มุกกากๆ กับความรักที่ชัดเจน

"ถ้านายยังพ่นมุกแป้กๆ เกี่ยวกับดาราศาสตร์ใส่ฉันอีกคำเดียว ฉันจะเอาหนังสือฟิสิกส์ควอนตัมเล่มนี้ฟาดหน้าผากหล่อๆ ของนายจริงๆ ด้วยนะคิน!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องสมุดเงียบสงบ จนบรรณารักษ์หันมามองค้อนควับ โซ่หน้าดำคร่ำเครียด สองมือจับสันหนังสือเล่มหนาเตอะไว้แน่น ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโมโหปนเขินอาย ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกและไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ขณะที่ต้นเหตุของเรื่อง—คิน—กลับนั่งไขว่ห้างยิ้มกริ่มอย่างสบายอารมณ์ ศอกข้างหนึ่ง้าวเท้ารับคาง ดวงตาคมกริบทอประกายแพรวพราวระยิบระยับยิ่งกว่าดวงดาวที่เจ้าตัวเพิ่งเอามาอำเล่นเมื่อครู่ "โธ่ โซ่จ๋า จะใจร้ายกับอนาคตสามี... เอ๊ย อนาคตติวเตอร์คนเก่งได้ลงคอเลยเหรอครับ" คินลากเสียงกวนประสาท แกล้งทำเป็นกระพริบตาปริบๆ น่าหมั่นไส้ "ก็ที่พูดไปมันเรื่องจริงทั้งนั้นนี่นา ฉันอุตส่าห์เอาความรู้รอบตัวมาเชื่อมโยงกับวิชาฟิสิกส์ดาราศาสตร์ที่นายเพิ่งสอนเมื่อวานเลยนะ" "ความรู้บ้านนายสิ! บอกว่าแรงโน้มถ่วงระหว่างมวล $F = G \frac{m_1 m_2}{r^2}$ ทำให้ใจฉันดึงดูดเข้าหานายเนี่ยนะ! มันคือสูตรแรงดึงดูดระหว่างมวลของนิวตันโว้ย! ไม่ใช่คาถาอาคมสื่อรัก!" โซ่แว้ดกลับทันควัน พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้หยิบปากกาขว้างใส่หน้ากวนๆ นั้น "แล้วไหนจะอันเมื่อกี้อีก... แสงเดินทางด้วยความเร็ว $3 \times 10^8$ เมตรต่อวินาที แต่ยังเร็วไม่เท่าความเร็วที่ฉันตกหลุมรักนาย... บ้าบออะไรเนี่ย! นายเอาสมองส่วนไหนคิดวะคิน!" "สมองส่วนฮิปโปแคมปัส... ที่เอาไว้จดจำหน้าสวยๆ ของนายไงครับ" "อ๊ากกก! พอเลย! เลิกพูด! ไม่ติวแล้วโว้ย!" โซ่สะบัดหน้าพรืด คว้ากระเป๋าเป้คู่ใจเตรียมลุกหนี แต่มีหรือที่คนอย่างคินจะยอมปล่อยเหยื่ออันโอชะให้หลุดมือไปง่ายๆ ร่างสูงใหญ่ไวกว่าแสงเคลื่อนตัวลุกขึ้นมาขวางทางไว้ มือหนาคว้าข้อมือบางของโซ่ไว้หลวมๆ แรงสัมผัสอุ่นจัดทำเอาคนขี้โวยวายชะงักกึก หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำทำเพลงผิดจังหวะขึ้นมาอีกแล้ว โซ่เม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่ง뢰ดขึ้นมาถึงใบหู ร่างกายแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยสนามแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดยักษ์ "ปล่อยนะ..." เสียงของโซ่เบาลงทันตาเห็น จากที่เคยแว้ดใส่ตอนนี้กลับกลายเป็นเสียงพึมพำอู้อี้ในลำคอ คล้ายแมวหงزที่กำลังจนมุม "ไม่ปล่อยครับ จนกว่าจะฟังฉันอธิบายให้จบก่อน" คินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบให้แคบลง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ บนตัวคนตรงหน้าผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าในห้องสมุด ยิ่งทำให้โซ่หายใจไม่ทั่วท้อง "ที่ฉันหยอดมุก... ไม่ใช่เพราะว่างจัดหรอกนะโซ่" ดวงตาคมที่เคยพราวระยิบระยับเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและลึกซึ้งจนคนมองเผลอกลั้นหายใจ "นายรู้ไหม... ทำไมมนุษย์ถึงต้องศึกษาเรื่องดาราศาสตร์?" คินถามเสียงนุ่ม ทุดต่ำ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม โซ่กะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลฟิสิกส์ได้รวดเร็วดั่งคอมพิวเตอร์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ตอนนี้กลับรวนจนบล็อกสนิท "อะ... อะไรของนาย อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนโหมดสาระเฉยเลย" "ก็เพราะว่า... ในจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ มีวัตถุมากมายที่อยู่ไกลแสนไกล จนแสงจากพวกมันใช้เวลาเป็นล้านปีแสงกว่าจะเดินทางมาถึงตาเรา..." คินเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของคนตรงหน้า "บางดวงดาว... อาจจะดับสลายหายไปจากจักรวาลนานแล้ว แต่แสงของมันก็ยังคงเดินทางมาให้เราได้มองเห็นอยู่จนถึงทุกวันนี้" โซ่เงียบงัน สมองเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้งเมื่อได้ยินประเด็นทางวิทยาศาสตร์ที่คุ้นเคย "นายกำลังจะบอกว่า... แสงจากดาวฤกษ์คือภาพอดีต?" โซ่เผลอถามด้วยน้ำเสียงสงสัยตามสัญชาตญาณนักเรียนหัวกะทิ "ใช่ครับ" คินระบายยิ้มบางๆ อ่อนโยนจนโซ่ใจกระตุก "แต่สำหรับฉันแล้ว... นายไม่ใช่ภาพอดีตหรอกนะโซ่" "ฮะ...?" **"เพราะสำหรับฉัน นายคือ 'ปัจจุบัน' เดียวที่มีตัวตนอยู่จริง และดึงดูดทุกๆ อนุภาคในร่างกายฉันให้อยู่ตรงนี้... ไม่ไปไหนอีกแล้วต่างหากล่ะครับ"** *กริ๊ง...* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของคินดังขึ้นทำลายความเงียบงันและบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลจนแทบหายใจไม่ออก คินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ ก่อนจะควักมือถือออกมาดูหน้าจอ แววตาของเขาเปลี่ยนไปชั่ววินาที—มันเป็นข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่เด้งขึ้นมากลางหน้าจอพอดี ชื่อผู้ส่งคือ *'พี่รัน'*—รุ่นพี่ปีสี่ที่โซ่เคยแอบปลื้มและคอยปรึกษาเรื่องเรียนต่อเมื่อเทอมก่อน และข้อความที่แสดงผลหราอยู่บนหน้าจอนั้น... เขียนเอาไว้ว่า: *[คิน... เรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน ตกลงว่าพี่จะกลับมาคบกับเรานะ]* โซ่ที่บังเอิญเหลือบไปเห็นข้อความนั้นพอดี ถึงกับชะงักกึก ร่างกายเย็นเฉียบขึ้นมาฉับพลัน ความอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ราวกับถูกเทด้วยไนโตรเจนเหลวติดลบสองร้อยองศาเซลเซียส *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเคมีที่เริ่มเดือดพล่านคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ*