ทางออกจากโรงพยาบาลร้าง

กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ที่เคยอบอวลอยู่ในอากาศถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกที่พุ่งทะลุผ่านรูขุมขนเรย์ ผมกระชับปืนพกกลไกในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาหรี่มองเบื้องหน้า—ประตูทางออกหนีไฟที่ควรจะเป็นเส้นทางสู่เสรีภาพ บัดนี้กลับถูกปิดตายด้วยเงาประหลาดที่ขยายตัวราวกับหมึกดำหยดลงในแก้วน้ำ “อย่าเพิ่งขยับไปไหนนะเรย์” เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของเซธดังขึ้นข้างหู ลมหายใจของเขาเย็นจัดจนผมขนลุกชัน “กติกาของที่นี่เปลี่ยนไปแล้ว บอสไม่ได้ต้องการแค่ ‘ผู้เล่น’ แต่มันต้องการ ‘อาหาร’” ผมไม่ได้หันไปมองเขา สายตายังคงจับจ้องไปที่เงาดำนั้น “ระบบเพิ่งแจ้งเตือนค่าความเสี่ยงพุ่งทะลุเพดาน เซธ คุณบอกว่าเราเคลียร์เงื่อนไขครบแล้วไม่ใช่หรือไง” “เงื่อนไขมีไว้ให้คนธรรมดาทำตาม แต่สำหรับขยะที่ถูกทิ้งในโรงพยาบาลร้างแห่งนี้... การฆ่าไม่ใช่แค่ทางผ่าน แต่มันคือพิธีกรรม” เซธก้าวมายืนเคียงข้างผม ร่างสูงสง่าในชุดโค้ทสีดำสนิทของเขาสะท้อนความกดดันมหาศาลออกมาจนพื้นกระเบื้องแตกร้าว *ครืน...* เสียงกระดูกลั่นเหมือนไม้แห้งหักดังขึ้นจากใจกลางเงามืด ร่างหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นยืน—มันสูงเกือบสามเมตร แขนข้างหนึ่งยาวลากพื้น และมีใบหน้าที่ไม่ควรจะเป็นของมนุษย์ มันคือ ‘ศาสตราจารย์เวนเดล’ อดีตศัลยแพทย์ผู้บ้าคลั่งที่กลายเป็นบอสประจำชั้นนี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจไม่ใช่รูปลักษณ์ของมัน แต่เป็นเข็มฉีดยาขนาดเท่าท่อนแขนที่สั่นไหวอยู่ในมือของมัน พร้อมกับของเหลวสีม่วงคล้ำที่เรืองแสงวาบ ระบบส่งเสียงเตือนแหลมสูงในหัวผมทันที [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบระดับอันตรายระดับ SSS – 'ศัลยแพทย์ผู้หิวโหย (Awakened Phase)'] [ภารกิจ: เอาชีวิตรอดจากการล่าของบอสลับ] [เงื่อนไขพิเศษ: ห้ามใช้อาวุธที่สร้างจากโลหะปกติ... ต้องใช้ 'ความดื้อ' ของคุณแลกเปลี่ยน!] ผมแค่นยิ้มออกมาเล็กน้อย ตรรกะของระบบในโลกนี้น่าขบขันเสมอ “ความดื้อเหรอ? เซธ ผมว่าเราคงต้องเลิกเป็นเด็กดีแล้วล่ะ” “พูดได้ดี” เซธคว้าดาบโซ่ที่หลอมรวมจากไอความตายออกมา ฟาดฟันเป็นวงกว้างเข้าใส่ร่างบอสที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ การปะทะกันก่อให้เกิดคลื่นกระแทกที่สั่นสะเทือนไปทั่วตึก เศษปูนร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน ผมไม่รอช้า สไลด์ตัวหลบคมเข็มที่แทงทะลุผนังปูนหนาเป็นรูโหว่ ผมสังเกตเห็นจุดอ่อนหนึ่งเดียวของมัน... จังหวะที่มันเหวี่ยงแขน ลำคอที่ไร้เกราะป้องกันจะเปิดออกชั่วพริบตา แต่นั่นหมายถึงผมต้องเอาตัวเข้าไปอยู่ในระยะประชิด “ผมจะเบี่ยงเบนความสนใจมัน คุณหาช่องโหว่ซะ!” เซธตะโกน สั่งการด้วยความเชื่อใจที่ไร้ข้อกังขา ผมพุ่งตัวออกไป สัญชาตญาณวิศวกรทำงานเต็มกำลัง ผมไม่ได้สู้ด้วยกำลัง แต่สู้ด้วยการคำนวณ ผมโยนระเบิดควันแสงที่ประดิษฐ์ขึ้นจากสารเคมีในห้องแล็บลงที่เท้าของบอส แสงสว่างจ้าทำให้อสูรกายชะงัก ผมพุ่งเข้าไปใต้ซอกแขนของมัน กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนแทบอาเจียน แต่ผมฝืนความรู้สึกนั้นไว้ ใช้มีดสั้นที่อาบด้วยเลือดของปีศาจแทงเข้าไปที่กลไกหัวใจเทียมที่ฝังอยู่ในอกของมัน *เปรี้ยง!* เสียงโลหะบิดเบี้ยวและเสียงคำรามโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของบอสเซถอยหลังไปชั่วขณะ ดวงตาที่ไร้แววของมันจ้องมองมาที่ผมด้วยความแค้นที่รุนแรงกว่าเดิม ทว่าวินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัด เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง แต่น้ำเสียงของมันเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจ แต่มันคือเสียงประกาศของผู้คุมกฎที่น่าสะพรึงกลัวกว่า [ประกาศ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'บุคคลที่สาม'] [คำเตือน: ประตูทางออกไม่ได้ถูกปิดโดยบอส... แต่มันถูกล็อกโดยใครบางคนที่คุณรู้จักดี] ผมชะงักค้าง มือที่ถือมีดยังไม่ทันถอนออก เซธที่ควรจะอยู่ข้างหลังผมกลับหยุดนิ่งสนิท ดาบโซ่ในมือเขาร่วงหล่นลงพื้น เขาไม่ได้มองบอสที่กำลังจะอาละวาด แต่มองขึ้นไปที่เพดานด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก “ผมบอกคุณแล้วไงเรย์ ว่าอย่าไว้ใจใครในเงามืด” เซธพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือราวกับพยายามอดกลั้นอารมณ์บางอย่าง “โดยเฉพาะ... คนที่แอบดูเรามาตั้งแต่ตอนที่ 1” เงาสีดำบนเพดานค่อยๆ หยดลงมาเป็นตัวอักษรสีเลือดที่เขียนว่า: *'ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริง'* พร้อมกับเสียงหัวเราะของชายปริศนาที่ดังขึ้นจากทุกทิศทางในโรงพยาบาล ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้นะครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบสัญญาว่าจะพาทุกท่านดิ่งลึกไปสู่ความลับที่เร้าใจยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าครับ