สายตาจากความมืด

เสียงรองเท้าหนังบดขยี้เศษกระเบื้องแตกละเอียดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า เรย์หยุดเดินโดยพลيات ยกมือซ้ายขึ้นเป็นสัญญาณให้เซธที่ก้าวตามมาติดๆ หยุดฝีปากและลมหายใจพร้อมกัน สัญชาตญาณของวิศวกรไม่ได้เตือนเขาด้วยความกลัว แต่มันฟ้องผ่านตัวเลขค่าความเสถียรของอากาศที่กำลังกระพือสีแดงฉานบนจอโฮโลแกรมโปร่งแสงในดวงตา บั๊กของระบบมิติความตายรอบตัวกำลังบิดเบี้ยว กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและฝุ่นผงถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายเย็นเยียบราดรดสันหลัง "นายรู้สึกถึงมันไหม เซธ" เรย์กระซิบเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าหัวใจจะเต้นเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า เซธไม่ตอบทันที ดวงตาสสีเทาควันบุหรี่ของยมทูตชั้นสูงกวาดมองไปในความมืดเบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวขยับเข้าหาด้ามเคียววิญญาณที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อโค้ตตัวยาว ความเงียบขึงตึงจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากหลังคารั่วกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะ ราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลัง "ไม่ใช่ภูตผีระดับล่าง" เซธเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบหรี่ลง "และไม่ใช่รอยแยกของมิติธรรมดา... มีบางอย่างกำลังจ้องมองเรา" ตู๊ด—! เสียงแจ้งเตือนจาก [ระบบสยองขวัญ] ดังขึ้นในหัวของเรย์ทันที หน้าต่างสีดำสนิทปรากฏอักษรเรืองแสงสีเลือดเตือนภัยระดับสูง [คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมรหัส 'The Observer' (ผู้เฝ้ามอง) ในระยะ 15 เมตร] [คำสั่งระบบ: เด็กดื้อจำเป็นต้องพิสูจน์ความกล้าหาญ หาแหล่งที่มาของสายตานั้นก่อนที่ค่าความหวาดกลัวจะลดลงถึงขีด 0%] เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ระบบนี้ช่างเลือกเวลาทดสอบความอดทนเสียจริง เขากวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วด้วยทักษะการวิเคราะห์โครงสร้าง โกดังแห่งนี้เคยเป็นโรงงานประกอบเครื่องจักรกลหนัก โครงสร้างเหล็กและเสาคานคอนกรีตสูงระฟ้าทอดเงายาวทับซ้อนกันราวกับกรงขังขนาดยักษ์ จุดอับสายตามีมากมาย แต่จะมีจุดไหนที่สามารถซ่อนตัวตนที่แม้แต่เซธยังต้องระแวดระวังได้? "เซธ คอยคุ้มกันมุมซ้ายให้ผมหน่อยครับ" เรย์เอ่ยเบาๆ พร้อมกับพลิกฝ่ามือเรียกประแจเหล็กแรงดันสูงที่ถูกอัปเกรดด้วยพลังวิญญาณขึ้นมาถือไว้ "ระวังตัวด้วย เรย์" เซธขยับตัวไปยืนบังมุมอับด้านข้างอย่างรู้หน้าที่ แม้ร่างจำลองนี้จะถูกจำกัดพลัง แต่สัญชาตญาณนักรบแห่งยมโลกยังคงเฉียบคม "ถ้ามันขยับ... ฉันจะเป็นคนเปิดทางให้เอง" เรย์ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทีละก้าว รองเท้าผ้าใบเหยียบลึกลงไปในกองขี้เลื่อยเก่า เสียงฝีปากถูกกลืนหายไปกับความเงียบ เขาใช้หลักการคำนวณมุมหักเหของเงาและแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคา ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเพื่อโฟกัสไปยังเสาเหล็กต้นที่สี่ ซึ่งเป็นจุดที่เส้นกราฟความผิดปกติของอากาศหนาแน่นที่สุด ไม่มีอะไร... ว่างเปล่า แต่ทว่า ขนอ่อนบริเวณต้นคอของเรย์กลับลุกชันขึ้นพร้อมกัน ประสาทสัมผัสทุกส่วนกรีดร้องเตือนภัย สายตาคู่หนึ่งกำลังมองทะลุกำแพงความมืดเข้ามา... มันไม่ได้มองมาจากมุมห้อง แต่มันมอง *ลงมาจากด้านบน* ต่างหาก! เรย์เงยหน้าขึ้นขวับทันที ณ โครงสร้างเหล็กคานหลังคาที่สูงขึ้นไปเกือบสิบเมตร ร่างเงาดำทมิฬร่างหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนคานเหล็กเปลือย ดวงตาสีอำพันคู่ใหญ่คู่หนึ่งสะท้อนแสงจันทร์ส่องประกายเรืองรองราวกับสัตว์นักล่าในยามวิกาล มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน กลุ่มควันสีดำพวยพุ่งรอบกายราวกับเปลวเพลิงที่ไร้ความร้อน รอยยิ้มกว้างฉีกถึงใบหูปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ไร้โครงสร้างชัดเจน จ้องมองตรงมาที่เรย์และเซธด้วยแววตาสนุกสนาน ราวกับแมทช์หมากรุกที่กำลังดำเนินไปตามแผน เซธเห็นดังนั้นจึงตวัดเคียววิญญาณในมือขึ้นเตรียมจู่โจมทันที "ถอยไป เรย์!" ทว่า ทันทีที่เงาดำบนคานเหล็กขยับตัว เสียงกระซิบแหบพร่าและเย็นยะเยือกก็ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของทุกคน พร้อมกันกับที่หน้าต่างระบบสีเลือดเด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของเรย์ไว้ [ติ๊ง! ผู้เล่น 'เรย์' ได้รับภารกิจลับ: 'สายตาจากความมืด'] [เป้าหมาย: ค้นพบความจริงเบื้องหลังตัวตนของ 'ผู้เฝ้ามอง' ก่อนที่การนับถอยหลัง 10 วินาทีจะสิ้นสุดลง] 9... 8... 7... ตัวเลขสีแดงกระพริบเตือนอย่างบ้าคลั่ง เรย์หรี่ตามองเงาดำบนคานเหล็กนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ ท่ามกลางความตึงเครียด เขาสังเกตเห็นสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่สลักอยู่บนข้อมือของเงาร่างนั้น—มันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับรอยแยกมิติที่เขาเคยซ่อมแซมเมื่อบทก่อน! เจ้าตัวตนปริศนานี้ไม่ใช่ศัตรู... แต่มันคือ "ผู้ดูแลระบบรุ่นก่อน" ที่ถูกลบหายไปจากบันทึกของยมโลก! เงาดำหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่ชัดเจนก้องกังวานในโสตประสาท ก่อนที่มันจะเอ่ยปากพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเรย์และเซธเย็นเฉียบลงพร้อมกัน *“ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... เด็กน้อยของยมทูต”* พรึบ! ร่างเงาดำนั้นสลายกลายเป็นฝุ่นควันสีดำพวยพุ่งเข้าใส่ตัวของเรย์และเซธในชั่วพริบตา พร้อมๆ กับที่ประตูเหล็กหนาหนักของโกดังถูกกระแทกปิดตายจากด้านนอกด้วยแรงมหาศาล เสียงล็อกกลกลไกโลหะดังสนั่นก้องสะท้อน และก่อนที่เรย์จะทันได้ตั้งตัว พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง ดึงทั้งสองคนร่วงหล่นดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว! [คำเตือน: สูญเสียการเชื่อมต่อกับระบบหลัก...] [เข้าสู่เขตต้องห้ามชั้นที่ 11: "สุสานแห่งความทรงจำที่ถูกลืม"] เรย์คว้าชายเสื้อของเซธไว้ได้ทันท่ามกลางความมืดที่โหมกระหน่ำ ขณะที่ร่างของพวกเขากำลังดิ่งพสุธาลงไปในห้วงเหวแห่งความตาย ปลายทางข้างหน้านั้นมีเสียงกบร้องและเสียงกระซิบประหลาดนับร้อยนับพันกำลังรอคอยการมาเยือนของพวกเขาอยู่... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้นะครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบสัญญาว่าจะพาทุกท่านดิ่งลึกไปสู่ความลับที่เร้าใจยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าครับ