ดันเจี้ยนลับหลังม่าน

"ถ้านายยังก้าวขาพลาดอีกแค่เซนติเมตรเดียว ร่างกายของนายจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของผนังคอนกรีตนั่นทันที เรย์" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดันของเซธดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ผมหยุดเท้าที่กำลังจะแตะพื้นผิวที่ไม่เรียบเนียนตรงหน้าทันที แสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมระบบของผมสะท้อนกับดวงตาเรียวคมของเซธที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง เขาอยู่ในร่างจำลองที่ดูเพรียวบาง แต่รัศมีคุกคามของยมทูตชั้นสูงนั้นไม่อาจปกปิดได้มิด เบื้องหน้าของเราไม่ใช่ห้องเก็บของธรรมดาอย่างที่แผนผังอาคารระบุไว้ แต่มันคือช่องว่างระหว่างมิติที่ถูกบิดเบือน ผนังห้องบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน อากาศรอบตัวหนาวเหน็บจนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่เกาะตามเส้นขน "บั๊กของโลกใบนี้มันซับซ้อนกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยครับเซธ" ผมกล่าวพลางหยิบเครื่องมือวัดค่าพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้นมาตรวจสอบ กราฟบนหน้าจอพุ่งสูงจนน่าตกใจ "พื้นที่ปิดตายนี้ไม่ได้ถูกสร้างด้วยอิฐหรือปูน แต่มันถูกสร้างด้วย 'คำสั่ง' ของระบบที่ผิดพลาด" ผมก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ใช้ปลายรองเท้าแตะแตะลงบนพื้นผิวที่ดูคล้ายพื้นกระเบื้อง ทันใดนั้น เงารอบข้างก็เริ่มเคลื่อนไหว คล้ายกับมีสิ่งมีชีวิตนับร้อยกำลังจับจ้องมาจากมุมมืดของเพดาน ผมหรี่ตาลง มองเห็นรอยแตกของมิติที่ปล่อยละอองสีดำสนิทออกมา มันคือจุดที่ 'ข้อมูล' รั่วไหล "นายมักจะมองหาตรรกะในสถานที่ที่ไม่มีเหตุผลเสมอ" เซธเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของดอกลิลลี่สีดำที่จางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็ก "ที่นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนธรรมดา แต่มันคือ 'ถังขยะ' ของผู้สร้างโลกนี้ สิ่งใดที่เขาไม่อยากให้ใครเห็น เขาจะเอามาซ่อนไว้หลังม่านกั้นมิตินี้" เราเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงโถงกลาง ห้องโถงที่เต็มไปด้วยคริสตัลยักษ์ที่บรรจุ 'ความทรงจำ' ของคนตายที่ไม่ได้ไปผุดไปเกิด พวกมันส่งเสียงกระซิบซ่าๆ คล้ายคลื่นวิทยุที่ไม่ชัดเจน ผมเอื้อมมือไปแตะคริสตัลเม็ดหนึ่งทันทีที่สัญชาตญาณบอกให้ทำเช่นนั้น ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็สั่นสะเทือน! ข้อมูลมหาศาลทะลักเข้าสู่สมองผม ภาพของเมืองที่ถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ ภาพของเหล่ามนุษย์ที่กลายเป็นเพียงเบี้ยในเกมของระบบ และที่สำคัญที่สุด... ผมเห็นร่างของเซธในอดีต ร่างที่ไม่ได้สวมชุดสูทเนี้ยบกริบเช่นนี้ แต่เป็นชุดเกราะสงครามที่อาบไปด้วยเลือดและหยาดน้ำตา "นายเห็นอะไร?" เซธคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบของเขาทำให้ผมได้สติ "ผมเห็น... จุดกำเนิดของระบบ" ผมหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก "เซธ คุณไม่ได้แค่มาคุมพฤติกรรมผมใช่ไหม? คุณคือผู้ถูกเนรเทศจากระบบต้นทาง!" ใบหน้าของยมทูตหนุ่มนิ่งสนิท ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายิ้ม... ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความลับ "เด็กดื้อไม่ควรอยากรู้เรื่องของผู้คุมหรอกนะเรย์" เขากระซิบข้างหูผม ลมหายใจเย็นเยียบทำให้ผมขนลุกชัน "เพราะถ้านายรู้มากเกินไป ระบบอาจจะตัดสินว่านายเป็น 'ข้อมูลขยะ' ที่ต้องถูกกำจัดทิ้งเหมือนกับสิ่งของในห้องนี้" ทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งโถงกว้าง ไม่ใช่เสียงของระบบเตือนภัยปกติ แต่เป็นเสียงดังกังวานของนาฬิกานับถอยหลังที่ดูเหมือนจะพังพินาศ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับ SSS เข้าใกล้พื้นที่หวงห้าม] [เงื่อนไขภารกิจลับ: รักษาชีวิตรอดจาก 'ผู้เฝ้าประตูนรก' ที่กำลังตื่นขึ้น] [คำเตือน: หากล้มเหลว บัญชีผู้ใช้นี้จะถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์ความตายถาวร] พื้นดินใต้เท้าเราเริ่มแตกออก เผยให้เห็นกรงเล็บมหึมาที่โผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่สัตว์ประหลาด มันคือกราฟิกที่บิดเบี้ยวจนดูไม่ออกว่าเป็นตัวอะไร แต่แรงกดดันมหาศาลนั้นทำให้เข่าผมแทบทรุด เซธดึงผมเข้ามาหลบหลังตัวเขา รอยยิ้มเย็นชาหายไปแทนที่ด้วยแววตาดุดันที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เขากระชับถุงมือสีดำแน่น ก่อนจะหันมามองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เรย์... ถ้าเราต้องตายที่นี่จริงๆ นายมีอะไรอยากจะบอกผมก่อนที่ระบบจะปิดฉากไหม?" ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบสัญญาว่าจะพาทุกท่านดิ่งลึกไปสู่ความลับที่เร้าใจยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าครับ