ความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความชื้นของซากปรักหักพังใต้ดินระดับสี่ ไม่เคยเป็นมิตรต่อสิ่งมีชีวิตใดๆ บนโลก เรย์ย่อตัวลงต่ำ แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมของระบบสยองขวัญฉายสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาของเขา นิ้วเรียวยาวกำลังลากผ่านโค้ดคำสั่งภาษาเครื่องที่บิดเบี้ยวเพื่อแก้ไขบั๊กของมิติที่กำลังรั่วไหล อัตราการเต้นของหัวใจของเขาควรจะปกติเพราะเขาคือวิศวกรผู้ใช้ตรรกะเหนืออารมณ์ แต่ทว่า... สภาพแวดล้อมรอบตัวกลับบีบคั้นจนเกินกว่าจะรักษาสมาธิไว้ได้ "คุณกำลังคำนวณพลาดไปสามจุดย่อย เรย์" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ เซธก้าวเข้ามาประชิดตัวโดยที่เรย์แทบไม่ทันได้ยินเสียงฝีเท้า ยมทูตหนุ่มในร่างจำลองมนุษย์ไม่ได้ถือเคียวเกี่ยววิญญาณ แต่มือเรียวขาวจัดนั้นกลับเอื้อมผ่านไหล่ของเขาอย่างไร้ร่องรอยของการขออนุญาต ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อปัดแถบคำสั่งสีแดงฉานให้กลับมาเป็นสีเขียวด้วยความรวดเร็ว เรย์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่พื้นที่แคบๆ ของซอกผนังคอนกรีตกลับทำให้แผ่นหลังของเขาเกือบแนบชิดกับอกของอีกฝ่าย "ผมคำนวณเผื่อระยะเวลาดีเลย์ของระบบไว้แล้วครับ เซธ การแก้โค้ดแบบดิบของคุณจะทำให้เซิร์ฟเวอร์ย่อยรีเซ็ตตัวเองเร็วกว่ากำหนดสิบสองวินาที ซึ่งมันเสี่ยงเกินไปสำหรับโครงสร้างรอบข้าง" เซธไม่ตอบทันที ดวงตาสีนิลคู่คมกริบมองตรงมาที่ใบหน้าของเรย์ ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้ใกล้ชิดเสียจนเรย์ได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าที่เติบโตในความมืด—กลิ่นอายแปลกประหลาดที่ไม่ควรหลงเหลืออยู่ในเขตแดนแห่งความตายนี้ ยมทูตหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันบางอย่าง "ความเสี่ยงสิบสองวินาทีแลกกับการที่คุณไม่ต้องยื่นมือไปสัมผัสกับไอพิษมิติที่กำลังกัดกินผิวหนังของคุณ... สำหรับผมแล้ว มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงมากกว่าเห็นคุณดื้อรั้นอยู่แบบนี้" เรย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสองคู่ประสานกันในความสลัว เรย์สังเกตเห็นรอยขยือนเล็กๆ บนปกเสื้อโค้ตของเซธ—ร่องรอยจากการต่อสู้กับกลายพันธุ์ระดับสูงในห้องโถงก่อนหน้านี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เซธไม่เคยใส่ใจจะปัดมันออกด้วยซ้ำหากเป็นยามปกติ ทว่าในตอนนี้ กลับเป็นตัวเซธเองที่กำลังจ้องสำรวจข้อมือของเรย์ ซึ่งมีรอยแดงจางๆ จากการโดนไอความร้อนของระบบลวกเมื่อครู่ "คุณเป็นห่วงผมเหรอครับ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล "อย่าหลงตัวเอง เรย์" เซธเบือนสายตาหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว ใบหวานคมคายนั้นขึ้นสีจางๆ อย่างแนบเนียนที่มุมข้างแก้ม "หน้าที่ของผมคือการรักษาตัวเลือกอันดับหนึ่งของระบบให้รอดชีวิตจนถึงเป้าหมาย ไม่เช่นนั้น งานเอกสารในยมโลกจะเพิ่มขึ้นอีกมหาศาล... แค่นั้นเอง" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบสยองขวัญดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ ขัดจังหวะบทสนทนาที่กำลังชวนให้อึดอัดใจ หน้าจอสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาแทนที่หน้าจอโฮโลแกรมเดิม [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบค่าความสัมพันธ์ (Affection/Co-operation Level) ระหว่างผู้ถูกเลือก 'เรย์' และผู้คุม 'เซธ' เกิดความผันผวนผิดปกติ] [คำเตือนระดับ B: พฤติกรรมปกป้องเกินขอบเขตของผู้คุม อาจส่งผลกระทบต่อกฎเกณฑ์การลงทัณฑ์ในบทถัดไป] [ภารกิจลับเฉพาะกิจถูกเปิดใช้งาน: "ความลับใต้ร่มเงายมทูต" - ค้นหาบันทึกหน้าสุดท้ายที่ถูกซ่อนไว้ในห้องทำงานส่วนตัวของเซธภายในเวลา 10 นาที] เรย์หรี่ตามองข้อความเหล่านั้น สมองส่วนตรรกะเริ่มทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประมวลผลสถานการณ์ ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับยมทูตไม่ควรมีคำว่า 'ความผันผวน' หรือ 'การปกป้องเกินขอบเขต' ระบบกำลังสร้างเงื่อนไขบางอย่างขึ้นมาเพื่อทดสอบพวกเขา และดูเหมือนว่าเซธเองก็ตระหนักถึงเรื่องนี้เช่นกัน "ถอยไปหน่อยครับ เซธ" เรย์เอ่ยเสียงกระซิบพลันดันอกอีกฝ่ายเบาๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินเบื้องล่าง โครงสร้างคอนกรีตกำลังลั่นเอี๊ยดอาร์ดราวกับแบกรับน้ำหนักไม่ไหว เซธไม่ได้ขยับหนี ทว่ากลับคว้าข้อมือของเรย์เอาไว้แน่น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบังร่างของเรย์ไว้มิดชิดเมื่อเศษปูนขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากเพดานเฉียดไหล่ของพวกเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ไออุ่นจากร่างกายของยมทูตแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเรย์รู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาดที่ระบบไม่เคยบันทึกไว้ในคู่มือ "คุณนี่มัน... ดื้อด้านเสียจริงนะ เรย์" เซธพึมพำชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเหนื่อยอ่อนและ... ความกังวลที่ปิดไม่มิด "ไม่ว่าจะเตือนกี่ครั้ง คุณก็ยังคงวิ่งเข้าหาอันตรายอยู่ดี" "ถ้าผมไม่ทำ แล้วใครจะแก้บั๊กของโลกใบนี้ล่ะครับ" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตา ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอะไรต่อ ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ที่อยู่สุดทางเดินซึ่งควรจะถูกปิดตาย กลับค่อยๆ ส่งเสียงกรีดร้องและขยับเปิดออกเองอย่างช้าๆ ความมืดมิดที่ดำสนิทไร้ก้นบึ้งไหลทะลักออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าหลายร้อยเสียงที่ดังระคนกันจนปวดประสาท และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เงาร่างหนึ่งที่สูงตระหง่านและคุ้นเคยอย่างน่าขนลุกกำลังก้าวเท้าเหยียบย่างออกมาจากความมืดนั้น เซธชักมือกลับทันที สีหน้าของยมทูตเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเคร่งขรึมขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างกายของเขากลายสภาพเป็นโปร่งแสงเล็กน้อยยามเมื่อเผชิญหน้ากับพลังงานมิติที่แท้จริง "ถอยไปข้างหลัง เรย์... นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณจะรับมือไหว" เซธเอ่ยเสียงต่ำ พร้อมกับแบมือขวาออก ปรากฏเคียวแสงสีดำทมิฬที่ส่องประกายอำมหิตตัดกับความมืดมิดรอบกาย แต่ทว่า... ก่อนที่เซธจะทันได้ก้าวออกไปเผชิญหน้า ร่างของเงาดำประหลาดนั้นกลับหยุดชะงัก มันหันมามองตรงมาที่เรย์ผ่านความมืดมิด พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบ *แควก—!* พื้นดินเบื้องล่างแตกออกเป็นเสี่ยงๆ หน้าจอระบบสยองขวัญดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด เหลือเพียงข้อความสีแดงเลือดนกบรรทัดเดียวที่สว่างจ้าขึ้นมากลางความมืดมิด [คำเตือนขั้นวิกฤต: ผู้คุม 'เซธ' สูญเสียสิทธิ์การควบคุมระบบชั่วคราว... และเป้าหมายที่แท้จริงของคุณ ไม่ใช่การแก้บั๊กอีกต่อไป แต่คือการมีชีวิตรอดจาก 'ตัวตนเดิม' ของเซธเอง] ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้นะครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบสัญญาว่าจะพาทุกท่านดิ่งลึกไปสู่ความลับที่เร้าใจยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าครับ