วิทย์ยากๆ ยังพอเดา แต่ใจพี่นี่เดายากจัง

"พี่คินครับ นี่คือทฤษฎีบทสุดท้ายของวันนี้ ถ้าพี่ไม่เข้าใจ ผมจะกรอกน้ำตาลเข้าปากพี่เดี๋ยวนี้แหละ!" ผมกระแทกสมุดจดลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ในห้องสมุดส่วนตัวของบ้านคิน เสียงดัง 'ปัง' จนเจ้าของบ้านที่กำลังนั่งเท้าคางมองผมอยู่สะดุ้งเล็กน้อย แต่แทนที่เขาจะทำหน้าสำนึกผิด ดวงตาคมคู่นั้นกลับพราวระยับไปด้วยความขบขัน "ดุจังครับ... ก็น้องโซ่อธิบายเร็วเกินไปนี่นา พี่ตามไม่ทัน" คินยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ "เอาเป็นว่า ถ้าพี่เข้าใจเรื่อง 'เอนโทรปี' (Entropy) หรือความไร้ระเบียบของระบบที่น้องพูดเมื่อกี้ได้ น้องจะยอมไปหาอะไรอร่อยๆ กินกับพี่ไหม?" "เอนโทรปีคือมาตรวัดความไม่เป็นระเบียบของระบบครับ! ยิ่งระบบมีอิสระมาก ก็ยิ่งมีความไร้ระเบียบสูง เหมือนห้องนอนผมที่ถ้าระเบิดเก็บของวันนี้ พรุ่งนี้มันก็จะกลับไปรกเหมือนเดิมเพราะเราไม่ได้ใส่พลังงานเข้าไปเพิ่มไงล่ะ! เข้าใจหรือยังครับคุณชาย!" ผมร่ายยาวจนแทบไม่ได้หายใจ ใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นเรื่องวิทย์ แต่เพราะสายตาคินที่จ้องมองมาเหมือนผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าค้นหาที่สุดในโลก "อ๋อ... สรุปคือถ้าอยากให้ความสัมพันธ์ของเรามัน 'เป็นระเบียบ' พี่ก็ต้องใส่พลังงานเข้าไปเพิ่มใช่ไหมครับ?" คินขยับตัวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา "งั้นพลังงานของพี่ คือการพาโซ่ไปกินข้าว... จบปิ๊ง" ผมหน้าร้อนผ่าว รีบเบือนหน้าหนีไปที่หน้าต่าง พยายามใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์ดึงสติสัมปชัญญะที่กำลังเตลิดกลับมา *ทำไมต้องทำดีขนาดนี้วะ?* คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวผมนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่วันแรกที่หมอนี่แกล้งโง่เรื่องฟิสิกส์พื้นฐาน คินเป็นอัจฉริยะในสายตาคนอื่น แต่กับผม เขากลายเป็นคนขี้อ้อนที่ชอบหาเรื่องให้ผมต้องใกล้ชิดด้วยตลอดเวลา มันไม่มีเหตุผลเลยครับ ในทางชีววิทยา การที่สิ่งมีชีวิตหนึ่งจะยอมสละทรัพยากร (ทั้งเวลาและเงิน) ให้กับอีกฝ่ายโดยไม่ได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า มันขัดกับหลักการเอาตัวรอดชัดๆ เว้นแต่ว่า... "มองพี่แบบนั้น แปลว่าเริ่มสงสัยในเจตจำนงของพี่แล้วใช่ไหมครับ?" คินก้มลงมาจนจมูกเกือบชนแก้มผม "โซ่ครับ... ในทางฟิสิกส์น่ะ กฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์บอกว่าจักรวาลมุ่งไปสู่ความไร้ระเบียบเสมอ แต่รู้ไหมว่าสิ่งเดียวที่ฝืนกฎนั้นได้?" ผมกลืนน้ำลายลงคอ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "อะไร... อะไรครับ?" "ความรักไงครับ" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "มันคือแรงดึงดูดที่ทำหน้าที่ลดความไร้ระเบียบในใจพี่... ทำให้พี่รู้ว่าพี่ควรจะวางตำแหน่งตัวเองไว้ตรงไหนในโลกที่วุ่นวายใบนี้" มุกเลี่ยนๆ ที่ฟังแล้วต้องอ้วก แต่ทำไมรอบนี้หัวใจผมถึงกระตุกแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอกล่ะ? ผมพยายามจะโต้ตอบด้วยตรรกะกวนๆ ตามนิสัย แต่มือหนาของเขากลับคว้าข้อมือผมไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนี "พี่คิน... ปล่อยครับ ผมจะไปล้างหน้า" "ไม่ปล่อยครับ... จนกว่าน้องจะตอบพี่ว่า การที่พี่ดีกับน้องแบบนี้ น้องรู้สึก 'ต่อต้าน' หรือน้องกำลัง 'ไหลไปตามแรงดึงดูด' ของพี่กันแน่?" เขาไม่ได้รอคำตอบ แต่ดึงสมาร์ทโฟนของผมไปกดอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งคืนให้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ผมมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาทันที เป็นหน้าแชตของเขากับผมที่เขาส่งสติกเกอร์รูปหัวใจรัวๆ มาสิบดวง พร้อมข้อความว่า... *‘ยอมรับความจริงเถอะว่าโซ่ก็ชอบเวลาที่พี่คินอ่อย’* ผมเบิกตากว้าง รีบกดกดยกเลิกข้อความแทบไม่ทัน แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดผิด ไปกดปุ่ม 'ส่งเสียงบันทึก' แทน เสียงของผมที่โวยวายด้วยความเขินอายเมื่อครู่จึงถูกส่งออกไปเต็มๆ "พี่คิน! ไอ้คนบ้า! ใครเขาจะไปชอบพี่กัน! เลิกหยอดได้แล้ว!" เสียงบันทึกนั้นเล่นซ้ำในห้องสมุดเงียบๆ เสียงของผมฟังดูเหมือนคนกำลังงอนที่น่าเอ็นดูที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา คินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดจนผมถอยไปจนมุมติดชั้นหนังสือ "งั้นเหรอครับ? แต่พี่ว่าเสียงน้องตอนบอกว่า 'ชอบ' มันชัดมากเลยนะ" เขายื่นมือมาหยิบแว่นตาของผมออกอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่คมของเขาจ้องลึกเข้ามาในแว่นตาของผมที่พร่ามัว "โซ่ครับ... หันไปดูที่ประตูด้านหลังน้องสิ" ผมชะงักด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปตามแรงดึงดูดนั้น ที่หน้าประตูห้องสมุด... พี่สาวของคินที่ผมไม่เคยเจอหน้ามากำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสายตาอ่านไม่ออก เธอถือสมาร์ทโฟนในมือ และดูเหมือนว่า... เธอจะได้ยิน 'เสียงบันทึก' ทั้งหมดนั่นเรียบร้อยแล้ว "ว้าว... ไม่ยักรู้ว่าน้องชายพี่มีรสนิยมการจีบเด็กฉลาดแบบนี้นะเนี่ย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่นับวันยิ่งเคมีฟุ้งกระจายคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ