ยินดีต้อนรับสู่เดดโซน

กลิ่นฟอร์มาลีนที่ผสมปนเปกับกลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดจางๆ ไม่ใช่สิ่งที่วิศวกรระบบโครงสร้างอย่าง เรย์ คาดว่าจะได้สูดดมเป็นสิ่งแรกหลังจากการระเบิดครั้งใหญ่ที่ไซต์งานก่อสร้างใต้ดิน นิ้วมือเรียวยาวขยับเขยื้อนบนพื้นกระเบื้องยางที่หลุดลอกเป็นแผ่น ความเย็นเฉียบของปูนซีเมนต์แทรกซึมผ่านเสื้อเชิร์ตเนื้อบางเข้ามาถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้สติหลุดไปนานนัก แต่สมองส่วนตรรกะกลับประเมินสถานการณ์รอบตัวเสร็จสรรพตั้งแต่ตายังไม่ลืมสนิท—เสียงหยดน้ำกระทบถังโลหะเป็นจังหวะสม่ำเสมอทุกๆ 4.2 วินาที แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ที่มุมห้องฉายภาพเพดานคอนกรีตที่มีคราบราดำเกาะหนา และที่สำคัญที่สุด... ชีพจรที่ข้อมือซ้ายของเขาเต้นเร็วกว่าปกติถึงสิบเปอร์เซ็นต์ นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลเอกชนใจกลางเมืองที่เขาควรจะฟื้นขึ้นมาหลังอุบัติเหตุ "อัตราการเต้นของหัวใจอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัยครับ... สำหรับสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะกลายเป็นปุ๋ย" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง เรย์ไม่สะดุ้ง เขายันตัวขึ้นช้าๆ ปัดฝุ่นละอองออกจากหัวไหล่ สายตาคมกริบกวาดมองไปทิศทางของต้นเสียงอย่างใจเย็น ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับยืนพิงเสาปูนเปลือย แสงไฟนีออนกะพริบสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายที่ดูราวกับรูปสลักหินอ่อน ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่เขา ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความเห็นอกเห็นใจ มีเพียงความเย็นชาแบบเดียวกับที่ผู้ตรวจสอบระบบใช้มองโค้ดที่มีบั๊กเต็มหน้าจอ "คุณเป็นใคร?" เรย์เอ่ยถาม น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทไร้รอยสั่นเครือ แม้สถานการณ์รอบตัวจะไร้ซึ่งเหตุผลทางฟิสิกส์ "แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ตึกถล่มไปแล้วไม่ใช่หรือ" ชายในชุดสูทไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาก้าวเท้าเดินช้าๆ ออกมาจากเงาดึงดูดสายตา รองเท้าหนังขัดมันกระทบพื้นส่งเสียงก้องกังวานในความเงียบงัน ก่อนจะหยุดยืนห่างจากเรย์เพียงแค่ช่วงแขน กลิ่นอายเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวอีกฝ่ายจนอุณหภูมิรอบข้างลดลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณรอดตายจากแรงระเบิดห้าร้อยตันด้วยปาฏิหาริย์... หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือนรกยังไม่ยอมรับบัญชีของคุณต่างหากครับ, คุณเรย์" ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก แต่ดวงตากลับว่างเปล่า "ผมชื่อ 'เซธ' และสถานที่ที่คุณกำลังยืนอยู่ ณ องศานี้ ถูกบันทึกไว้ในแผนที่สากลว่าเป็น 'เดดโซน' เขตปลอดมนุษย์ที่กฎแห่งความเป็นความตายถูกถอดรหัสใหม่ทั้งหมด" ก่อนที่เรย์จะได้วิเคราะห์คำพูดเหล่านั้น สมองของเขาก็ถูกรบกวนด้วยเสียงกริ่งดิจิทัลแหลมสูงที่ดังขึ้นในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังสะท้อนอยู่ภายในกะโหลกศีรษะของตนเองโดยตรง! [ติ๊ง!] [ระบบสยองขวัญระดับจักรวาล ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%] [ตรวจพบโฮสต์: นายเรย์ (สถานะ: วิศวกรผู้รอดชีวิต / ผู้มีมุมมองบิดเบือนต่อความตาย)] [เป้าหมายหลัก: ปรับปรุงโครงสร้างความกลัวในดินแดนรกร้าง และปฏิบัติภารกิจร่วมกับ "ยมทูตประจำเขต"] ตัวอักษรสีแดงฉานโปร่งแสงปรากฏขึ้นลอยเคว้งอยู่ในอากาศตรงหน้าเรย์ มันเคลื่อนไหวและเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบราวกับหน้าจออินเทอร์เฟซของโปรแกรมจำลองสถานการณ์ที่เขาคุ้นเคย เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองส่วนตรรกะทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เหล่านี้—ภาพหลอนจากการกระทบกระเทือนทางสมอง? หรือว่า... เขากำลังเผชิญหน้ากับความจริงรูปแบบใหม่ที่อยู่นอกเหนือฟิสิกส์ที่เขารู้จัก "ระบบ?" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะกวาดสายตาอ่านบรรทัดข้อความที่เลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว "นี่ไม่ใช่ระบบจัดการฐานข้อมูลโครงสร้างอาคารแน่ๆ" "แน่นอนครับ" เซธส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ คล้ายจะขบขันกับท่าทีสุขุมเกินมนุษย์ของอีกฝ่าย "มันคือระบบควบคุมความตาย และคุณ... ถูกคัดเลือกให้เป็น 'เด็กดื้อ' ที่ต้องคอยแก้ไขข้อผิดพลาดของระบบนี้ร่วมกับผม" "ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมจำลองสถานการณ์กับคุณหรอกนะ เซธ" เรย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะดันแว่นตาที่ไม่มีอยู่จริงบนดั้งจมูกตามความคุ้นเคย "ถ้าที่นี่คือเขตปลอดมนุษย์จริง และคุณค่ายมทูต... งั้นช่วยบอกทางออกที่สั้นที่สุดให้ผมหน่อย ผมมีงานโปรเจกต์ค้างอยู่ที่ไซต์งาน" เซธหรี่ตามองวิศวกรหนุ่มตรงหน้า รอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นบนใบหน้าเย็นชา คราวนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มจอมปลอม แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ล่าที่พบเจอของเล่นชิ้นโปรด "ทางออกงั้นเหรอครับ?" เซธเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ขณะที่ไฟนีออนกะพริบถี่รัวจนดับสนิท ปล่อยให้ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทั้งสองคนทันที "น่าเสียดายนะ... เพราะตอนนี้ ประตูทางออกเดียวเพิ่งจะถูกล็อคโดยคำสั่งระดับ SSS ของคุณเอง" ในความมืดมิดสนิท เสียงฝีเท้าจำนวนนับร้อยกำลังลากถูเข้าใกล้ห้องพักผู้ป่วยร้างแห่งนี้เข้ามาทุกที... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางลงสู่ความมืดด้วยกันนะครับ