หลักฐานชิ้นสุดท้าย

ความเงียบงันในยามวิกาลของจวนมหาเสนาบดีจางมิใช่ความสงบ แต่เป็นความกดดันที่แฝงกลิ่นอายของเลือดและความตาย ไป๋จินฮุ่ยแนบร่างบางลงกับแนวกระเบื้องเคลือบสีนิลบนหลังคา ลมหายใจของนางแผ่วเบาและเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดของเรือนชั้นใน เงาสลัวจากคบไฟที่วูบไหวสะท้อนให้เห็นร่างขององครักษ์นับสิบที่เดินตรวจตราอย่างเข้มงวด พวกมันคือหน่วยลับที่องค์ชายสี่ส่งมาเพื่ออารักขา ‘หลักฐานชิ้นสุดท้าย’ สิ่งที่หากเปิดเผยออกมา จะทำให้ราชสำนักสั่นคลอนและหัวของขุนนางกังฉินต้องหลุดจากบ่า ไป๋จินฮุ่ยขยับกายอย่างเงียบเชียบ ประหนึ่งสายลมที่ไร้ตัวตน มือเรียวงามภายใต้ถุงมือหนังสีเข้มแตะลงบนรอยต่อของหลังคา นางหาจังหวะที่องครักษ์สองนายเดินสวนกันเพื่อโรยตัวลงสู่ระเบียงไม้ด้านหลังอย่างนุ่มนวล หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง แม้จะรู้ดีว่าหากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว นั่นหมายถึงจุดจบของแผนการทั้งหมดที่นางและหลี่มู่เฉินร่วมกันวางหมากมานานนับปี “หากข้าพลาดในค่ำคืนนี้ ท่านอ๋อง... ท่านจะยังคงเชื่อมั่นในตัวข้าอยู่หรือไม่” นางรำพึงในใจพลางหยิบเข็มเงินขนาดเล็กออกมาคลึงที่รอยต่อของบานหน้าต่างไม้แกะสลัก เสียงกริ๊กเบาๆ ดั่งเสียงหัวใจเต้น บานหน้าต่างที่ลงกลอนไว้แน่นหนาแง้มออกอย่างง่ายดาย ภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นกำยานราคาแพงที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ไป๋จินฮุ่ยย่างเท้าก้าวผ่านกองเอกสารที่วางระเกะระกะบนโต๊ะทรงมังกร สติปัญญาของนางแล่นริ้วราวกับสายฟ้า นางรู้ดีว่าคนอย่างมหาเสนาบดีจางไม่มีทางเก็บสมุดบัญชีลับไว้ในหีบสมบัติทั่วไป แต่มันต้องเป็นจุดที่ล่อแหลมที่สุดและใกล้ตัวที่สุด นิ้วเรียวไล้ไปตามชั้นวางหนังสือไม้จันทน์หอม ก่อนจะชะงักลงที่ช่องลับใต้ฐานเชิงเทียนทองเหลือง นางใช้กำลังภายในเพียงน้อยนิดกดลงไป กลไกของพื้นไม้ที่ซ่อนอยู่ขยับเขยื้อน ส่งเสียงครืดคราดแผ่วเบา บัญชีปกหนังสีดำสนิทเล่มหนึ่งปรากฏแก่สายตา ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของนางแตะสัมผัสผิวหนังของเล่มบัญชี เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทเหล็กก็ดังขึ้นที่หน้าประตู “ใคร!” เสียงทรงอำนาจของมหาเสนาบดีจางดังขึ้น ตามด้วยเสียงกระชากดาบออกจากฝัก ไป๋จินฮุ่ยตัดสินใจฉับพลัน นางคว้าเล่มบัญชีไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะโผนกายหลบเข้าสู่ความมืดหลังฉากกั้นไม้ฉลุ ลมหายใจของนางกลั้นไว้จนถึงขีดสุดเมื่อบานประตูถูกผลักออกอย่างแรง กลิ่นอายสังหารพุ่งทะลักเข้ามาพร้อมกับร่างของชายชราที่บัดนี้แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต “ข้ารู้ว่าเจ้ายังอยู่ในนี้... เจ้าหนูหน้าจืดที่บังอาจมาลบหลู่รังของสุนัขรับใช้เช่นข้า” มหาเสนาบดีจางแสยะยิ้ม “องครักษ์! ปิดล้อมห้องนี้ไว้ ห้ามให้แมวหรือหนูแม้แต่ตัวเดียวเล็ดลอดออกไปได้!” ไป๋จินฮุ่ยกำบัญชีในมือแน่น จังหวะนี้เองที่นางสังเกตเห็นบางอย่าง... บัญชีเล่มนี้เบากว่าที่ควรจะเป็น และรอยปั๊มตราครั่งที่ปิดผนึกไว้เป็นตราของ ‘กองทัพโลหิต’ มิใช่ของมหาเสนาบดีจาง! หัวใจของนางกระตุกวูบ ความเย็นเยือกแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง บัญชีเล่มนี้คือกับดัก และคนที่วางกับดักนี้มิใช่ใครอื่น แต่เป็นหลี่มู่เฉิน... ท่านอ๋องที่นางมอบหัวใจให้ เขากำลังทดสอบนาง หรือว่าเขากำลังเล่นเกมการเมืองที่แม้แต่นางก็มิอาจล่วงรู้ถึงเจตนาที่แท้จริง? ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน เสียงรองเท้าบูทที่เหยียบลงบนพื้นไม้หนักแน่นและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นองครักษ์ทั่วไป “มหาเสนาบดีจาง... ท่านดูจะตื่นตระหนกกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเหลือเกินนะ” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจที่แฝงไปด้วยกระแสกดดันมหาศาลทำให้ทุกคนในห้องถึงกับชะงักงัน ไป๋จินฮุ่ยเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของหลี่มู่เฉินก้าวเข้ามาในห้อง แสงจากคบไฟที่สาดส่องกระทบใบหน้าคมสันของเขาเผยให้เห็นแววตาที่ดุดันราวกับสัตว์ป่าที่กำลังล่าเหยื่อ หลี่มู่เฉินกวาดสายตามาทางฉากกั้นไม้ที่นางซ่อนตัวอยู่ แววตาของเขาไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงความเย็นชาที่ทำให้นางปวดร้าวไปถึงทรวงอก เขาเดินตรงเข้ามาหยุดหน้าฉากกั้นนั้น ก่อนจะใช้ปลายดาบเคาะลงบนไม้ช้าๆ เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ “ในเมื่อท่านอยากได้สิ่งที่อยู่ในห้องนี้มากนัก...” หลี่มู่เฉินกล่าวเสียงเรียบ “ทำไมไม่ก้าวออกมาให้พวกเราเห็นหน้าชัดๆ ล่ะ... จินฮุ่ย” ร่างของนางแข็งทื่อ ความลับที่นางพยายามปิดบังถูกเปิดโปงด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดของชายผู้กุมหัวใจนาง บัดนี้ หมากเกมนี้ไม่ได้มีเพียงแค่การเมือง แต่คือความไว้วางใจที่กำลังถูกเผาผลาญในกองเพลิงแห่งความสงสัย พงศาวดารมีชีวิตขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่แปดของมหากาพย์ครั้งนี้ครับ