วิกฤตติวสอบกลางภาค

"ถ้าข้อนี้ตอบผิด พี่ก็ไปนอนกอดใบไทล์คณะอื่นแทนใบปริญญาสาขานี้ได้เลยนะครับคิน!" โซ่กระแทกปากกาลงบนโต๊ะไม้ในห้องสมุดจนเกิดเสียงดังปัง เจ้าตัวสะบัดหน้าหนี พยายามซ่อนใบหูที่ขึ้นสีระเรื่อจากการตะคอกเมื่อครู่ คินที่นั่งเท้าคางมองอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่โซ่เกลียดนักเกลียดหนา—ยิ้มที่เหมือนจะบอกว่า *'น้องโซ่ดุจัง แต่พี่ชอบ'* "ใจเย็นครับคนเก่ง ข้อนี้มันยากนะ กฎของเทอร์โมไดนามิกส์ข้อที่สองเนี่ย... เอนโทรปีของระบบที่แยกตัวเป็นอิสระจะเพิ่มขึ้นเสมอ... เกี่ยวอะไรกับการที่เราต้องมานั่งติวกันในห้องสมุดตอนสามทุ่มครับ?" คินแกล้งทำหน้าซื่อ ถามเสียงนุ่ม "เอนโทรปีคือความไร้ระเบียบครับพี่คิน! และตอนนี้ชีวิตพี่กำลังเข้าสู่สภาวะเอนโทรปีสูงสุด ถ้าไม่รีบทำความเข้าใจพื้นฐานการเปลี่ยนรูปพลังงานล่ะก็ กลางภาคนี้พี่ได้ 'ไร้ระเบียบ' สมชื่อแน่ คณะจะเขี่ยพี่ออกไปนอกวงโคจรแล้วครับ!" โซ่คว้าสมุดโน้ตมาเปิดกางออก เขาชี้ไปที่สมการยุ่งเหยิงด้วยนิ้วเรียวยาวที่สั่นเล็กน้อย "พลังงานศักย์ยืดหยุ่น พลังงานจลน์ การอนุรักษ์พลังงาน... ทำไมพี่ถึงทำหน้าเหมือนเจอภาษาต่างดาวตลอดเวลาเลยวะ!" คินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือกลิ่นหนังสือเก่าทำให้โซ่ชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวโตกว่ารินรดอยู่ใกล้ใบหูจนโซ่ต้องรีบถอยกรูดไปชนพนักเก้าอี้ "ก็ที่นี่มันมีเรื่องน่าสนใจกว่าฟิสิกส์ตั้งเยอะ" คินกระซิบเบาๆ "อย่างเช่น ทำไมเวลาโซ่ตั้งใจสอน หน้าตาน่ารักๆ ของโซ่ถึงชอบขมวดคิ้วจนพี่อยากจะเอานิ้วไปจิ้มให้คลายออกนักนะ" "นี่! พี่คิน! เลิกหยอดได้ไหม!" โซ่แหวลั่นแต่เสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิงไปคนละทิศละทาง "เรามีเวลาอีกแค่สามวัน ถ้าตกวิชานี้พี่โดนรีไทล์ หรืออย่างน้อยก็โดนย้ายคณะ พี่อยากไปเรียนบัญชีหรือรัฐศาสตร์จริงๆ เหรอ?" คินเลิกคิ้วมองใบหน้าใสซื่อที่กำลังเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเขา โซ่คนนี้... คนที่รู้เรื่องกลศาสตร์ควอนตัมดีกว่าเรื่องหัวใจตัวเอง กำลังนั่งนิ้วเรียวไล่สมการให้อย่างใจเย็น แม้ปากจะบ่นแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "โซ่" คินเรียกเสียงเรียบขึ้น ความกวนประสาทเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงแววตาที่จริงจังจนโซ่ต้องชะงัก "สมมติว่าถ้าพี่สอบตกจริงๆ... โซ่จะเสียใจไหม?" โซ่ชะงัก ปากกาในมือหยุดค้างกลางอากาศ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบเหมือนกราฟที่ลากเส้นผิดจุด "ถ้าพี่สอบตก พี่ก็ไม่ใช่ 'คิน' ที่ฉลาดกวนประสาทคนเดิมที่ฉันรู้จักน่ะสิ" โซ่หลบสายตา ก้มหน้ามองกระดาษคำนวณ "มันก็ต้องเสียใจสิ... อุตส่าห์ติวให้จนปากจะฉีกถึงรูหูขนาดนี้" คินหลุดขำเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือของโซ่ที่สั่นเทาอยู่บนโต๊ะมาวางไว้บนฝ่ามือของเขา ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวสัมผัสทำเอาคนขี้โวยวายถึงกับพูดไม่ออก ลืมสิ้นทุกกฎฟิสิกส์ที่เพิ่งสอนไป "งั้นพี่จะตั้งใจครับ จะไม่ให้โดนย้ายคณะเด็ดขาด เพราะถ้าพี่โดนย้าย... พี่ก็คงไม่มีข้ออ้างมานั่งติวกับโซ่ทุกเย็นแบบนี้" คินยิ้มละไม สายตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของโซ่ราวกับต้องการจะบันทึกทุกรายละเอียดเอาไว้ "พูด...พูดอะไรของพี่เนี่ย" โซ่รีบดึงมือออก พยายามกลบเกลื่อนด้วยการก้มหน้าก้มตาจดสูตรต่อไปอย่างรวดเร็ว จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนอนุภาคที่วิ่งชนผนังภาชนะด้วยความเร็วสูง "ไปดูข้อต่อไปได้แล้วครับ ก่อนที่ผมจะประสาทกินตายไปซะก่อน!" ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดของห้องสมุดยามวิกาล เสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงกระซิบสอนวิชาการที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าคำว่า 'คนติว' กับ 'คนเรียน' กำลังดำเนินไปอย่างช้าๆ แต่แล้ว จู่ๆ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างสมุดของคินก็สั่นครืดขึ้นมา หน้าจอโชว์ชื่อผู้โทรที่ทำให้บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา คินมองหน้าจอ แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาหันมามองโซ่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะกดยอมรับสายและเปิดลำโพงทิ้งไว้ "คิน... ตกลงเรื่องย้ายคณะน่ะ พ่อจัดการให้หมดแล้วนะ อีกสองวันทำเรื่องย้ายเข้าคณะบริหารได้เลย ส่วนเรื่องติวกับเด็กนั่นน่ะ... เลิกเล่นได้แล้ว มันเสียเวลาอนาคตแก" โซ่ตัวแข็งทื่อ คำพูดของปลายสายที่ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ทำเอาลมหายใจสะดุด ความรู้สึกเหมือนโดนกระชากลงจากที่สูงเสียดแทงไปทั่วหัวใจ คินยังคงจ้องมองโซ่ สายตาที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นสายตาที่ว่างเปล่าราวกับคนไม่รู้จักกัน เขาไม่ได้หันไปพูดใส่โทรศัพท์ทันที แต่กลับกุมมือโซ่ไว้แน่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของโซ่หยุดหมุน "พ่อครับ... ผมว่าผมคงทำตามนั้นไม่ได้ เพราะว่าคนติวของผม... เขากำลังจะบอกความลับบางอย่างกับผมคืนนี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเคมีที่เริ่มเดือดพล่านคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ