ยินดีต้อนรับสู่สถาบันมรณะ

กลิ่นของฟอร์มาลีนและสนิมเหล็กเก่าคร่ำคร่าลอยอบอวลอยู่รอบกาย ทันทีที่ประตูเหล็กดัดสไตล์โกธิคของ ‘สถาบันเซนต์จู๊ด’ ดีดตัวเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงอันเยียบเย็น เรย์ก้าวเท้าผ่านธรณีประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ส้นรองเท้าหนังกระทบกับพื้นหินอ่อนขัดมันจนเกิดเสียงก้องกังวานทุบทำลายความเงียบงันของโถงทางเดินยาวเหยียด ดวงตาคู่คมกวาดสำรวจสถาปัตยกรรมรอบตัวด้วยสัญชาตญาณของวิศวกรผู้มองโลกผ่านตรรกะและโครงสร้าง ผนังอิฐสีแดงเข้มถูกเคลือบไว้ด้วยคราบความชื้นและหยดน้ำที่เกาะพราวราวกับมันกำลังหายใจได้ โครงสร้างเหล็กดัดที่ค้ำยันเพดานสูงลิบลิ่วคำนวณด้วยสายตาแล้วมีความเหลื่อมล้ำทางเรขาคณิตเจตนาซ่อนเร้นบางอย่าง—มันไม่ใช่ความผิดพลาดในการก่อสร้าง แต่เป็นจงใจออกแบบเพื่อบิดเบือนสนามแม่เหล็กและกักเก็บพลังงานวิญญาณ "ระวังมุมอับสายตาทางซ้ายมือสามองศาครับ เรย์" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง เซธในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับก้าวตามมาติดๆ มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำเอื้อมขึ้นจัดปกเสื้อให้เรียบร้อยอย่างเคยชิน ท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังเดินชมสวนดอกไม้ในวันพักผ่อน ทว่านัยน์ตาคมกริบสีเทาเข้มกลับกวาดมองไปทั่วทิศทางด้วยความระแวดระวังระดับสูงสุด เรย์เหลือบมองคู่หูตัวสูงชั่วพริบตา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "คุณเซธนี่รอบคอบสมเป็นยมทูตชั้นสูงดีแท้นะครับ แต่ผมว่าสิ่งที่น่าสนใจกว่ามุมอับนั่น คือระบบตรวจจับความร้อนที่ติดอยู่เหนือกรอบประตูไม้โอ๊กบานนั้นต่างหาก" นิ้วเรียวชี้ไปยังเซนเซอร์สีดำขนาดเท่าเหรียญบาทที่ซ่อนอยู่ใต้ลายฉลุของซุ้มประตู มันกะพริบแสงสีแดงจางๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับหัวใจที่กำลังเต้นระรัวในความมืด [ติ๊ง! ตรวจพบโครงสร้างความปลอดภัยระดับสูง: ‘ระบบคัดกรองวิญญาณมลث’ (Soul Purification Protocol)] [คำเตือน: ผู้บุกรุกที่มีอัตราความบริสุทธิ์ต่ำกว่าเกณฑ์จะถูกบังคับให้เข้าสู่กระบวนการรีเซ็ตความทรงจำโดยทันที] [ระบบกำลังคำนวณทางเลือกสำรอง... พบช่องโหว่ในชั้นโค้ดชุดคำสั่งที่ 4.02: ท่านสามารถใช้ ‘ตรรกะย้อนกลับ’ เพื่อหลอกลวงเซนเซอร์ได้ภายในเวลา 15 วินาที] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงเด้งขึ้นมาตรงหน้า เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อยสมองประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรกลอัจฉริยะ เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าสามก้าวหยุดยืนอยู่ใต้เซนเซอร์พอดี ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสกับกรอบประตูด้านข้างด้วยน้ำหนักที่คำนวณไว้อย่างแม่นยำ แป๊ก! เสียงกลไกภายในดีดตัวเบาหวิว แสงไฟสีแดงบนเซนเซอร์กะพริบถี่รัวก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอย่างเชื่องช้า ประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดเปิดออกสู่พื้นที่ด้านใน เผยให้เห็นโถงกลางของสถาบันที่กว้างใหญ่ไพศาลราวกับมหาวิหารโบราณ เบื้องหน้าของพวกเขากลุ่มควันสีเทาจางๆ ลอยวนเวียนอยู่เหนือน้ำพุหินอ่อนที่แห้งขอด ตรงกลางน้ำพุมีรูปปั้นเทวดาล้มคว่ำ ปีกข้างหนึ่งหักสะบั้นเผยให้เห็นแกนเหล็กขึ้นสนิมภายใน นักเรียนในชุดเครื่องแบบสีเทาทึบจำนวนนับร้อยชีวิตกำลังเดินเรียงแถวด้วยฝีเท้าที่พร้อมเพรียงกันอย่างไร้ชีวิตชีวา สายตาทุกคู่เหม่อลอยไร้ประกาย ราวกับถูกควบคุมด้วยเส้นใยเชือกของหุ่นกระบอก "ยินดีต้อนรับสู่สถาบันมรณะ... สถานที่ที่ผลิตความตายด้วยระบบสายพานอุตสาหกรรมสินะครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะกวาดตามองภาพเบื้องหน้า "ที่นี่ไม่ได้แค่ผลิตความตายครับ เรย์ แต่มันคือโรงงานแปรรูปวิญญาณที่ใหญ่ที่สุดในเขตกัก 3" เซธโน้มตัวกระซิบข้างใบหูของร่างบาง ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างกะทันหัน "และดูเหมือนว่า... มีคนกำลังรอต้อนรับเราอยู่ตรงระเบียงชั้นสองแล้วด้วย" เรย์เงยหน้าขึ้นมองตามปลายนิ้วของเซธ ที่ระเบียงทางเดินโค้งมนเหนือโถงกลาง ร่างของหญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมยาวปักตราสัญลักษณ์รูปงูกินหางกำลังยืนกอดอกมองลงมา แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนวาววับ ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มเหยียดหยามที่เต็มไปด้วยปริศนา "ในที่สุดหนูก็มาถึงจนได้นะ... เจ้าหน้าที่พิเศษผู้สร้างความปั่นป่วนให้กับระบบของเรา" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้าง "ฉันชื่อ ‘ดร.ไอรีน’ ผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยของที่นี่ หวังว่าการเดินทางมาเยี่ยมเยียนครั้งนี้ จะทำให้พวกเธอได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง... นะคะ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูเหล็กบานใหญ่ด้านหลังพวกเขาก็กระแทกปิดลงอย่างแรง พร้อมกับเสียงกลไกนับร้อยตัวที่เริ่มส่งเสียงคำรามก้องไปทั่วตึก [ประกาศจากระบบ: ภารกิจหลักบทที่ 14 ‘เจาะลึกสถาบันมรณะ’ เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ] [เป้าหมาย: เอาชีวิตรอดจากการทดสอบของ ดร.ไอรีน และค้นหารหัสผ่านห้องใต้ดินชั้น B4] [คำเตือนพิเศษจากระบบ: ระดับอันตรายพุ่งสูงถึงขีดสุด... มีสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังตื่นขึ้นจากใต้พื้นดินเบื้องล่างใต้เท้าของท่านในขณะนี้] พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของเรย์และเซธสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำสนิทแผ่ขยายออกราiใยแมงมุม พร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงที่ดังทะลวงแก้วหูขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับลิฟต์แก้วชั้นลบมา ณ ที่นี้นะครับ