เพื่อนฝูงตัวดีเริ่มปฏิบัติการชง

"บอกแล้วไงวะว่ามุมนี้มันมุมกล้องทองคำ! มึงดูเงาสะท้อนในกระจกสิไอ้เหี้ยคิน... โคตรพระเอกซีรีส์วายเกาหลี!" เสียงกระซิบกระซาบที่พยายามจะเบา แต่มันดันดังทะลุผนังห้องสมุดโซนเงียบสงบมาเข้าหูโซ่เต็มๆ ทำให้มือที่กำลังถือปากกาไวท์บอร์ดถึงกับชะงักกึก ปากกาหมึกแห้งเกือบจะหลุดจากอุ้งมือ โซ่ขมวดคิ้วมุ่นจนหัวคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบ ก่อนจะหันขวับไปมองยังต้นเสียงที่หลบอยู่หลังตู้หนังสือสารานุกรมเล่มหนาเตอะ ไอ้พวกเวร... โซ่พ่นลมหายใจฟوتฟัดออกมาทางจมูกด้วยความหงุดหงิด สมองอันปราดเปรื่องที่ปกติประมวลผลเรื่องฟิสิกส์ควอนตัมได้ภายในเสี้ยววินาที ตอนนี้กลับรวนราเพราะกองทัพกองเชียร์จำเป็นที่ยกพลมาป่วนกลางสถานที่ราชการ นั่นไง... หัวหยิกๆ ของไอ้กันต์โผล่พ้นสันหนังสือเล่มที่สิบสอง ตามด้วยลูกตาตี่ๆ ของไอ้ปาล์มที่พยายามชะเง้อคอมองเข้ามาเหมือนยีราฟคอหอยพับ และไคล์ที่ถือโทรศัพท์มือถือเปิดโหมดอัดวิดีโอซูมซะจนเห็นรูขุมขนบนหน้าเขาชัดเจน นี่มัน... หมายความว่ายังไงกันแน่! โซ่หันกลับมามองคนตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม คินยังคงทำหน้ามึน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แถมยังอมยิ้มมุมปากแบบที่เห็นแล้วอยากจะเอาหนังสือเคมีอินทรีย์ปาใส่หน้าสักทีสองที รอยยิ้มแบบนั้นแหละ... รอยยิ้มที่ชอบแกล้งทำเป็นโง่เรื่องฟิสิกส์ เพื่อจะได้บังคับให้เขาต้องมานั่งติวตัวต่อตัวใกล้ๆ แบบนี้ "มองหน้าผมแบบนี้... คิดถึงโจทย์ข้อเมื่อกี้ หรือว่าคิดถึงคนสอนครับน้องโซ่" คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ชวนหมั่นไส้เป็นที่สุด แถมยังโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้โต๊ะติวมากขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางลอยมาแตะจมูก โซ่รีบเอนตัวหนีแทบไม่ทัน หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ซะอย่างนั้น "คิดถึงหน้าผีสีหน้ามึงนั่นแหละไอ้คุณคิน!" โซ่แหวใส่เสียงเบาแต่เน้นย้ำทุกพยางค์ ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อลามไปจนถึงใบหู "ดูเพื่อนมึงโน่น! ยกโขยงกันมาทำไมวะเนี่ย นี่ห้องสมุดนะเว้ย ไม่ใช่สนามเด็กเล่น!" "อ้าว... เพื่อนผมไม่ได้มาหาผมสักหน่อย" คินลอยหน้าลอยตาตอบ ยักไหล่กวนๆ ก่อนจะชำเลืองตาไปมองกลุ่มกองโจรที่แอบซุ่มอยู่หลังตู้หนังสือ "พวกมันคงมาหาความรู้ใส่ตัวมั้งครับ ช่วงนี้ใกล้สอบมิดترอมแล้ว เด็กๆ ขยันกันจัง" *ขยันกับผีสีหน้ามึงสิ! ขยันสอดเรื่องชาวบ้านน่ะสิไม่ว่า!* โซ่กัดฟันกรอด กำปากกาในมือแน่นจนข้อ นิ้วขาวซีด ถ้าไม่ติดว่านี่คือพื้นที่สาธารณะและเขายังต้องรักษาภาพลักษณ์เด็กเรียนดีเด่นประจำภาควิชา เขาคงวิ่งไปกระโดดถีบยอดหน้าไอ้พวกตัวแสบเรียงตัวไปแล้ว "ฮั่นแน่! มีการเอานิ้วจิ้มแก้มกันด้วยวะมึง! กูอัดคลิปไว้ไม่ทัน โคตรพลาด!" เสียงกระซิบกระซาบของไอ้กันต์ดังลอดออกมาอีกระลอก คราวนี้ตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ที่พยายามกลั้นจนตัวโยนของไอ้ปาล์มและไคล์ โซ่รู้สึกเหมือนความดันโลหิตพุ่งปรี๊ดขึ้นไปแตะเพดาน ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะเดินไปจัดการให้เด็ดขาด แต่ทว่า... หมับ! ฝ่ามือหนาอุ่นจัดของคินเอื้อมมาคว้าข้อมือของเขาเอาไว้เสียก่อน แรงดึงเบาๆ แต่ทว่ามั่นคงทำให้โซ่เสียหลักเซถลาลงไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิมทันที โดยที่ใบหน้าอยู่ห่างจากคินไม่ถึงคืบ! ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตรงข้ามปัดผ่านปลายจมูก โซ่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงดึงดูดระหว่างมวลสารหรือแรงโน้มถัดถ่วงอะไรตอนนี้เขาไม่สนใจทั้งนั้น รู้แค่ว่าหัวใจมันเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้องสมุด "จะไปไหนล่ะครับ" คินกระซิบเบาๆ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนน่ากลัว "ปล่อยให้พวกมันดูไปเถอะ... ถือว่าเรากำลังทำการทดลองทางจิตวิทยาอยู่" "ท... ทดลองบ้าบออะไรของมึงเล่า ปล่อยนะ!" โซ่พยายามสะบัดข้อมือออก แต่คินกลับยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกแล้ว "ทดลองดูว่า... อัตราการเต้นของหัวใจของคนเรา จะพุ่งสูงขึ้นกี่ครั้งต่อนาที เวลาที่อยู่ใกล้คนที่แอบชอบน่ะครับ" เปรี้ยง! เหมือนมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางกระบาล โซ่รู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปสามวินาที คำพูดหน้าตายแต่สายตากรุ้มกริ่มคู่นั้นทำให้หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคืออาการ 'แพ้ราบคาบ' แบบที่เขาเกลียดที่สุด! "ใคร... ใครแอบชอบใคร มั่วละไอ้บ้านี่!" โซ่โวยวายกลบเกลื่อนเสียงสั่น ใบหน้าแดงแจ๋ลามไปถึงต้นคอ รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น "อ้าว ไม่ยอมรับหรอครับ งั้น..." คินยิ้มกริ่ม ขยับตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนไหล่แทบจะชิดกัน มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา กดหน้าจอไม่กี่ที ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าโซ่ หน้าจอโทรศัพท์แสดงหน้าต่างแชตไลน์ที่เปิดค้างไว้ เป็นแชตระหว่าง 'คิน' กับ 'โซ่' และข้อความล่าสุดที่พิมพ์ค้างไว้ในช่องพิมพ์ยังไม่ได้กดส่ง แต่มันทำให้โซ่ต้องอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ข้อความนั้นพิมพ์ไว้ว่า: *[ไอ้บ้าคิน... เลิกกวนประสาทสักทีได้ไหมวะ เพราะแบบนี้ไง... ถึงได้เกลียดไม่ลงสักที]* โซ่หันขวับกลับมามองหน้าคินทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือไม้เย็นเฉียบขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... ไอ้บ้านี่มันแอบหยิบมือถือเขาไปพิมพ์ตั้งแต่ตอนไหนวะ! หรือว่าตอนที่เขาเผลอหันไปด่าไอ้พวกเพื่อนเวรเมื่อกี้! "มึง... มึงแอบเล่นมือถือตก..." "ผมไม่ได้แอบนะครับ ผมหยิบมาโต้งๆ เลย แต่น้องโซ่สมาธิสั้นไปหน่อย เลยไม่ทันสังเกต" คินยักิ้วหล่อๆ ให้หนึ่งที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปากอย่างผู้ชนะ และก่อนที่โซ่จะทันได้อ้าปากด่าหรือคว้ามือถือคืน คินก็ยื่นนิ้วเรียวยาวไปแตะที่หน้าจอตรงปุ่ม 'ส่ง' พอดีเป๊ะ! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเบาๆ ในห้องแชตของทั้งคู่ พร้อมกับข้อความที่ถูกส่งออกไปอย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้าต่อตา! โซ่ชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปไกลโพ้น ข้อมูลความรู้ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ที่เคยอัดแน่นอยู่ในสมองถูกรีเซ็ตจนเกลี้ยงเกลา นี่มัน... หมายความว่ายังไงกันแน่! "ส่งไปแล้วนะครับ..." คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหูที่แดงก่ำของโซ่ กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอบอุ่นจนคนฟังแทบละลายคาที่ "ทีนี้... ช่วยรับผิดชอบหัวใจผมด้วยนะคับ ติวเตอร์ตัวแสบ" ทว่า ในวินาทีที่โซ่กำลังจะอ้าปากโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอายขั้นสุด จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็พุ่งตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะของพวกเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงตบโต๊ะป้าบใหญ่ที่ทำให้ทั้งห้องสะดุ้งเฮือก! "เฮ้ยไอ้คิน! ไอ้โซ่! ชิบหายแล้ว... อาจารย์ฝ่ายปกครองกับอาจารย์ที่ปรึกษากำลังเดินมาทางนี้ สภาพพวกมึงตอนนี้... โดนสอบสวนยาวแน่พวกมึง!" กันต์ที่วิ่งหน้าตาตื่นโผล่พรวดออกมาจากหลังตู้หนังสือโดยไม่รักษาฟอร์มพระเอกซีรีส์วายอีกต่อไป ใบหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจ โซ่เบิกตากว้าง หันไปมองทางประตูห้องสมุดทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ—อาจารย์หัวหน้าฝ่ายปกครองกำลังเดินตรวจแถวมาทางนี้ด้วยใบหน้าถมึงทึง! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและเสียอาการไปกับความโบ๊ะบ๊ะนี้นะครับ