ค่ำคืนแห่งการสนทนา

"ถ้าคุณยังดื้อดึงจะฝืนใช้ตรรกะคำนวณเส้นทางวิญญาณด้วยพลังงานดิบแบบนั้นอีกแค่ครั้งเดียว... ผมเกรงว่าผมคงต้องพิจารณาเปลี่ยนวิธีลงโทษเด็กดื้ออย่างคุณ เสียใหม่แล้วล่ะครับ เรย์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความเย็นเยียบเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานโบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายกระดาษเก่าและฝุ่นผงแห่งกาลเวลา แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมของระบบสยองขวัญสะท้อนลงบนสันกรามคมคายของเซธ ยมทูตชั้นสูงในร่างจำลองมนุษย์ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองหน้าจอตรงหน้า แต่มันกำลังจดจ้องมาที่เรย์ด้วยประกายความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา—มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวแบบที่ภูตผีปีศาจแสดงออกยามเมื่อเหยื่อขัดขืน แต่เป็นความกังวลลึกซึ้งที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยมาดนิ่งขรึมตามวิสัย เรย์ ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีชาด ยกมือขึ้นปัดหน้าต่างระบบตรงหน้าให้เลือนหายไปอย่างไม่ยี่ห่าว วิศวกรหนุ่มผู้ใช้ตรรกะเหนืออารมณ์ระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาเรียวรีมองสบกับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าร่องรอยความอ่อนล้าจากการฝืนใช้ระบบประมวลผลเกินพิกัดในภารกิจเมื่อครู่จะยังคงปรากฏชัดอยู่บนใบหน้าขาวซีดก็ตาม "คุณเซธก็พูดเกินไปนะครับ... ถ้าผมไม่คำนวณมุมหักเหของเขตอาคมในวินาทีนั้น เราคงไม่ได้มานั่งคุยกันด้วยบรรยากาศสงบๆ แบบนี้หรอกครับ อีกอย่าง ระบบก็ยืนยันแล้วนี่ครับว่าอัตราความสำเร็จของแผนนั้นสูงถึงแปด puluh เก้าเปอร์เซ็นต์" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงรอยยิ้มเย้าแหย่ที่มักจะทำให้ยมทูตผู้เคร่งครัดกฎเกณฑ์ต้องถอนหายใจออกมาทุกครั้ง เซธไม่ตอบคำทันที ร่างสูงโปรดขยับตัวลุกขึ้นยืนจากโต๊ะทำงาน ก่อนจะก้าวย่างเข้ามาใกล้โซฟาที่เรย์นั่งอยู่ทีละน้อย เสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องในความเงียบ ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งบีบคั้นและแนบแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนเรย์ต้องเป็นฝ่ายชะงักและเงยหน้าขึ้นมอง ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เซธโน้มตัวลงเล็กน้อย มือเรียวยาวเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อหน้าผากของเรย์ออกอย่างเบามือ สัมผัสที่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างยามวิกาลทว่าอ่อนโยนอย่างยิ่งยวดทำให้ลมหายใจของวิศวกรหนุ่มสะดุดไปชั่วขณะ "คุณคิดว่าผมใส่ใจกับ 'อัตราความสำเร็จ' ของระบบงี่เง่านั่นงั้นหรือครับ เรย์" เซธกระซิบแผ่วเบา ชิดริมหูของอีกฝ่ายจนรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวตนที่แท้จริงของยมทูต "สิ่งที่ผมสนใจ... มีเพียงความปลอดภัยของคนช่างเจรจาที่นั่งอยู่ตรงนี้ต่างหาก" หัวใจของเรย์กระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ ตรรกะและเหตุผลทั้งปวงที่เคยยึดถือคล้ายจะถูกแผดเผาจนหลอมละลายหายไปในชั่วพริบตา ภายใต้แววตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกของเซธ มันมีความห่วงใยที่ดิบเถื่อนและจริงใจยิ่งกว่าสิ่งใด ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ 'ผู้คุม' กับ 'ผู้ถูกคุม' หรือ 'คู่หู' จำยอมในระบบสยองขวัญอีกต่อไปแล้ว มันข้ามผ่านเส้นแบ่งนั้นไปสู่ความผูกพันที่แนบแน่นและเปราะบางในเวลาเดียวกัน "คุณนี่นะ..." เรย์พึมพำเสียงเบา หลบสายตาคู่นั้นไปชั่วขณะเพื่อตั้งสติ "บางครั้งคุณก็ทำตัวเหมือนผู้ปกครองจอมเผด็จการมากกว่าจะเป็นยมทูตผู้เย็นชาเสียอีกนะครับ" "ผมจะเป็นอะไรก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณทำตัวเป็น 'เด็กดี' แค่ไหนต่างหากล่ะครับ" เซธยծยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มหายากที่มักจะปรากฏขึ้นเฉพาะยามที่เขาอยู่กับเรย์ตามลำพังเท่านั้น บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความหมาย ความตึงเครียดจากภารกิจอันตรายในชั้นใต้ดินถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอกของทั้งคู่ เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับเซธอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีร่องรอยของการประชดประชันหรือการคำนวณทางตรรกะ มีเพียงความเข้าใจที่ลึกซึ้งผ่านสายตาที่สื่อสารถึงกัน ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังโอบกอดความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองไว้ เสียงแจ้งเตือนอันแหลมคมและคุ้นเคยก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศลงอย่างไม่ปรานี *ติ๊ง!* *[แจ้งเตือนจากระบบสยองขวัญระดับ SSS]* *[ตรวจพบการบุกรุกจากเขตแดนต้องห้าม: 'ประตูมิติชั้นลบ -01'* *[คำเตือน: สิ่งมีชีวิตนอกกฎเกณฑ์ระดับหายนะกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันของคุณ... ในอีก 10 วินาที]* เรย์และเซธชะงักไปพร้อมกัน ดวงตาของยมทูตหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้ประกายแสง ความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งทะลักออกจากร่างของเซธในทันทีที่ได้ยินชื่อเขตแดนนั้น เซธหันขวับไปมองยังบานประตูไม้โบราณที่ปิดสนิทของห้องทำงาน ก่อนจะหันกลับมามองเรย์ด้วยแววตาที่เคร่งเครียดถึงขีดสุด ผิดกับเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "ดูเหมือนว่า 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' จะไม่อยากให้เราคุยกันนานนักนะครับ..." เซธเอ่ยเสียงเย็น พร้อมกับตวัดมือเรียกเคียวสีดำสนิทออกมาจากความว่างเปล่า "อยู่ข้างหลังผม เรย์..." แต่ก่อนที่เซธจะทันได้ก้าวออกไปขวางหน้าประตู บานไม้โบราณนั้นก็ถูกกระชากให้เปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังระคนไปกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อย และร่างของใครบางคนที่ก้าวพ้นธรณีประตูออกมา... ก็ทำให้ลมหายใจของเซธถึงกับสะดุดกึก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปมปริศนากับลิฟต์แก้วชั้นลบมา ณ ที่นี้นะครับ