กลิ่นดินและกลิ่นสาบสาว

“ออกไปจากห้องทำงานของผมซะ ถ้าคุณยังไม่อยากให้คืนนี้ไร่ศิลาต้องมีงานศพเพิ่มอีกหนึ่งศพ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอ้าวด้วยกลิ่นไม้อบเชยผสมควันยาสูบจางๆ ศิลาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากพิมพ์เขียวที่วางกางอยู่บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ แต่ปลายนิ้วหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการงานช่างกลับบีบปากกาน้ำพึกแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน พริ้มเพรายืนนิ่งอยู่หน้าประตู ใจเต้นรัวเหมือนกลองศึกที่ถูกตีประโคม เธอไม่ใช่ผู้หญิงขวัญอ่อนที่คนกรุงอย่างเขาจะมาขู่ให้กลัวได้ง่ายๆ ถึงแม้ใบหน้าคมเข้มที่ดูราวกับรูปสลักของเขากำลังแผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบกายดูจะเบาบางลงทุกที “งานศพเหรอคะ? ดูเหมือนคุณจะหลงระเริงกับอำนาจในไร่นี้มากไปหน่อยนะคุณศิลา” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทว่าในแววตากลับวาวโรจน์ไปด้วยแรงท้าทาย “ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ได้มาให้คุณใช้ความดิบเถื่อนข่มขู่... และถ้าคุณคิดว่าการที่ฉันยอมทนอยู่ในที่กันดารแบบนี้หมายความว่าฉันกลัวคุณละก็ คุณคิดผิดมหันต์” ศิลาวางปากกาลงช้าๆ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองร่างระหงที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่ตรงหน้า แววตาคมกริบสีนิลนั้นดุจเหยี่ยวที่กำลังจ้องจับเหยื่อ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่กระดุมบนหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและผิวสีแทนจัด กลิ่นอายของความดิบเถื่อนและกลิ่นสาบผู้ชายที่ตราตรึงอบอวลขึ้นมาในพื้นที่แคบๆ จนพริ้มเพราเริ่มรู้สึกหายใจติดขัด เขาก้าวเท้าผ่านโต๊ะทำงานมาหาเธออย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวเปรียบดั่งการล้อมกรอบเหยื่อจนมุม พริ้มเพราถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับบานประตูที่ปิดสนิท “ปากดีนักนะ” เขาคำรามเบาๆ ในลำคอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอแล้วตรึงไว้กับบานประตูเหนือศีรษะ แรงบีบที่หนักแน่นไม่ได้ทำให้เธอบาดเจ็บ แต่ทำให้เธอรับรู้ถึงอำนาจเหนือกว่าที่ไม่มีวันหลีกพ้น “ปล่อยฉัน...” เธอพยายามดิ้น แต่กลับพบว่าเขาทั้งตัวโถมทับเข้ามาจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา กลิ่นกายของเขา—กลิ่นดิน กลิ่นใบอ้อย และกลิ่นความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา—ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุด “จะให้ปล่อยไปไหน?” ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะสัมผัสกับพวงแก้มใส ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวหน้าจนขนอ่อนทั่วร่างพริ้มเพราลุกชัน “ในเมื่อคุณเลือกที่จะก้าวเข้ามาในถ้ำเสือเอง ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปสภาพดีเหมือนตอนเข้ามา” “คุณมันก็แค่คนเถื่อนที่ใช้กำลังตัดสินทุกอย่าง!” “เถื่อนแล้วยังไง?” เขากระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าดึงดูดใจจนใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ มือข้างหนึ่งละจากข้อมือเธอลงมาสัมผัสที่เอวคอดกิ่ว กดร่างเธอให้แนบชิดกับตัวเขาจนไม่มีที่ว่างให้กระดาษแผ่นเดียวผ่านไปได้ “ในโลกนี้ไม่มีที่สำหรับคนอ่อนแอ... และคุณก็กำลังพยายามพิสูจน์ให้ผมเห็นว่า คุณกำลัง ‘ต้องการ’ ให้ผมทำอะไรบางอย่างมากกว่าแค่ยืนด่ากันไปมา” สัมผัสหยาบกร้านที่ลากไล้ผ่านเนื้อผ้าทำเอาพริ้มเพราตัวสั่นสะท้าน เธอพยายามจะเม้มริมฝีปากแน่น แต่ศิลากลับใช้ปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยคางเธอให้เงยขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟตัณหาที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ “รู้ไหมว่ากลิ่นของคุณ... กลิ่นสาบสาวที่เจืออยู่ในห้องนี้ มันทำให้ผมเสียสมาธิแค่ไหน?” เขากดจูบหนักหน่วงลงมาที่ซอกคอระหง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอปะทะกับกลิ่นยาสูบของเขาอย่างรุนแรง พริ้มเพราหลุดเสียงครางแผ่วเบาอย่างลืมตัว มือที่เคยต่อต้านกลับกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทว่าในจังหวะที่ไฟแห่งเสน่หากำลังจะโหมกระพือจนยากจะควบคุม เสียงเคาะประตูจังหวะรัวเร็วและหนักหน่วงก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “คุณศิลาครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! คนงานเจอศพถูกฝังอยู่ใต้แปลงอ้อยโซนที่สาม... ดูเหมือนจะเป็นคนของฝั่งโน้นที่ส่งมาสอดแนมครับ!” ศิลาชะงักกึก เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆ สายตาที่เคยเร่าร้อนกลับมาเยือกเย็นและเฉียบคมดุจน้ำแข็งในชั่วพริบตา เขามองหน้าพริ้มเพราที่ยังคงหอบหายใจถี่ด้วยความปรารถนาค้างคา ก่อนจะปล่อยมือที่ตรึงเธอไว้ออกอย่างไม่ใยดี “เก็บความอยากของคุณไว้ก่อนเถอะพริ้มเพรา... เพราะถ้าผมจัดการเรื่องศพพวกนี้เสร็จเมื่อไหร่ คืนนี้เราได้ ‘คุย’ กันยาวแน่” เขาก้าวเดินผ่านเธอไปอย่างเย็นชา แต่ก่อนจะเปิดประตู เขาก็หันกลับมาทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “อ้อ... อย่าคิดหนี เพราะถ้าเธอหายไปจากสายตาผมแม้แต่นิ้วเดียว ผมจะล่าเธอให้กลับมา... ไม่ว่าเธอจะแทรกตัวลงไปใต้ดินลึกแค่ไหนก็ตาม” ประตูห้องทำงานถูกปิดลงทิ้งให้เธอยืนตัวสั่นอยู่ในความเงียบงัน ทิ้งให้ความสับสนและแรงดึงดูดที่ยังตกค้างสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ หวังว่าบทนี้จะพาคุณผู้อ่านเข้าถึงหุบเหวแห่งอารมณ์ได้ดั่งใจหมายนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน