วิชาปรุงยาเวทมนตร์

“ส่วนผสมพวกนี้... มันเป็นขยะที่คนอื่นทิ้งไว้ในถังขยะหลังโรงเรียนชัดๆ คุณมั่นใจนะว่าตำราเล่มนี้ไม่ได้พิมพ์มาเพื่อล้อเล่นกับชีวิตคน?” เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องปรุงยาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำมะถันและสมุนไพรแห้งกรัง เขาวางขวดแก้วที่บรรจุของเหลวสีขุ่นลงบนโต๊ะหินอ่อนพลางเหลือบมอง ‘เซธ’ ที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ห่างออกไป ดวงตาสีรัตติกาลของยมทูตในคราบมนุษย์คู่นั้นไม่ได้มีความปรานีเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย “ถ้าเจ้ากลัวตาย ก็แค่ยอมแพ้ไปเสียตั้งแต่วินาทีนี้ เรย์” เซธตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาจ้องมองเรย์ราวกับกำลังรอคอยความผิดพลาดที่จะนำไปสู่จุดจบที่น่าขบขัน “กฎของโลกนี้ไม่มีที่ว่างให้สำหรับวิศวกรที่เอาแต่ถามหาเหตุผลในดินแดนที่ไร้ตรรกะ” เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก เขาสะบัดมือเบาๆ หน้าต่างระบบสีฟ้าจางๆ ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า บรรดานักเรียนคนอื่นต่างก้มหน้าก้มตาปรุง ‘ยาต้านพิษวิญญาณ’ ตามสูตรมาตรฐานของสถาบัน แต่สำหรับเขานั้น ระบบแจ้งเตือน ‘บั๊ก’ ในส่วนผสมพื้นฐานที่อาจารย์ผู้คุมสอบจงใจใส่ไว้ให้เป็นยาพิษแทนที่จะเป็นยาแก้ *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบ: สัดส่วนสารสกัดจากรากปีศาจสูงเกินเกณฑ์ 0.05% หากผสมตามสูตรเดิม ผู้ปรุงจะสูญเสียการควบคุมพลังเวททันที] “ขอบคุณที่เตือนนะ แต่ผมขอเลือกทางที่เสี่ยงกว่านั้น” เรย์พึมพำกับตัวเอง เขามิได้ตวงส่วนผสมตามอัตราส่วนที่กำหนด แต่กลับใช้ ‘สายตาของวิศวกร’ วิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลของวัตถุดิบผ่านหน้าต่างระบบ เขาเริ่มหยิบฉวยสมุนไพรที่คนอื่นมองข้าม—ใบหญ้าไหม้ที่ดูเหมือนเศษซากพืชตายแล้ว—แล้วบดมันลงในครกหินด้วยจังหวะที่หนักแน่นและแม่นยำ มือของเขาเคลื่อนไหวราวกับเครื่องจักรที่ได้รับการโปรแกรมมาอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีการสั่นไหว ไม่มีร่องรอยของความลังเล “ดูนั่นสิ... เรย์กำลังทำอะไรน่ะ? เขาผสมใบหญ้าไหม้ลงไปในสารละลายสีน้ำเงิน? นั่นมันจะทำให้เกิดการระเบิดนะ!” เสียงกระซิบกระซาบจากกลุ่มนักเรียนแถวหน้าดังขึ้น พวกเขามองเรย์ด้วยสายตาสมเพช ราวกับกำลังเฝ้ามองคนเขลาที่กำลังจะจุดไฟเผาตัวเอง อาจารย์ผู้คุมสอบเดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่ไร้เสียง ใบหน้าเหี่ยวย่นภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน “นักเรียน... การทดลองไม่ใช่ที่สำหรับการเล่นสนุก ถ้าเจ้าทำพลาดแม้แต่นิดเดียว ข้าจะไม่รับผิดชอบต่อชะตากรรมของเจ้า” เรย์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าตอบ เขากำลังจดจ่ออยู่กับการคุมอุณหภูมิของหม้อปรุงยาด้วยปลายนิ้ว เขาถ่ายทอดพลังเวทกระแสต่ำเข้าไปในของเหลว ปรับแต่งค่าความเสถียรของธาตุให้เกิดปฏิกิริยาที่ต่างออกไป นี่ไม่ใช่การปรุงยาตามตำรา แต่มันคือการ ‘ดีบั๊ก’ (Debug) พลังของโลกนี้ให้ทำงานในแบบที่มันควรจะเป็น วินาทีที่เขาทิ้งเกล็ดผลึกสีดำสนิทลงไป ของเหลวในหม้อที่เคยขุ่นมัวก็เปลี่ยนเป็นสีใสบริสุทธิ์ราวกับน้ำค้างยามเช้า และที่สำคัญที่สุด... มันส่งกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่ผ่อนคลายจิตใจออกมาจนทั่วทั้งห้อง บรรยากาศเงียบกริบลงในทันที อาจารย์ผู้คุมสอบเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า “เป็นไปไม่ได้... ยานี้ต้องใช้เวลาเคี่ยวนานกว่าสามชั่วโมงถึงจะเปลี่ยนสีได้ แต่นี่มัน...” “สิบนาทีครับ” เรย์พูดพลางวางช้อนคนยาลง “และถ้าผมคาดการณ์ไม่ผิด ยานี้มีประสิทธิภาพมากกว่าที่ตำราของสถาบันบันทึกไว้ถึงหกเท่า” เขาเลื่อนขวดแก้วที่มีตัวยาสีใสสะท้อนแสงไฟวิบวับไปวางตรงหน้าอาจารย์ เซธที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ยืดตัวขึ้นตรง สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เริ่มมีความพึงพอใจบางอย่างซ่อนอยู่ “เจ้าทำได้ดีมาก ‘เด็กดื้อ’ ของข้า” เซธกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเรย์ เสียงของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความยินดี แต่มันกลับฟังดูอันตรายและชวนให้ขนลุก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดด้วยความอิจฉาและประหลาดใจจากคนรอบข้าง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของเรย์อีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย [ภารกิจลับระดับ SSS: การลบล้างกฎแห่งยมโลก] [เงื่อนไข: ยาที่ท่านเพิ่งปรุงเสร็จสิ้น คือกุญแจสำคัญในการเปิดประตูชั้นใต้ดินที่ถูกลืม] [คำเตือน: โปรดระวัง... ยมทูตที่ยืนอยู่ข้างกายท่าน ไม่ได้ปรารถนาจะเห็นท่านปรุงยาสำเร็จ แต่เขากำลังเฝ้ารอเวลาที่ท่านจะ ‘อ่อนแอ’ ที่สุดเพื่อชิงร่างของท่านไปเป็นเครื่องสังเวย] เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองเซธผ่านหางตา เห็นเงาสะท้อนในดวงตาของยมทูตคนนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ใบหน้าของเขาเอง แต่มันคือใบหน้าของปีศาจที่กำลังอ้าปากกว้างรอจะเขมือบเขาจากภายใน เรย์ขยับยิ้มเย็นเยียบพลางกระซิบตอบ “งั้นผมคงต้องปรุงยาให้เก่งกว่านี้... เพื่อไม่ให้คุณได้มีโอกาสทำแบบนั้นง่ายๆ ใช่ไหมครับ?” ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้น ประตูห้องปรุงยาที่ปิดสนิทก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจนพื้นห้องสั่นสะเทือน ร่างของชายในชุดคลุมสีขาวเปื้อนเลือดก้าวเข้ามาพร้อมกับขวานขนาดใหญ่ที่ลากครูดไปกับพื้นจนเกิดประกายไฟ เขาจ้องตรงมาที่เรย์ด้วยสายตาที่คลั่งแค้นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาทุกคนในห้องหยุดหายใจ “คนที่เจ้าพยายามช่วย... เขาตายไปนานแล้ว และยาที่อยู่ในมือเจ้านั่นแหละ คือสิ่งที่พวกมันใช้ในการทรมานวิญญาณเขาตลอดกาล” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับลิฟต์แก้วชั้นลบมา ณ ที่นี้นะครับ