รอยแยกในมิตรภาพ

"คุณกำลังเอาชีวิตคนทั้งคนไปวางเดิมพันบนแผ่นกระดาษพวกนั้น ถ้าครั้งนี้มันพลาดขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบคะ...คุณหรือฉัน?" เสียงของร้อยตำรวจเอกอัศวินสั่นพร่าด้วยแรงโทสะ เขาโยนแฟ้มคดีปึกใหญ่ลงบนโต๊ะไม้สักจนเกิดเสียงดังสนั่น ไพ่ทาโรต์ชุด *The Rider-Waite* ที่รินรดากำลังวางเรียงบนผ้ากำมะหยี่สีดำกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ไพ่ใบ *The Tower* หรือหอคอยที่ถูกสายฟ้าฟาดหงายขึ้น เผยให้เห็นภาพของโครงสร้างที่กำลังพังทลาย—ราวกับภาพสะท้อนของสถานการณ์ระหว่างพวกเขาในขณะนี้ รินรดานิ่งเงียบ แววตาคู่คมที่มักจะสุขุมดั่งผิวน้ำนิ่งยามนี้กลับไหวระริก เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปเก็บไพ่ขึ้นมาอย่างใจเย็น ความเย็นชาของเธอไม่ได้มาจากความไร้ความรู้สึก แต่เป็นกำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากแรงปะทะทางอารมณ์ของชายหนุ่ม "อัศวินคะ ความจริงไม่ได้มีแค่ในที่เกิดเหตุที่คุณเห็นด้วยตาเปล่า แต่มันอยู่ในเงาที่ทาบทับอยู่บนศพของเหยื่อรายที่สามด้วย" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่น "เจ้าสัวธนินทร์ไม่ได้ใช้แค่เงินซื้อความยุติธรรม แต่เขากำลังใช้ 'ของต่ำ' ดึงเอาเจตจำนงของผู้คนให้บิดเบี้ยว ถ้าเรามัวแต่ไล่ตามหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ถูกลบไปหมดแล้ว เราก็เป็นได้แค่เบี้ยในกระดานของเขาเท่านั้น" "ผมคือนักสืบนะริน! ผมต้องยึดถือระเบียบ ข้อบังคับ และหลักฐานที่จับต้องได้ ไม่ใช่คำทำนายลอยๆ ที่คุณเห็นในนิมิต!" อัศวินก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะ ดวงตาของเขาฉายแววผิดหวังอย่างปิดไม่มิด "ผมให้เกียรติความสามารถของคุณมาตลอด แต่ครั้งนี้มันเกินไป คุณกำลังพาเราไปสู่เส้นทางที่อันตรายเกินกว่าจะควบคุม และถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้วิธีทางไสยศาสตร์แบบนี้... เราก็คงทำงานร่วมกันไม่ได้อีกต่อไป" คำว่า 'ร่วมกันไม่ได้' กระแทกใจคนฟังอย่างแรง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของเธอหม่นแสงลงวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เยือกเย็น "ถ้าคุณเลือกเชื่อแค่สิ่งที่เห็น ฉันก็เคารพการตัดสินใจของคุณค่ะ แต่ฉันหยุดไม่ได้... เพราะเลือดที่อาบมือของเจ้าสัวคนนั้น มันไม่ใช่แค่เลือดของเหยื่อ แต่มันคือคำสาปที่จะแผ่ขยายไปมากกว่าที่คุณคิด" เธอหยิบไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมา—*The Death*—แล้ววางลงบนหน้าอกของเขาด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ "แยกกันสืบค่ะ คุณตามหาฆาตกรในโลกของกฎหมาย ส่วนฉันจะตามหา 'ปีศาจ' ในโลกของวิญญาณ ใครถึงตัวเจ้าสัวก่อน... คนนั้นจะเป็นคนตัดสินชะตากรรมของคดีนี้เอง" อัศวินมองหน้าเธอด้วยความรู้สึกที่สับสน เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับกลืนคำพูดนั้นลงคอไป เขาหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจและกลิ่นหอมจางๆ ของกำยานที่อบอวลอยู่ในอากาศ รินรดาเดินไปที่หน้าต่าง มองดูเงาร่างของอัศวินที่ค่อยๆ หายไปในความมืดมิดของค่ำคืน หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวลไม่ใช่เพราะกลัวเจ้าสัวธนินทร์ แต่กลัวว่ารอยแยกนี้จะนำไปสู่หายนะที่ไม่มีใครดึงกลับมาได้ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะแปลกๆ ที่ทำให้ขนลุก รินรดาขมวดคิ้ว เธอไม่ได้นัดใครไว้ในเวลานี้ ยิ่งไปกว่านั้น... พลังงานที่แผ่ออกมาจากหลังบานประตูนั้นช่างหนาแน่นและหม่นหมองจนน่าสะพรึงกลัว เธอหยิบไพ่ชุดหลักขึ้นมาถือไว้ในมือแน่นก่อนจะขยับไปที่หน้าประตู เมื่อเธอแง้มประตูออก แสงไฟในโถงทางเดินวูบไหวราวกับจะดับลง ร่างของชายชราคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้ม ยืนก้มหน้าอยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือกล่องกำมะหยี่สีแดงสด—กล่องใบเดียวกับที่เธอเคยเห็นในนิมิตร้ายเกี่ยวกับครอบครัวของเธอเองเมื่อหลายปีก่อน "คุณหนูรินรดา..." เสียงแหบพร่าของชายชราดังขึ้นพร้อมกับการเงยหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่น่าสยดสยอง "เจ้าสัวท่านฝากข้อความมาบอกว่า... ไพ่ใบสุดท้ายที่คุณถืออยู่ มันไม่มีวันเป็นของคุณหรอกนะ เพราะเจ้าของที่แท้จริงได้เสียชีวิตไปนานแล้ว" เขาส่งกล่องใบนั้นให้เธอโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เมื่อฝากล่องเปิดออก รินรดาก็ต้องก้าวถอยหลังจนเกือบสะดุดขอบประตู เพราะภายในกล่องนั้นไม่ได้มีเครื่องประดับหรือเงินตรา แต่กลับมีไพ่ทาโรต์ที่ทำจากแผ่นทองคำสลักลวดลายประหลาด... และนั่นคือไพ่ใบเดียวกันกับที่พ่อของเธอเคยใช้ก่อนที่จะถูกฆาตกรรมอย่างไร้ร่องรอย! ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความหวาดระแวงในตอนนี้ไปกับรินรดานะคะ