คนขี้แกล้งกับแสงสีรุ้ง

“นายจะเอาหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ไม่ได้นะคิน! ถอยไปเลย!” เสียงของโซ่ดังลั่นห้องสมุดเงียบกริบ คินไม่ได้สะทกสะท้านแถมยังขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนจมูกแทบจะแตะกัน โซ่เบิกตากว้าง พยายามดันอกอีกฝ่ายออกแต่ดูเหมือนจะสู้แรงคนตัวโตกว่าไม่ได้เลยสักนิด “ก็อาจารย์บอกว่าต้องสังเกตให้ชัดๆ ไงครับ” คินตอบหน้าตาย ดวงตาพราวระยับจ้องลึกเข้ามาในแววตาตื่นตระหนกของโซ่ “การหักเหของแสงผ่านปริซึมแก้ว ถ้ามองไม่ชัด มันก็เห็นแค่เส้นแสงจางๆ ไม่ใช่เหรอ” “แต่… แต่ไอ้การหักเหของแสง (Refraction) มันไม่ได้ต้องการให้แกต้องมาหายใจรดต้นคอฉันแบบนี้ไหม!” โซ่โวยวาย ใบหน้าเริ่มเห่อร้อนจนลามไปถึงใบหู บนโต๊ะไม้ตัวยาวมีอุปกรณ์ทดลองวางระเกะระกะ ทั้งปริซึมสามเหลี่ยมแก้วใส ไฟฉายเลเซอร์สีขาว และกระดาษสีขาวแผ่นใหญ่ที่ทำหน้าที่เป็นฉากรับภาพ แสงเลเซอร์สีขาวพุ่งผ่านปริซึมแก้ว เกิดการหักเหและกระจายตัวออกมาเป็นแถบสีรุ้งเจ็ดสีสวยงามบนกระดาษ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่โซ่กำลังสนใจในตอนนี้ “โซ่ลองดูสิ... แสงสีม่วงมันหักเหมากกว่าสีแดงใช่ไหม เพราะความยาวคลื่นมันสั้นกว่า” คินชี้ชวนให้ดูแถบสีบนกระดาษ แต่สายตาเขากลับไม่ได้มองที่นั่นเลย เขาจ้องเพียงแค่ ‘สีหน้า’ ของคนข้างๆ ที่กำลังพยายามทำตัวให้เป็นปกติ “อือ... สีม่วงมันหักเหมากที่สุด เพราะมันมีความเร็วในตัวกลางน้อยที่สุด... ปล่อยฉันได้แล้ว!” โซ่พยายามรวบรวมสติอธิบายตามตำรา แต่ใจมันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “หึ...” คินหัวเราะในลำคอเบาๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาทำเอาโซ่แทบเสียอาการ “ความรู้แน่นปึกแบบนี้แหละที่ผมชอบ แต่โซ่รู้ไหม... ต่อให้แสงจะเดินทางผ่านตัวกลางที่หนาแน่นแค่ไหน ก็ไม่มีอะไร ‘หักเห’ ใจผมได้เท่ากับตอนที่คุณอยู่ใกล้ๆ แบบนี้หรอก” “เลิกหยอดเป็นวิทย์สักที!” โซ่ผลักไหล่อีกฝ่ายเต็มแรงจนคินยอมถอยห่างออกมานิดหน่อย ก่อนจะหยิบปากกาเคมีขึ้นมาขีดเขียนลงบนกระดาษ “ฟังนะ! ปริซึมมันทำหน้าที่เป็นตัวกลางที่มีดัชนีหักเห (Refractive Index) มากกว่าอากาศ แสงมันเลยเกิดการเบี่ยงเบนไง เข้าใจไหมครับคุณคิน!” “เข้าใจแล้วครับ... เข้าใจตั้งแต่วันแรกที่เจอแล้วว่าคนตรงหน้าผมน่ะ ‘เบี่ยงเบน’ ความสนใจผมไปได้หมดเลย” คินยักไหล่กวนๆ ก่อนจะคว้าสมุดจดขึ้นมาบังหน้าตัวเองเพื่อซ่อนรอยยิ้ม โซ่พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ พยายามก้มหน้าก้มตาจัดอุปกรณ์ เขาเกลียดตัวเองที่มักจะแพ้ทางคำพูดกวนประสาทของไอ้คนรวยนี่อยู่เรื่อย ทั้งที่ตั้งใจจะติวหนังสือให้แท้ๆ แต่ทำไมสถานการณ์มันถึงกลายเป็นเรื่องหัวใจได้ทุกที “คิน... นายเป็นคนแบบไหนกันแน่เนี่ย” โซ่พึมพำขณะจัดวางปริซึมใหม่ “เป็นคนแบบที่ชอบให้โซ่ติวให้ไง” คินวางมือทับลงบนมือของโซ่ที่กำลังหยิบปริซึม ความเย็นจากแก้วตัดกับความร้อนจากฝ่ามือของคินอย่างสิ้นเชิง “โซ่... ถ้าการทดลองนี้ผลออกมาเป็นแสงสีรุ้ง แล้วถ้าผมบอกว่า ความรู้สึกของผมมันมากกว่าเจ็ดสีนั้นล่ะ?” โซ่ชะงักกึก เงยหน้าขึ้นมองคนพูด คินไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แววตาของเขาจริงจังจนน่าใจหาย ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบข้าง ราวกับเสียงของโลกภายนอกถูกตัดขาด เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะสอดคล้องกัน คินโน้มตัวลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขากระซิบชิดใบหู “ผมไม่ได้แกล้งโง่เรื่องวิทย์นะโซ่... ผมแค่ ‘แกล้ง’ เพื่อให้ได้รู้ว่านายจะน่ารักได้มากแค่ไหนเวลาที่นายพยายามสอนผม... แล้วตอนนี้ผมก็เริ่มจะคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่แล้วด้วย” มือของคินค่อยๆ เลื่อนมาจับคางของโซ่ให้เงยหน้าขึ้นรับสายตาเขา หัวใจของโซ่เต้นจนแทบจะหยุดหายใจ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องวิทยาศาสตร์ได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าสนิท นี่มันยิ่งกว่าการหักเหของแสง นี่มันคือการดึงดูดเข้าหากันโดยไม่มีแรงต้านทานใดๆ ทั้งสิ้น ทว่า ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนแชตในโทรศัพท์ของโซ่ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศจนกระเจิง โซ่สะดุ้งสุดตัวผลักคินออกห่างทันที [หน้าจอโทรศัพท์ของโซ่เด้งข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มแชตคณะ] ‘ไอ้โซ่! มึงอยู่ไหนวะ! อาจารย์หมอเดินเข้าห้องแล็บแล้ว มึงไม่ได้มาติวคินใช่ไหม?!’ โซ่หน้าซีดเผือด “ฉิบหายแล้ว... วันนี้มีสอบแล็บ! ฉันลืมไปสนิทเลย!” คินถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย แต่เขาก็ยอมปล่อยมือ “สอบแล็บเหรอครับ?” “ใช่! ไปตายเอาดาบหน้าแล้วเนี่ย!” โซ่รีบเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋าอย่างลนลาน แต่ในขณะที่เขากำลังจะวิ่งออกจากห้องสมุด คินก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่น “เดี๋ยวโซ่... ก่อนไป” คินกดหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองสองสามครั้งแล้วยื่นให้ดู “ผมส่งอะไรบางอย่างไปให้ในแชตนะ... เปิดดูตอนสอบเสร็จล่ะ ถ้าไม่เปิด... ผมจะถือว่านายสอบตกวิชาของผมนะ” โซ่ขมวดคิ้วสงสัย แต่เวลาไม่คอยท่า เขาทำได้เพียงวิ่งสุดฝีเท้าไปที่ห้องแล็บ ทิ้งให้คินยืนยิ้มอยู่ที่เดิม... แต่เมื่อโซ่แอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูในระหว่างที่อาจารย์กำลังแจกข้อสอบ หัวใจของเขาก็แทบหลุดออกมา ในแชตส่วนตัวของคิน มีข้อความหนึ่งถูกส่งมาเมื่อวินาทีก่อน *‘ชอบนะครับ... ไม่ต้องหักเหไปไหนแล้วนะ อยู่เป็นคนของผมเลยได้ไหม’* โซ่รีบกดยกเลิกข้อความนั้นด้วยมือที่สั่นเทา แต่ทว่า... นิ้วของเขากลับกดพลาดไปโดนปุ่ม ‘ตอบกลับ’ แทน และข้อความตอบกลับของเขากลับเด้งไปว่า... *‘ไอ้บ้า... รอก่อนได้ไหมล่ะ หัวใจฉันจะวายแล้ว!’* และที่เลวร้ายกว่านั้น... ในจังหวะที่โซ่กำลังจะกดยกเลิกข้อความของตัวเอง จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็ดับวูบลง พร้อมกับเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา! "ทำอะไรอยู่ครับโซ่? ข้อสอบอยู่ตรงหน้า ยังมีเวลาแชตหาคนอื่นอีกเหรอ?" น้ำเสียงเย็นเยียบของอาจารย์หมอทำเอาโซ่ตัวแข็งทื่อ นี่มันหายนะชัดๆ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทที่ 8 นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ