อย่ามองผมแบบนั้นนะ!

"มุดลงไปใต้โต๊ะเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้บ้านี่!" เสียงกระซิบที่ลอดไรฟันของโซ่นั้นสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กทั้งสองข้างออกแรงผลักไหล่กว้างของคินจนร่างสูงเกือบล้มคว่ำ หัวหน้าฝ่ายปกครองฉายฉายา 'ผู้พิพากษาหน้าเหล็ก' กำลังก้าวอาดๆ เข้ามาใกล้ประตูห้องสมุดทุกที แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมกวาดมองหาเหรียญตราความประพฤติและเหล่านักเรียนที่แอบโดดคาบเรียนพิเศษมาสุมหัวกันอยู่ในมุมอับสายตา แต่แทนที่คินจะรีบหาที่หลบภัยตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์ทั่วไป เจ้าตัวกลับยืนพิงชั้นหนังสืออย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกتรบพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่น ร่างสูงโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับกลุ่มผมนุ่มของโซ่ที่กำลังยืนลนลานอยู่ตรงหน้า "จะให้มุดลงไปทำไมล่ะครับคุณติวเตอร์... หรือว่าอยากชวนผมไปกระซิบกระซาบกันสองต่อสองในที่แคบๆ แบบนั้น" คินกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จ intentionally ลากเสียงยาวชวนหมั่นไส้ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาโซ่ ขนลุกซู่ไปถึงไขสันหลัง "ไม่ใช่เวลามาเล่นนะเว้ย! นั่นอาจารย์ทรงศักดิ์นะ! ถ้าแกโดนจับได้ว่าแอบเข้ามาในโซนหวงห้ามเพื่อ... เพื่อ..." โซ่ติดอ่างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลรวดเร็วจนแทบระเบิดเมื่อนึกถึงข้อหาที่จะได้รับ "เพื่อมาตั้งใจเรียนวิชาฟิสิกส์ไงครับ... ผมกำลังศึกษาเรื่องแรงดึงดูดระหว่างมวลอยู่พอดี" คินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "ดูสิครับ หน้าคุณแดงเป็นปฏิกิริยาคายความร้อน (Exothermic Reaction) ขนาดนี้ แสดงว่าพลังงานความร้อนในตัวมันสูงเกินพิกัดแล้วนะ" "ไอ้บ้าคิน!" โซ่แยกเขี้ยวใส่ แยกแยะไม่ออกว่าควรจะโกรธความกวนประสาทของอีกฝ่าย หรือควรจะตื่นตระหนกกับฝีเท้าของอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ใกล้เข้ามาทุกที ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนโซ่ได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนว Woody อบอุ่นจากตัวของคิน มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้สติหลุดลอยได้ง่ายๆ ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ กึก! เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ห่างออกไปเพียงแค่ชั้นหนังสือคั่นกลาง โซ่สะดุ้งสุดตัว มือบางคว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อยืดของคินโดยไม่รู้ตัว แรงดึงนั้นทำให้ร่างสูงเซเข้ามาประชิดตัวมากขึ้นจนแผ่นหลังของโซ่แนบชิดติดกับชั้นหนังสือไม้โอ๊คเย็นเยียบ ขณะที่คินยกมือขึ้นยันชั้นหนังสือไว้ทั้งสองข้าง กลายเป็นการกักขังโซ่ไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์โดยปริยาย *แย่แล้ว... ใกล้เกินไปแล้วนะโว้ย!* โซ่กรีดร้องในใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามดังยิ่งกว่าเสียงกลองเพล ความรู้เรื่องฟิสิกส์ กลศาสตร์ หรือแม้แต่ตารางธาตุที่ท่องจำมาขึ้นใจหายวับไปกับตา สมองขาวโพลนราวกับกระดาษ A4 เมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นเผลอสบเข้ากับนัยน์ตาพราวระยับที่มองตรงมาอย่างมีความหมาย "ถ้าอาจารย์เดินมาเห็น... เราซวยแน่ๆ นะ" โซ่พยายามกดเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงด้วยความเครียด "งั้นก็เงียบสิครับ... ตั้งใจฟังผมนะ" คินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งจนโซ่เผลอกลั้นหายใจ "ถ้าเราไม่อยากถูกจับได้... ก็ต้องใช้หลักการหักเหของแสง (Refraction) อำพรางสายตา" "ห-หักเหอะไรของแกเล่า นี่มันห้องสมุด ไม่ใช่มุมสะท้อนกระจกเงา!" โซ่เถียงอุบออ "ก็สายตาของอาจารย์กำลังเคลื่อนที่ผ่านตัวกลางที่มีความหนาแน่นต่างกัน... เช่น ชั้นหนังสือพวกนี้ไงครับ ถ้าเรายืนนิ่งๆ เป็นมุมตกกระทบที่พอเหมาะ เราก็จะกลายเป็นภาพเสมือนที่กลมกลืนไปกับฉากหลัง" คินอธิบายหน้าตาเฉย พร้อมกับขยับตัวบังร่างของโซ่ให้พ้นจากช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือพอดีเป๊ะในจังหวะเดียวกับที่เงาตะคุ่มของอาจารย์ทรงศักดิ์เดินผ่านหน้าช่องนั้นไปพอดี ฟู... โซ่พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินห่างออกไปจนลับพ้นมุมห้อง แต่อุณหภูมิบนใบหน้ากลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... มันยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีกเมื่อตระหนักว่าตอนนี้พวกเขากำลังยืนแนบชิดกันในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าขยับอีกนิดเดียวจมูกคงจะชนกันจริงๆ "เห็นไหมครับ... วิชาฟิสิกส์มีประโยชน์จะตาย ช่วยชีวิตเราได้ตั้งหลายครั้ง" คินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะก้มมองคนตัวเล็กที่ตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขน "โดยเฉพาะบทเรียนเรื่อง 'แรงดึงดูดระหว่างมวล' เนี่ย... ผมว่ามันทรงพลังกว่าที่คิดไว้อีกนะ" โซ่เบิกตากว้างขึ้น สมองเริ่มประมวลผลคำหยอดระดับสิบของพ่อหนุ่มตัวดีที่ขยันหาจังหวะมาทำให้ใจสั่นอยู่เรื่อย มือบางออกแรงดันแผงอกอีกฝ่ายเบาๆ แต่คินกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับหนี แถมยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิดจนโซ่ต้องหลบสายตาโดยอัตโนมัติ "ใคร... ใครเขาสนใจแรงดึงดูดของแกเล่า! ถอยไปเลยนะ!" โซ่แหวลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นพร่าและขาดห้วงอย่างไร้ฟอร์ม คินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกวาดมองพวงแก้มแดงก่ำและริมฝีปากที่เม้มแน่นด้วยความประหม่า ก่อนจะกระซิบประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสติของโซ่กระเจิงไปไกลกว่าเดิม "หน้าแดงอีกแล้วนะครับโซ่... หรือว่าจริงๆ แล้ว... คุณเองก็กำลังแพ้ทาง 'แรงดึงดูด' ที่ผมสร้างขึ้นมาเหมือนกันล่ะครับ?" ตึง! เสียงหนังสือเล่มหนาหล่นกระทบพื้นห้องสมุดดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ เมื่อโซ่เผลอสะดุ้งสุดตัวจนปัดหนังสือบนโต๊ะข้างๆ ตกพื้น และก่อนที่โซ่จะได้อ้าปากโวยวายแก้เขิน คินก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับใบหู พร้อมกับกระซิบเสียงพร่าที่ทำให้โลกทั้งใบของโซ่หยุดหมุนไปชั่วขณะ "ถ้าไม่เชื่อ... ลองพิสูจน์ดูไหมล่ะครับ ว่าหัวใจของใครเต้นเร็วกว่ากัน..." (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่นับวันยิ่งเคมีฟุ้งกระจายคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ