ทำไมหัวใจต้องเต้นเร็วเท่าจังหวะเพาซ์หัวใจ?

"ถ้านายยังไม่หุบปากแล้วเลิกทำหน้าเจ้าเล่ห์แบบนั้น ฉันจะเอาชีทสรุปฟิสิกส์ควอนตัมยัดใส่ปากนายเดี๋ยวนี้แหละ คิน!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องสมุดเงียบสงบจนบรรณารักษ์ต้องหันมาส่งสายตาพิฆาต แต่โซ่ในตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจมารยาททางสังคมอะไรทั้งนั้น สติสัมปชัญญะของเขาพังทลายลงไปตั้งแต่ประโยคบอกเล่าล่าสุดของร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม มันไม่ใช่แค่เรื่องการบ้านฟิสิกส์ หรือเรื่องคะแนนสอบย่อยที่ผ่านมา แต่มันคือ... รายละเอียดหยุมหยิมเกี่ยวกับตัวเขาเองที่แม้แต่แม่แท้ๆ ยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ผู้ชายหน้ามึนคนนี้กลับรู้หมดทุกกระเบียดนิ้ว! [โซ่]: (พิมพ์รัวเร็วด้วยความหัวร้อน) นี่นายเป็นโรคจิตเหรอวะ คิน! ทำไมถึงรู้ว่าฉันแพ้เกสรดอกไม้ป่า ทำไมถึงรู้ว่าตอนเด็กๆ เคยตกต้นมะขามจนกระดูกร้าว หรือแม้กระทั่ง... เรื่องที่ฉันชอบแอบกินพุดดิ้งรสคาราเมลตอนตีสองครึ่งทุกวันพุธ! นายแอบสะสะกดรอยตามฉันรึไง! [คิน]: (ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะติวมากขึ้นจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ สะอาดๆ ลอยมาแตะจมูก) หึงเหรอครับ... เอ้ย, หมายถึง ระแวงเก่งจังนะเรา [โซ่]: ใครระแวงวะ! นี่มันเรื่องความเป็นส่วนตัวนะเว้ย! นายเป็นใครกันแน่ เป็นสายลับซีไอเอที่ถูกส่งมาสืบราชลับ หรือเป็นแฮกเกอร์โรคจิตที่เจาะข้อมูลส่วนตัวฉันฮะ! บอกมาเดี๋ยวนี้นะ! โซ่หน้าดำหน้าแดง มือเรียวกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว เขาลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้เลื่อนครูดกับพื้นเสียงดังครืดคราด ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวเร็วราวกับตีกลองเพล จังหวะการเต้นของมันผิดปกติจนเขากลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงสะท้อนนั้นไปด้วย นี่มันอันตราย... อันตรายต่อหัวใจและระบบประสาทของเขาเกินไปแล้ว! ในทางชีววิทยา การที่หัวใจเต้นเร็วผิดปกติในสถานการณ์ที่ถูกคุกคามทางอารมณ์ เกิดจากการหลั่งฮอร์โมนอะดรีนาลีน (Adrenaline) และคอร์ติซอล (Cortisol) จากต่อมหมวกไต เพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อมสู้หรือหนี (Fight or Flight Response) แต่สำหรับโซ่ในตอนนี้ เขาสู้ก็ไม่ได้ จะหนีก็ไม่พ้น เพราะสายตากรุ้มกริมของคินกำลังตรึงเขาไว้กับที่ราวกับมีแรงโน้มถ่วงมหาศาล "นั่งลงก่อนสครับคนเก่ง เสียงดังเดี๋ยวโดนบรรณารักษ์ไล่ตะเพิดออกไปหรอก" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบประสาท มือใหญ่เอื้อมมาคว้าข้อมือของโซ่ไว้หลวมๆ ไม่ได้ออกแรงบังคับ แต่กลับทำให้คนถูกจับตัวสะดุ้งเฮือกเหมือนโดนกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งผ่าน สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของอีกฝ่ายส่งผ่านผิวเนื้อ ทำให้โซ่ชักมือกลับแทบไม่ทัน ราวกับโดนน้ำร้อนลวก ใบหน้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู "ใครคนเก่งของนายฟะ ปล่อยเลยนะ!" โซ่สะบัดเสียงใส่ พยายามถอยหลังไปชนชั้นหนังสือเพื่อเว้นระยะห่าง "ตอบมาให้เคลียร์นะคิน นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง หรือว่านาย... แอบชอบฉันตั้งแต่ชาติปางก่อนรึไง ถึงได้รู้ประวัติละเอียดยิบยิ่งกว่าทะเบียนบ้านแบบนี้!" ประโยคมุกตลกที่พ่นออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ทำเอาคนฟังชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะระบายกว้างขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "ถ้าบอกว่าใช่... นายจะเชื่อไหมล่ะครับ" คินตอบด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่สายตาที่มองมากลับมีความจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่จนโซ่ต้องหลบตา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงจอแจในห้องสมุด โซ่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ได้อย่างรวดเร็ว กลับชัตดาวน์กะทันหันเมื่อเจอคำตอบที่คาดไม่ถึงของคนตรงหน้า นายคนนี้... เล่นมุกอะไรอีกเนี่ย! [โซ่]: เล่นบ้าอะไรของนายเลิกพูดจาชวนขนลุกสักทีเถอะน่า! ฉันไม่ได้มีอารมณ์มาเล่นเกมทายใจกับนายนะเว้ย ใกล้จะสอบกลางภาคอยู่รำหน้ารอมร่อแล้ว ชีทฟิสิกส์บทที่สามก็ยังไม่เคลียร์ นายยังมานั่งกวนประสาทอยู่ได้! โซ่พยายามดึงบทสนทนากลับเข้าสู่โหมดวิชาการเพื่อหนี ภัยเงียบ ที่กำลังคุกคามหัวใจตัวเอง เขาหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นแก้1เก้อ เขยิบตัวกลับมานั่งที่เดิมแต่โดยดี แม้ว่าหัวใจเจ้ากรรมจะยังคงเต้นระรัวในจังหวะเดิมไม่ยอมเปลี่ยน คินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมมองท่าทางลนลานของคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูระคนมัน The way โซ่แสดงออกว่าเขินอายแต่ปากแข็ง มันช่างน่ารักเสียจนเขาอยากจะแกล้งให้หนักกว่าเดิม "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ครับ" คินยอมยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างง่ายดาย ก่อนจะดึงชีทเรียนฟิสิกส์กลับมาตรงกลางโต๊ะ "ที่ฉันรู้เรื่องของนายเยอะ... ไม่ใช่เพราะฉันเป็นโรคจิตหรือสะกรอยตามหรอกนะโซ่" โซ่เงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ตั้งใจ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย "แล้วเพราะอะไรล่ะ?" "ก็เพราะว่า..." คินเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนโซ่ต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ "ทุกเรื่องเกี่ยวกับนาย... มันน่าสนใจกว่าทฤษฎีควอนตัมของไอน์สไตน์ตั้งเยอะ ฉันก็เลย... จำฝังใจมั้งครับ" ตึ้ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของคินดังขึ้นแทรกกลางจังหวะสนทนาพอดี ขัดจังหวะความชวนใจเต้นระส่ำระสายนั้นลงได้อย่างหวุดหวิด คินผละตัวออกไปหยิบมือถือขึ้นมาดูแวบหนึ่ง สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ โซ่แอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นจากสถานการณ์ชวนใจวายเมื่อครู่ แต่ในขณะเดียวกัน ความสงสัยก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ เมื่อเห็นสีหน้าของคินที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด [โซ่]: มีอะไรเหรอ หน้าเครียดเชียว หรือว่า... กิ๊กเก่าตามมาทวงหนี้? คินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ ดวงตาคู่คมที่เคยพราวระยับด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่ กลับฉายแววเย็นเยียบและจริงจังจนโซ่รู้สึกเสียวสันหลังวาบ รังสีความกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวของคนตรงหน้า จนบรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ชายหนุ่มร่างสูงวางโทรศัพท์ลงคว่ำหน้ากับโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับโซ่ตรงๆ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับทำเอาเลือดในกายของโซ่เย็นเฉียบ "ไม่ใช่เรื่องกิ๊กเก่าหรอครับ... แต่เป็นเรื่องของ 'อาจารย์หมอ' คนที่ทำให้นายหน้าซีดเป็นไก่ตาแตกเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมาต่างหากล่ะ" โซ่ตัวแข็งทื่อ ร่างกายชาวาบไปทั้งร่าง ดวง เบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด นี่มัน... หมายความว่ายังไงกันแน่! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนสาระรอบตัวในตอนนี้ แล้วเตรียมตัวรับมือกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้ากันได้เลยนะครับ!