ดุไปทำไม ในเมื่อใจมันไปแล้ว

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะไม้สีอ่อนสั่นครืดคราดติดต่อกันเป็นครั้งที่สี่ เจ้าของโต๊ะที่กำลังก้มหน้าก้มตาขีดเขียนสูตรเคมีลงบนกระดาษโน้ตแผ่นแล้วแผ่นเล่า ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหลืออด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องเขม็งไปยังหน้าจอแชตที่เด้งข้อความรัวเป็นชุดราวกับคนนิ้วซ้อมเปียโนมาอย่างดี *(19:42)* **คินคนกวน:** โซ่จ๋า *(19:42)* **คินคนกวน:** ติวเตอร์ครับ *(19:43)* **คินคนกวน:** ถ้าคินทำข้อนี้ไม่ได้ โซ่จะยอมจุ๊وبหน้าผากเป็นรางวัลปลอบใจไหมครับ *(19:43)* **คินคนกวน:** *ส่งรูปภาพ (กระดาษเปล่าโล่งเตียนไร้รอยหมึก)* "นายคิน!" โซ่สะบัดปากกาในมือวางกระแทกโต๊ะดังปังจนสมุดจดเกือบคว่ำ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโมโหที่ปะปนกับความเขินจนแทบจะระเบิด นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง **โซ่เอง:** นี่นาย! บอกให้เปิดดูชีทสรุปบทปิโตรเคมีและการกลั่นน้ำมันดิบ ไม่ใช่ให้มานั่งหยอดมุกเสี่ยว! นี่มันโค้งสุดท้ายก่อนสอบกลางภาคแล้วนะ นายจะมาทำเล่นไม่ได้! *(19:45)* **คินคนกวน:** ก็มันยากนี่ครับ... อ่านเองแล้วสมองมันตีบตัน เหมือนท่อกลั่นน้ำมันอุดตันด้วยสารบิทูเมนเลย ต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญพิเศษมาช่วย 'Cracking' (แตกโมเลกุล) สมองให้หน่อย ถึงจะยอมไหลลื่น **โซ่เอง:** Cracking กับผีน่ะสิ! นั่นมันกระบวนการทางปิโตรเคมีที่ใช้ความร้อนกับตัวเร่งปฏิกิริยาเพื่อย่อยสายโซ่ไฮโดรคาร์บอนโมเลกุลใหญ่ให้เล็กลง! สมองนายไม่ได้ต้องการตัวเร่งปฏิกิริยาหรอก นายต้องการไม้บรรทัดเหล็กฟาดกบาลต่างหากถึงจะสำนึก! *(19:46)* **คินคนกวน:** โอ้โห ดุเป็นไฟเลยนะเรา หน้าตาน่ารักปานนี้ทำไมดุจังครับเนี่ย *(19:46)* **คินคนกวน:** แต่รู้ไหมครับว่า... ยิ่งโซ่ดุ คินก็ยิ่งรู้สึกว่าปฏิกิริยาเคมีในอกมันคายความร้อน (Exothermic reaction) จนอุณหภูมิพุ่งสูงปรี๊ดเลยล่ะ โซ่อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด พ่อคุณเอ๊ย! คนอะไร หน้ามึนหน้าทนเป็นเกราะไทเทเนียมยิ่งกว่าโลหะทรานซิชันในตารางธาตุเสียอีก สอนมาสามสัปดาห์เต็มๆ แทbไม่ได้ความรู้เข้าหัว มีแต่คำคมชวนเลี่ยนที่ขยันสรรหามาหยอดไม่เว้นแต่ละวัน "ฮึ่ย! บอกว่าให้อ่านก็คือต้องอ่าน เดี๋ยวนี้เลยนะ!" โซ่พึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนจะกดโทรศัพท์เปิดโหมดวิดีโอคอลแล้วกดโทรออกหาอีกฝ่ายทันที แบบไม่ปล่อยให้มีช่องว่างให้รอดตัว เสียงรอสายดังขึ้นเพียงสองครั้ง ปลายสายก็กดรับทันที ภาพใบหน้าหล่อเหลาคมคายของคินปรากฏขึ้นบนจอ สมาร์ทโฟนของเขาตั้งไว้บนโต๊ะอ่านหนังสือในห้องนอนของเจ้าตัว แสงไฟสีส้มวลเบาขับให้บรรยากาศดูอบอุ่นเป็นพิเศษ ร่างสูงโปร่งสวมเสื้อฮู้ดสีเทาสบายตา เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการใช้มือขยี้ด้วยความเซ็ง "ไงครับติวเตอร์ โทรมาแบบนี้ คิดถึงคินเหรอ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยแซวทันทีที่หน้าจอปรากฏภาพ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์เป็นเอกลักษณ์ "คิดถึงกะผีอะไรเล่า!" โซ่โวยวายลั่นห้อง เสียงใสแจ๋วสะท้อนผ่านลำโพง "นายเปิดกล้องให้ฉันดูเดี๋ยวนี้เลยนะคิน ว่าสมุดหน้านั้นน่ะ เขียนอะไรไปบ้างหรือยัง หรือเอาแต่นั่งแคะขี้มูกอยู่!" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นทำเอาคนฟังรู้สึกจักจี้ในอกอย่างประหลาด ร่างสูงหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากขาตั้ง แล้วหันกล้องไปทางโต๊ะหนังสือของตัวเองให้ดูตามคำสั่ง บนโต๊ะมีสมุดโน้ตเปิดอยู่จริง แต่มันมีรอยดินสอขีดเขียนแค่บรรทัดเดียว แถมไม่ใช่เรื่องเคมี แต่มันคือรูปการ์ตูนหน้าแมวทำหน้ากวนประสาทใส่ พร้อมข้อความใต้ภาพว่า *'โซ่ขี้บ่นจังวะ'* ดวงตาของโซ่หรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างเล็กราวกับแผ่รังสีความร้อน "นาย... คิน!" "ครับผม?" คินหันกล้องกลับมาที่ใบหน้าตัวเองอีกครั้ง ดวงตาสองชั้นคมกริบมองตรงมาที่เลนส์กล้องด้วยแววตาพราวระยับ ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อสายตาพิฆาตของติวเตอร์ตัวน้อยเลยแม้แต่น้อย "ทำไมไม่ยอมอ่าน! รู้ไหมว่าข้อสอบปีที่แล้ว ออกเรื่องการกลั่นลำดับส่วน (Fractional Distillation) ตั้งกี่ข้อ หื้ม? แล้วสารประกอบไฮโดรคาร์บอนเนี่ย ถ้าจำจุดเดือดไม่ได้นะ นายเตรียมตัวไปนั่งกราบแม่ที่หน้าห้องสอบได้เลย!" โซ่ร่ายยาวเป็นชุดด้วยความเร็วสูง สมกับที่เป็นคนฉลาดเป็นกรดและเวลาตื่นเต้นหรือโมโหจะพูดรัวจนลิ้นแทบพันกัน คินไม่ได้ขัดจังหวะ เขานั่งเท้าคางมองคนตัวเล็กที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธปนเป็นห่วง สายตาของคินอบอุ่นขึ้นทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มเปลี่ยนจากความกวนประสาทกลายเป็นความอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด "โซ่..." คินเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา "อะไระ! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ คิน! นายต้องอธิบายเรื่องจุดเดือดของแอลเคน (Alkanes) ให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันเลิกติวให้จริงด้วย!" โซ่ยังคงทำเสียงแข็ง พยายามตีสีหน้าดุใส่จอ แต่มันกลับดูเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อมากกว่าจะน่ากลัว "เปล่าเปลี่ยนเรื่องครับ..." คินยิ้มบางๆ ดวงตาคู่นั้นทอประกายลึกซึ้ง "ที่คินไม่อ่าน... เพราะคินพยายามทำความเข้าใจอยู่จริงๆ นะ แต่พอเปิดดูทีไร ในหัวมันมีแต่เรื่องของโซ่เต็มไปหมดเลย" โซ่ชะงักกึก อ้าปากค้าง ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวที่สั่งสมมาเมื่อครู่มลายหายไปราวกับโดนเสกเป่าด้วยคาถา ใบหน้าที่แดงอยู่แล้ว ยิ่งทวีความร้อนลามเลียไปจนถึงใบหูและลำ颈ขาวผ่อง "พะ... พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย! เลิกเล่นมุกเสี่ยวได้แล้วนะ!" โซ่แหวลั่น พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเองอย่างสุดฤทธิ์ "นี่มันเรื่องวิชาการนะเว้ย! วิชาการ! ไม่ใช่สาระแนความรัก!" "สาระแนความรักนี่มันยังไงเหรอครับ เป็นวิชาใหม่เหรอ คินลงทะเบียนเรียนได้รึเปล่า" คินยังคงหยอดต่อด้วยรอยยิ้มกวนๆ แต่อแววตากลับจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "คินไม่ได้ล้อเล่นนะโซ่... ที่คินยอมโง่ ยยอมให้โซ่ดุ ยยอมนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ตรงนี้ทุกวัน... ก็เพราะอยากอยู่ใกล้ๆ โซ่นี่แหละ" บรรยากาศในห้องของทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ โซ่เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจในอกเต้นโครมครามดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินผ่านไมโครโฟน สมองที่เคยประมวลผลเรื่องยากๆ ได้อย่างรวดเร็ว กลับหยุดทำงานกะทันหันราวกับระบบไฟฟ้าลัดวงจร ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งเขิน ทั้งทำตัวไม่ถูก และที่สำคัญที่สุด... หัวใจเจ้ากรรมมันดันพ่ายแพ้ให้กับความใส่ใจที่แฝงมากับความกวนประสาทนั้นเข้าอย่างจัง "นายมัน..." โซ่หลบสายตาไปมองโต๊ะหนังสือของตัวเอง พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายออกมาบนใบหน้า "นายมันคนบ้า..." "บ้าเพราะรักโซ่คนเดียวนี่แหละครับ" คินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนใจสั่น "เอาล่ะ ไหนๆ ติวเตอร์ก็ดุคินซะชุดใหญ่แล้ว เพื่อเป็นการไถ่โทษ คินสัญญาว่าคืนนี้จะตั้งใจอ่านหนังสือบทปิโตรเคมีจนจบเล่มเลย... แต่มีข้อแม้" "ข้อแม้อะไรอีกเล่า!" โซ่หันกลับมามองจอด้วยความระแวง "พรุ่งนี้เช้า... โซ่ต้องทำข้าวกล่องรูปหน้าแมวมาให้คินกินเป็นกำลังใจที่โรงเรียน ตกลงไหมครับ?" คินเลิกคิ้วถามอย่างมีเล่ห์กล โซ่ย่นจมูกใส่หน้าจออย่างหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว "เรื่องมากจริงนะนายเนี่ย... เออๆ รู้แล้วน่า!" "เย้! น่ารักที่สุดเลยติวเตอร์คนเก่งของคิน" "ใครคนเก่งของนาย! ไปอ่านหนังสือเลยนะ! วางสายแล้ว!" โซ่โวยวายกลบเกลื่อนความเขิน ก่อนจะเป็นฝ่ายกดตัดสายวิดีโอคอลทิ้งทันทีด้วยความรวดเร็ว หน้าจอกลับมาสู่หน้าแชตปกติ โซ่ทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์มาตั้งไว้ใกล้ๆ หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ปากก็พึมพำว่าคนบ้าซ้ำไปซ้ำมา แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับหุบลงไม่ได้เลยสักนิด ในขณะที่โซ่กำลังนั่งเขินอยู่คนเดียว หน้าจอโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมข้อความแชตจากคินที่ส่งทะลุเข้ามา *(19:59)* **คินคนกวน:** อ่านหนังสือเสร็จ คินโทรหาอีกรอบนะคนดี... ฝันดีล่วงหน้าครับตัวเล็ก โซ่อ่านข้อความนั้นแล้วใจกระตุกวูบ นิ้วเรียวกดเข้าไปในช่องพิมพ์เพื่อจะตอบกลับว่า *'ใครตัวเล็กวะไอ้บ้า'* แต่ด้วยความรีบร้อนและมือที่ยังสั่นระริกจากความเขิน ทำให้นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มส่งข้อความที่พิมพ์ค้างไว้โดยไม่ตั้งใจ แถมยังกดลบไม่ทันเพราะระบบแสดงผลขึ้นมาโชว์หราว่าส่งออกไปแล้ว! ข้อความที่โซ่เผลอพิมพ์ระบายความในใจและหลุดเรียกชื่อเล่นสุดน่ารักออกไปเมื่อครู่ ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้าจอแชต... *(20:00)* **โซ่เอง:** งื้อ... คินบ้า อย่ามาทำให้อยากแล้วจากไปนะ... (อุ๊ย!) โซ่เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนในพริบตา นิ้วมือแข็งค้างกลางอากาศเมื่อเห็นสถานะในแชตขึ้นคำว่า **"Read"** ทันทีแบบไม่ต้องรอให้เสียเวลา! ——————————————————————————————— *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเคมีที่เริ่มเดือดพล่านคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ*