เคมีที่เข้ากันได้ดีเกินไป

"โซ่... ฟังพี่ก่อน..." เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาอย่างจริงจังที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินจากผู้ชายคนนี้ "ที่พี่ทำทั้งหมด... มันไม่ใช่การทดลองนะ..." บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการเคมีหลังเลิกเรียนเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามดังแข่งกับเสียงแอร์ ไอน้ำสีขาวจากบีกเกอร์ที่เพิ่งผ่านการทดลองระเหยขึ้นลอยวนอยู่ในอากาศ กลิ่นจางๆ ของกรดอ่อนผสมกับกลิ่นฟีโรโมนความกดดันที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ยิ่งทำให้ผมหายใจไม่ทั่วท้อง ร่างสูงของพี่คินก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของผมชนเข้ากับขอบโต๊ะปฏิบัติการสีดำสนิทอย่างไร้ทางหนี "พะ... พี่คินถอยไปเลยนะ!" ผมละล่ำละลักพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่ทว่ากล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้เสื้อนักเรียนนั่นแทบไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ใบหล่อเหลาที่มักจะมีรอยยิ้มกวนประสาทแปะอยู่บนหน้าเสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับเรียบตึง แววตาคมกริบมองตรงมาที่ผมราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรง "ไม่ถอยครับ" พี่คินเอ่ยเสียงกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปหมด "พี่อุตส่าห์ยอมโง่ทำเป็นทำแล็บไม่เป็น ตั้งกี่สัปดาห์ เพื่อให้เด็กวิชาการอย่างเราต้องมาตัวติดกับพี่ตลอด... ยังไม่รู้อีกเหรอครับว่าพี่จีบอยู่" ตู้ม! เหมือนมีระเบิดไฮโดรเจนขนาดย่อมลงกลางสมอง คำพูดตรงไปตรงมาจากปากของรุ่นพี่ตัวสูงคนนี้ทำเอาสารเคมีทุกตัวในร่างกายผมรวนเรไปหมด หน้าของผมร้อนผ่าวขึ้นมาจนมั่นใจว่าตอนนี้มันคงแดงแจ๋ยิ่งกว่ากระดาษลิตั้มที่ทดสอบด้วยกรดแก่ "บ้า... บ้าหรือไงพี่! เรื่องนี้มันเกี่ยวกับปฏิกิริยาเอสเทอริฟิเคชันตรงไหนเล่า!" ผมโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย มือบางปัดป่ายไปทั่วเพื่อหาทางเอาตัวรอด "แล้วอีกอย่าง... แล็บวันนี้เรากำลังศึกษาอัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมีนะเว้ย ไม่ใช่มานั่งสารภาพรักกลางห้องสมุนไพร!" "ก็ปฏิกิริยาของเรามันเกิดเร็วกว่าที่ทฤษฎีบอกไว้นี่ครับ" พี่คินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับจ้องมองผมไม่วางตา "ทางเคมีเขาเรียกว่า *Exothermic Reaction* ปฏิกิริยาคายความร้อน... ยิ่งเข้าใกล้โซ่มากเท่าไหร่ อุณหภูมิรอบตัวพี่มันก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นจนควบคุมไม่ได้ทุกที" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เอาคำคมฟิสิกส์เคมีมาหยอดกันหน้าตาเฉยได้อย่างไรเนี่ย! ผมเม้มริมฝีปากแน่น สมองที่เคยประมวลผลเรื่องยากๆ ได้อย่างรวดเร็วตอนนี้กลับขาวโพลน หัวใจเจ้ากรรมเต้นเร็วเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "อะ... ออกไปเลยนะ! ถ้าพี่ไม่ถอย ผมจะเอาสารละลายโพแทสเซียมเปอร์แมงกาเนตสาดใส่เสื้อนักเรียนราคาแพงของพี่จริงๆ ด้วย!" "ลองดูสิครับ" พี่คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกของเราแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นความสะอาดเฉพาะตัวของเขาทำให้ผมสติหลุดลอย "ถ้าสาดใส่เสื้อพี่... พี่ก็จะถือโอกาสถอดมันออกตรงนี้ซะเลยดีไหมครับ น้องโซ่จะได้พิสูจน์โครงสร้างกล้ามเนื้อของจริงแบบไม่ต้องเปิดตำราชีวะอีกต่อไป" "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส!" ผมถลึงตาใส่ด้วยความโมโหปนเขินจนทำอะไรไม่ถูก มือเล็กกำชายเสื้อกาวน์ของตัวเองแน่น ความร้อนจากตัวเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้บรรยากาศในห้องแล็บที่ควรจะเย็นสบายกลับร้อนระอุขึ้นมาจริงๆ อย่างที่เขาว่า *ปฏิกิริยาคายความร้อนบ้าอะไรเล่า... นี่มันเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ชัดๆ!* ในจังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากด่ากราดเพื่อรักษาฟอร์มของเด็กหัวกะทิประจำชั้น ประตูห้องปฏิบัติการที่ควรจะล็อกสนิทกลับถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากฝ่ามือของใครบางคน! "เฮ้ย! ไอ้วิทย์! อาจารย์ฝ่ายปกครองกำลังเดินตรวจตึกเว้ย รีบเก็บของ... อ้าว... เห้ย กูเข้ามาขัดจังหวะอะไรพวกมึงป่ะเนี่ย?" เสียงทุ้มโهاของ 'ไอ้หมอก' เพื่อนสนิทตัวดีดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างสูงที่ชะงักกึกอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นสภาพของผมกับพี่คินในระยะประชิดติดขัด พี่คินถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเสียดาย ก่อนจะผละตัวออกห่างจากผมช้าๆ ด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นผิดกับผมที่หน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้นจนต้องรีบหันไปหยิบบีกเกอร์มาถือแก้เขิน "เกือบไปแล้วไหมล่ะมึง..." ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ยกหลังมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม แต่ทว่า... ในวินาทีที่ผมหันกลับไปสบตากับพี่คินที่กำลังยืนยันต์ยิ้มมุมปากให้อย่างผู้ชนะ รอยยิ้มร้ายกาจนั้นก็ทำให้ผมรู้ทันทีว่า... เรื่องราวระหว่างเราสองคนมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของผมก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกันทั้งคู่ ผมหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความตกใจเมื่อเห็นแจ้งเตือนข้อความแชต์จากคนตรงหน้าที่ยืนอยู่ห่างกันไม่ถึงก้าว... *(Kin): พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน... มาทดลอง "ปฏิกิริยาเคมีขั้นสูง" กันต่อที่คอนโดพี่นะครับ* *(Kin): [ส่งสติกเกอร์รูปแมวเจ้าเล่ห์ยิ้มมุมปาก]* ให้ตายเถอะ... ผมควรจะปฏิเสธเสียงแข็งแบบทุกที หรือควรจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นมันดีล่ะเนี่ย! --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาร่วมทดลองเคมีหัวใจไปพร้อมกับน้องโซ่และพี่คินในตอนนี้นะครับ