แรงดันอากาศที่บีบคั้น

"ถ้าข้อนี้ตอบผิด โซ่ว่าเราคงได้ไปนั่งมองหน้ากันในห้องซ่อมวิชาการแทนห้องสมุดแน่ๆ คิน!" เสียงโวยวายของผมดังแทรกความเงียบงันในห้องสมุดประจำโรงเรียนจนคนข้างๆ ต้องรีบยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่สายตาของคินกลับไม่ได้ดูสำนึกผิดเลยสักนิด เขายังคงเท้าคางมองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แววตาที่เหมือนจะเยาะเย้ยแต่ก็แฝงความเอ็นดูไว้ลึกๆ จนน่าหมั่นไส้ "โวยวายไปแรงดันอากาศในปอดโซ่ก็ไม่ได้ช่วยให้คะแนนสอบมันพุ่งขึ้นมาหรอกนะ" คินพูดพลางเลื่อนสมุดโจทย์ฟิสิกส์มาตรงกลางโต๊ะ "เอาเข้าจริง... โซ่รู้ใช่ไหมว่าทำไมเราถึงรู้สึก 'บีบคั้น' เวลาเจอข้อสอบยากๆ?" ผมขมวดคิ้วใส่คนกวนประสาท "เพราะมันยากไง! คำถามงี่เง่าจัง" "ไม่ใช่ครับ" คินยิ้มมุมปาก "มันคือหลักการของแรงดันอากาศ (Air Pressure) ต่างหาก ลองจินตนาการดูนะ ถ้าโมเลกุลอากาศเปรียบเสมือนความคาดหวังของครูที่โถมเข้ามาหาเราจากทุกทิศทาง แล้วเราก็พยายามเกร็งตัวต้านเอาไว้ ผลลัพธ์มันก็คือการบีบอัดจนหายใจไม่ออกแบบนี้ไง" ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบะปากใส่เขา "โอ้โห เปรียบเทียบซะวิทย์เชียว พ่อคนฉลาด แต่อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ คะแนนพรีเทสต์รอบที่แล้วโซ่พลาดไปแค่สองคะแนนเอง แต่ถ้าคะแนนสอบจริงโซ่ทำพัง... โควตานั่น..." "ถ้าโซ่สอบพัง..." คินขัดขึ้น น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและจริงจังจนผมต้องเงยหน้าขึ้นมอง "โซ่ก็แค่ต้องยอมแพ้ต่อแรงดันอากาศงั้นเหรอ?" "มันไม่ใช่เรื่องยอมแพ้ แต่มันคือเรื่องของอนาคต!" ผมตบโต๊ะเบาๆ จนปากกาบนโต๊ะขยับ "คินไม่เข้าใจหรอก คินน่ะมันพวกเรียนไปวันๆ แต่ถ้าโซ่พลาด ชีวิตโซ่เปลี่ยนนะ" คินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้ามือผมที่กำลังสั่นเพราะความเครียดไว้แน่น ผิวสัมผัสของเขาเย็นเฉียบ แต่กลับทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะจนหน้าเริ่มร้อนฉ่า "ฉันไม่ได้เรียนไปวันๆ หรอกโซ่" คินกระซิบ เสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกผม "ที่ฉันต้องแกล้งโง่ แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจกฎข้อนั้นข้อนี้ ก็เพราะอยากให้โซ่หันมาสนใจฉัน... มากกว่าคะแนนสอบพวกนั้นยังไงล่ะ" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุน ลมหายใจผมติดขัด ผมพยายามจะดึงมือออกแต่เขากลับกุมไว้แน่นขึ้น "คิน... ปล่อยนะ คนมองหมดแล้ว" "ไม่ปล่อย จนกว่าโซ่จะเลิกกดดันตัวเอง" คินขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา "คะแนนสอบน่ะ มันแค่ตัวเลข แต่ถ้าโซ่ยังเครียดแบบนี้ ฉันต่างหากที่จะเป็นฝ่ายสติแตกเสียเอง" เขายื่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งมาให้ผม หน้ากระดาษนั้นไม่ได้มีสูตรฟิสิกส์ แต่เป็นลายมือของเขาที่จดบันทึกเกี่ยวกับ 'ตารางเวลาอ่านหนังสือที่ผมชอบ' และ 'เมนูของโปรดที่ผมควรทานในช่วงสอบ' ไว้อย่างละเอียด "ทำไม... ทำไมถึงทำขนาดนี้" ผมพึมพำ ใจมันเต้นรัวจนเหมือนจะมีแรงดันอะไรบางอย่างพุ่งออกมาจากอกจริงๆ "เพราะนายคือความลับที่สำคัญที่สุดของฉันไง โซ่" คินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความเข้าแชตของผม ก่อนจะยิ้มกว้างด้วยรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน *ติ๊ง!* ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความในแชตขึ้นว่า: **'ถ้าสอบผ่านรอบนี้ ฉันขอสิทธิ์ในการติวตัวต่อตัวกับโซ่แบบพิเศษ... แบบที่ไม่ได้มีแค่เรื่องวิทย์ แต่มีเรื่องของเราด้วยนะ'** ผมตาโต หัวใจแทบจะหลุดออกมาจากอก ความเขินพุ่งทะลุปรอทจนมือไม้สั่น ผมรีบกดปุ่ม 'กดยกเลิกข้อความ' ของตัวเองที่เผลอพิมพ์ตอบไปว่า *'อื้อ ได้สิ'* แต่ทว่า... นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'ส่ง' ซ้ำอีกรอบ! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์คินดังขึ้นในจังหวะที่หัวใจผมแทบหยุดเต้น เขาเหลือบมองหน้าจอแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ผมอย่างผู้ชนะ "งั้น... ตกลงตามนี้นะครับ คุณติวเตอร์คนเก่ง" ก่อนที่ผมจะทันได้โวยวายอะไรกลับไป ประตูห้องสมุดก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงเรียกชื่อคินจากใครบางคนที่ผมไม่อยากให้มาเห็นตอนนี้ที่สุด... "คิน! อยู่ตรงนี้นี่เอง รู้ไหมว่าอาจารย์ใหญ่เรียกพบด่วนเรื่องโควตาที่เธอไปทำเรื่องยื่นไว้!" นัยน์ตาของคินเปลี่ยนไปทันที เขาหันไปมองต้นเสียงด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะหันมามองผมแล้วขยิบตาให้หนึ่งที "อย่าลืมที่สัญญาไว้นะ โซ่... เพราะหลังจากนี้ แรงดันอากาศที่บีบคั้นนาย จะไม่มีวันทำให้ฉันปล่อยมือจากนายแน่นอน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่หัวใจเต้นแรงที่สุดด้วยกันนะครับ