่งกว่าตอนอยู่ในห้องสมุดเสียอีก ดวงตาคมดุจเหยี่ยวตวัดมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าซีดเผือดของโซ่ที่กำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "อ๋อ... มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยสินะครับ..." คินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหูโซ่ด้วยถ้อยคำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน *"งั้นคืนนี้... สงสัยเราคงต้อง 'ทบทวนบทเรียน' กันยาวๆ จนกว่าจะเช้าแล้วล่ะครับ โซ่"* --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับสูตรฟิสิกส์ฉบับคนคลั่งรักนี้นะครับ