บั๊กแรกของเกม

เสียงลากถูโลหะครูดกับพื้นปูนซีเมนต์ดังก้องสะท้อนไปตามโถงทางเดินมืดมิด เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากจุดเดียว แต่มันแยกย่อยออกเป็นนับร้อยทิศทาง ราวกับฝูงแมลงสาบยักษ์ที่กำลังกรูเข้ามาล้อมกรอบห้องพักผู้ป่วยหมายเลข 404 นี้ไว้ทุกด้าน กลิ่นอับชื้นของเลือดเก่าและสนิมเหล็กโชยทะลุผ่านรอยแยกของบานประตูไม้ผุพังเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส "เสียงพวกนั้นกำลังบอกความถี่บางอย่าง" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นกวาดมองไปทั่วห้องด้วยความรวดเร็ว สายตาของวิศวกรไม่ได้มองเห็นแค่ความน่ากลัว แต่เขากำลังมองหาโครงสร้าง แรงดันอากาศ และจุดอ่อนของสถาปัตยกรรม "ความถี่ที่กำลังจะบดขยี้กระดูกคุณให้แหลกละเอียดเป็นผุยผงต่างหากล่ะ มนุษย์โง่เขลา" เซธเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าร่างโปร่งแสงที่ยืนพิงผนังอยู่กลับขยับตัวเข้าใกล้เรย์โดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาสสีเงินวาววับในความมืดจ้องมองไปที่ลูกบิดประตูซึ่งกำลังหมุนวนด้วยแรงปริศนา ปัง! แรงกระแทกมหาศาลซัดเข้าที่บานประตูจนฝุ่นตลบอบอวล บานพับสนิมเขรอะส่งเสียงร้องโหยหวน โครงสร้างไม้เริ่มปริแตกออกเป็นทางยาว เผยให้เห็นความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งที่อยู่อีกฝั่ง [ ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะวิกฤตระดับ A: ฝูงผู้ป่วยวิญญาณคลั่งกำลังบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว ] [ ระบบกำลังเปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: 'สายตาโครงสร้างวิศวกรรมความตาย' (Death Engineering Vision) ] [ คำเตือน: รหัสผ่านของประตูห้องนี้ถูกเข้ารหัสด้วยพลังงานยมทูตโบราณ หากฝืนพังด้วยกำลังจะทำให้ระบบระเบิดตัวเอง ] หน้าจอสีฟ้าโปร่งใสเด้งขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลเชิงตรรกะและผังวงจรพลังงานไหลทะลักเข้าสู่สมองของเรย์ราวกับสายน้ำหลาก เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ "ถอยไปหน่อยครับ เซธ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "คุณคิดจะทำอะไร?" เซธขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน ความสงสัยฉายชัดในแววตาคู่คม "แก้อโค้ดไงครับ" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดแผงควบคุมระบบปรับอากาศเก่าคร่ำครึที่ฝังอยู่ข้างผนัง หน้ากากโลหะถูกดึงออกด้วยมือเปล่า เผยให้เห็นสายไฟระโยงระยางและแผงวงจรที่เต็มไปด้วยหยากไย่ ในฐานะอดีตวิศวกรระบบโครงสร้าง เขารู้ดีว่าสิ่งก่อสร้างยุคเก่ามักจะมีระบบสำรองฉุกเฉินที่เชื่อมโยงกับห้องลับเสมอ และยิ่งเป็นโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ ระบบระบายอากาศย่อมเป็นเส้นทางเดียวที่หลบเลี่ยงแรงกดดันจากภายนอกได้ นิ้วเรียวยาวของเรย์สัมผัสลงบนสายไฟทองแดงที่มีกระแสไฟสีดำไหลเวียนอยู่ ประจุพลังงานลึกลับช็อตเข้าที่ปลายนิ้วจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะ แต่เรย์ไม่แม้แต่จะชักมือกลับ เขากัดฟันแน่น ใช้ไขควงพกพาขนาดเล็กที่เก็บได้จากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ขันและสลับขั้วสายไฟตามหลักตรรกะคณิตศาสตร์ที่ระบบเพิ่งคำนวณให้ แกร๊ก... ครอดดด! เสียงกลไกฟันเฟืองขนาดใหญ่หมุนวนดังมาจากใต้พื้นห้อง ผนังปูนด้านหลังเตียงผู้ป่วยเริ่มสั่นสะเทือน ฝุ่นปูนร่วงกราวลงมาเหมือนหิมะ รอยแยกรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าค่อยๆ ปรากฏขึ้นพร้อมกับกลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่พัดสวนออกมา [ ยินดีด้วย! ผู้เล่นปลดล็อก 'ห้องนิรภัยผู้อำนวยการเขต 4' สำเร็จ ] [ ได้รับแต้มประสบการณ์ +500 แต้ม ] [ ปลดล็อกทักษะติดตัว: 'ตรรกะเหนือความตาย' เลเวล 1 ] ปัง! ประตูไม้ด้านหน้าทานแรงกระแทกไม่ไหวอีกต่อไป มันพังยุบลงมาพร้อมกับเงาร่างนับไม่ถ้วนที่เบียดเสียดกันเข้ามาในความมืด ดวงตาสีแดงฉานนับคู่จ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสอง "เข้าไปข้างในครับ!" เรย์ออกคำสั่งเฉียบขาด พร้อมกับดันร่างของเซธให้ก้าวเข้าไปในช่องลับก่อน เซธชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเงินมองแผ่นหลังของมนุษย์ผู้ชายที่เพิ่งจะสั่งการยมทูตชั้นสูงอย่างหน้าตาเฉย ความรู้สึกประหลาดบางอย่างวูบไหวขึ้นในอกภายใต้ร่างจำลองมนุษย์นี้ แต่วินาทีต่อมา เขาก็สะบัดมือเรียกเคียวสีดำสนิทออกมาตวัดตัดผ่านอากาศ เกิดเป็นคลื่นพลังงานคมกริบกวาดร่างของเงาปริศนาแถวแรกให้สลายกลายเป็นควันสีดำในพริบตา "อย่าสั่งฉัน มนุษย์" เซธพูดลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดระคนทึ่ง ก่อนจะก้าวตามเรย์เข้าไปในช่องลับแล้วกระชากกลไกปิดตายประตูจากด้านใน โครมคราม! เสียงทุบทำลายประตูด้านนอกดังสนั่นสะเทือน แต่เสียงนั้นค่อยๆ เบาลงเมื่อผนังหนาทึบปิดผนึกสนิท เหลือไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นอายอับชื้นภายในห้องนิรภัยแห่งนี้ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของเรย์ส่องกราดไปรอบห้อง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง เอกสารทางการแพทย์ที่ถูกฉีกกระชากกระจัดกระจาย และตู้เซฟเหล็กกล้าขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นโบราณเครื่องหนึ่ง หน้าจอมันยังคงมีแสงสีเขียวเรืองรองกะพริบช้าๆ ราวกับกำลังรอคอยใครบางคนมาใช้งาน "คุณนี่มัน... เกินความคาดหมายของผมไปไกลทีเดียว เรย์" เซธเก็บเคียวในมือกลับเข้าสู่ความว่างเปล่า น้ำเสียงเย็นชาเจือความแปลกใจอย่างปิดไม่มิด "ผมก็แค่ทำตามตรรกะครับ" เรย์ถอดแว่นออกมาเช็ดทำความสะอาดด้วยผ้าเช็ดเลนส์อย่างใจเย็น "สิ่งก่อสร้างทุกแห่งถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ และทุกสิ่งที่มนุษย์สร้าง ย่อมมีช่องโหว่เสมอ ยิ่งเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความลับ ความโหว่นั้นก็ยิ่งกว้างพอที่เราจะแทรกตัวเข้าไปได้" เซธเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน สายตาคมกวาดมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังกะพริบ "แต่นั่นไม่ใช่ช่องโหว่ธรรมดา... สายไฟที่คุณสลับเมื่อครู่ มันคือวงจรเชื่อมต่อกับ 'แกนกลาง' ของเขตแดนนี้ คุณกำลังเชื่อมต่อระบบของเราเข้ากับเครือข่ายหลักของยมทูตโดยไม่รู้ตัว" เรย์ชะงักมือที่กำลังถือแว่น หันกลับไปมองคู่หูตัวแสบ "หมายความว่าอย่างไรครับ?" เซธหันมาสบตา เขายกยิ้มมุมปากรอยยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน ทว่าก่อนที่เซธจะได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม หน้าจอคอมพิวเตอร์โบราณบนโต๊ะก็ดับวูบลงทันที ติ๊ง... เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นก้องกังวานในหัวของเรย์ ไม่ใช่เสียงของระบบภารกิจปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่สั่นสะท้อนจนแก้วหูชาหนึบ [ ติ๊ง! แจ้งเตือนระดับหายนะ (SSS): ตรวจพบการเข้าถึง 'ฐานข้อมูลต้องห้าม' ] [ ผู้ดูแลระบบสูงสุด (Admin) กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์... ] [ คำเตือนจากระบบ: จงระวังเงาที่ยืนอยู่หลังคุณ... เขากำลังรอให้คุณหันไป ] ความเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นพล่านจากต้นคอลงสู่กระดูกสันหลัง เรย์หยุดหายใจไปชั่วขณะ ขนลุกชันไปทั่วร่าง ขณะที่เซธเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างโปร่งแสงของยมทูตพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าตัวเรย์หลบ แต่ทว่า... เสียงลมหายใจแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากซอกหลืบของความตาย ก็ดังขึ้นชิดติดใบหูข้างขวาของเรย์ *“ยินดีต้อนรับสู่ระบบ... น้องชายตัวน้อยของฉัน”* --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและชวนลุ้นระทึกนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!