คำสารภาพในเงามืด

กลิ่นไอความชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นอายดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของชั้นใต้ดินโครงสร้างร้างแห่งนี้ เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสให้เข้ากับแสงสีฟ้าเรืองรองที่ลอดผ่านหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงของระบบ สติปัญญาและตรรกะในหัวกำลังคำนวณความน่าจะเป็นของสถานการณ์เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว—สัดส่วนความเสี่ยงอยู่ที่เจ็ดสิบต่อสามสิบ ขณะที่เงาร่างสูงโปร่งของเซธในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มยืนพิงเสาคอนกรีตเปลือยอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีรัตติกาลของยมทูตชั้นสูงคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เขาโดยปราศจากแววหยอกเย้าเหมือนทุกที "นายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่, เซธ" เรย์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสกดดันบางเบา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมเบาๆ เพื่อปิดกั้นการแจ้งเตือนระบบที่เด้งรบกวนสมาธิ วิศวกรหนุ่มกวาดสายตามองรอบห้องโถงกว้างที่มีร่องรอยการต่อสู้เมื่อไม่นานมานี้ เศษซากของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์จากมิติเบื้องล่างยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นคอนกรีต เซธหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแหบพร่าคล้ายเสียงลมลอดผ่านซอกหิน ยมทูตในร่างจำลองมนุษย์ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ ปลายรองเท้าหนังกระทบพื้นเกิดเสียงก้องกังวานในความเงียบ "เกมงั้นหรือครับ, เรย์?" เซธทวนคำ มุมปากหยักยกยฃขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่อ่านไม่ออก "คุณนี่นะ... มองทุกอย่างเป็นสมการและตัวเลขไปเสียหมด แม้กระทั่งความรู้สึกที่ผมพยายามส่งไปให้" "โลกที่เรายืนอยู่มีกฎเกณฑ์ที่ต้องแลกเปลี่ยนด้วยความสมเหตุสมผล บั๊กของระบบความตายไม่ได้เกิดขึ้นลอยๆ และนาย..." เรย์เว้นจังหวะ เลื่อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคู่นั้นตรงๆ "...คือคนเดียวที่เข้าถึงรหัสผ่านระดับสูงนั้นตั้งแต่ต้น ทำไมยมทูตชั้นสูงถึงต้องมาทนติดอยู่ในร่างจำลองเพื่อคอยตามเด็กหนุ่มที่ระบบเรียกว่า 'เด็กดื้อ' อย่างผมด้วยล่ะครับ" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงไปหลายองศาในชั่วพริบตา ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนาชั่วขณะ มีเพียงเสียงกระแสไฟฟ้าสถิตจากแผงวงจรสำรองที่ยังทำงานอยู่เบื้องหลัง เซธไม่ได้หลบสายตา เขากลับเดินเข้าไปประชิดตัวเรย์มากขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวของยมทูต เซธยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนปกเสื้อของเรย์อย่างแผ่วเบา ราวกับจะจัดระเบียบเครื่องแต่งกายให้ แต่การกระทำนั้นแฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมทาง "เพราะว่า... คุณมองเห็นช่องโหว่ที่คนอื่นมองไม่เห็นยังไงล่ะครับ" เซธกระซิบแผ่วเบาชิดริมหู น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นจนเรย์ต้องชะงัก "ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่มันคือระบบที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ผิดเพี้ยน และผม... ถูกส่งลงมาเพื่อควบคุมมันไม่ให้พังทลาย แต่ทว่า ยิ่งผมเฝ้าดูคุณแก้ปัญหาด้วยความเยือกเย็นและชาญฉลาดมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งตระหนักได้ว่า..." เซธหยุดพูดไปชั่วขณะ ดวงตาสีรัตติกาลฉายประกายบางอย่างที่ซ่อนเร้นมานาน ความรู้สึกอึดอัดแต่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะแผ่ซ่านไปทั่วพื้นที่ เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวใจใต้ร่มผ้าเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะตรรกะในหัวกำลังถูกสั่นคลอนด้วยตัวแปรที่ไม่อาจคำนวณได้ "ว่าอะไรครับ?" "ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของผม..." เซธโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจเย็นเฉียบปะทะเข้ากับข้างแก้มของวิศวกรหนุ่ม "...ไม่ใช่การซ่อมแซมระบบ แต่เป็นการดึงคุณลงมาเป็นส่วนหนึ่งของนิรันดร์เคียงข้างผมต่างหากล่ะครับ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นตัดบรรยากาศทันที หน้าจอสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการละเมิดกฎเหล็กของยมทูตชั้นสูง! เป้าหมายลับ 'คำสารภาพในเงามืด' บรรลุเงื่อนไข 100%] [ปลดล็อกภารกิจต่อต้านระบบ: 'พันธนาการแห่งยมทูต (ระดับ SSS)'] [คำเตือน: ตัวตนเบื้องหลังของ 'เซธ' กำลังถูกเปิดเผยโดยสมบูรณ์...] เรย์เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อตัวเลขบนหน้าจอระบบเริ่มนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาตื่นขึ้นมาจากใจกลางโลกความตาย และก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากถามอะไร เงาสัมผัสเย็นเฉียบที่เอวก็รั้งตัวเขาเข้าไปประชิดอกของเซธอย่างแนบแน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหูท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของระบบที่กำลังพังทลาย "สาย ะ... เกินไปแล้วล่ะครับ เรย์ ตอนนี้คุณปฏิเสธผมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว..." ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับลิฟต์แก้วชั้นลบมา ณ ที่นี้นะครับ