อดีตที่หวนคืน

“คุณจะบอกว่า รอยสักนกเงือกสีชาดบนข้อมือศพที่เจ้าสัวธนินทร์พยายามปกปิดมาตลอด... มันคือตราประทับเดียวกับคนที่ฆ่าพ่อแม่ฉันเมื่อยี่สิบปีก่อนงั้นหรือคะ?” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับคมกริบดุจใบมีดโกน เธอกระแทกไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้รูป ‘The Tower’ ที่พังทลายดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ร้อยตำรวจเอกอัศวินชะงักมือที่กำลังหยิบแฟ้มคดีขึ้นมา เขาสบตากับหญิงสาวด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะเลื่อนรูปถ่ายขาวดำจากแฟ้มลับที่เขาแอบไปสืบมาได้จากห้องนิรภัยของสถานีตำรวจ วางลงตรงหน้าเธอ “ผมไม่อยากเชื่อเรื่องไสยศาสตร์อย่างที่คุณย้ำนักย้ำหนาหรอกนะรินรดา แต่ในฐานะตำรวจ... ผมปฏิเสธหลักฐานเชิงประจักษ์ไม่ได้ รอยสักนี้หายากมาก มันคือสัญลักษณ์ของลัทธิ ‘อัคนีโลหิต’ ที่สาบสูญไปแล้ว และผู้ที่ครอบครองมันได้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมเลือดที่คฤหาสน์ตระกูลคุณเมื่อคืนนั้น” รินรดาไม่ได้ตอบ เธอหยิบไพ่ขึ้นมาวางเรียงกันสามใบด้วยมือที่เย็นเฉียบ พลังงานบางอย่างเริ่มแผ่ซ่านออกมาจนอากาศในห้องดูหนักอึ้ง ภาพนิมิตจากไพ่ใบที่สอง ‘The Moon’ เริ่มสั่นไหว ปรากฏภาพเงาร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ เขาไม่ได้มีรูปร่างสมส่วนเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่ดูบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นสีดำสนิท “คนผู้นี้ไม่ใช่เจ้าสัวธนินทร์...” รินรดาพึมพำ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัว “เจ้าสัวเป็นเพียงแค่หุ่นเชิด แต่เบื้องหลัง... คือคนที่ฉันเรียกว่า ‘ผู้รับใช้แห่งเถ้าถ่าน’ เขากำลังหวนคืนมาเพื่อปิดบัญชีที่ยังค้างคา” อัศวินขมวดคิ้วแน่น “ถ้าเจ้าสัวเป็นหุ่นเชิด ใครคือเชิด? เรากำลังพูดถึงมหาเศรษฐีที่สั่งตายใครก็ได้ในเมืองนี้เลยนะ” “คนที่คนทั้งเมืองมองว่าตายไปแล้วไงคะคุณอัศวิน” รินรดาหยิบไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมาอย่างแผ่วเบา มันคือ ‘Death’ แต่ทว่าลายเส้นบนไพ่กลับเปลี่ยนไปจากเดิม รูปยมทูตบนไพ่กำลังขยับเขยื้อน ชี้ดาบไปยังตำแหน่งบนแผนที่ที่เธอเคยไปในวัยเด็ก บ้านพักริมน้ำที่เคยถูกเผาทำลายไปเมื่อหลายสิบปีก่อน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น จังหวะที่สามของการเคาะนั้นหนักแน่นและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นแขกทั่วไป อัศวินรีบแตะมือที่ซองปืนข้างเอวทันที สัญญาณเตือนภัยในใจเขาร้องเตือนดังระงม “รินรดา ถอยไปข้างหลังผม” อัศวินกระซิบ หญิงสาวไม่ได้ขยับ เธอจ้องมองประตูไม้บานนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก กลิ่นกำยานราคาแพงที่คุ้นเคยในวันเกิดเหตุเมื่อยี่สิบปีก่อนกำลังโชยผ่านร่องประตูเข้ามา กลิ่นที่มาพร้อมกับความตายและความสูญเสีย “เขารู้แล้วว่าฉันอยู่ที่นี่” รินรดาพูดเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบกริชอาคมเล่มเล็กออกมาเตรียมพร้อม “ใคร?” อัศวินถาม พลางขยับเข้าไปขวางหน้าเธอไว้ ประตูไม้เปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ เขาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดีจนน่าขนลุก ดวงตาของเขาว่างเปล่าราวกับหลุมศพ แต่ที่ข้อมือซ้ายซึ่งโผล่พ้นแขนเสื้อเชิ้ตออกมานั้น รอยสักนกเงือกสีชาดกำลังสั่นไหวราวกับมันมีชีวิตและต้องการจะกินเลือดสดๆ “เจ้าสัวธนินทร์... คุณมาทำอะไรที่นี่ในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้คะ?” รินรดาถามด้วยเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เจ้าสัวธนินทร์วางไม้เท้าลงกับพื้น เสียงกระทบของมันก้องกังวานไปทั่วห้อง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนชวนสะอิดสะเอียน “ฉันไม่ได้มาหาเธอเพื่อจะเจรจาเรื่องคดีความหรอกนะแม่หมอ... แต่ฉันมาเพื่อทวงคืน ‘ของสำคัญ’ ที่ตระกูลเธอขโมยไปจากนายของฉันเมื่อยี่สิบปีก่อน” เขายกมือขวาขึ้น นิ้วชี้เรียวยาวชี้มาที่หน้าอกซ้ายของรินรดา จังหวะนั้นเอง ความเจ็บปวดรุนแรงเหมือนถูกเข็มพันเล่มแทงทะลุหัวใจก็เกิดขึ้น รินรดาล้มลงไปกองกับพื้น อัศวินพุ่งตัวเข้าหาเจ้าสัวทันที แต่ทว่าร่างของเจ้าสัวกลับสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำต่อหน้าต่อตาเขา แล้วไปปรากฏตัวอีกครั้งที่มุมมืดของห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ฟังดูไม่ใช่เสียงของมนุษย์ “ของชิ้นนั้น... ไม่ได้อยู่ในตู้เซฟ แต่มันอยู่ในหัวใจของเธอ รินรดา” รินรดากระอักเลือดออกมาบนพื้นไม้ มองเห็นรอยสักที่คอของเจ้าสัวเริ่มขยายตัวเป็นเงาดำคลุมทั่วห้อง แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลงเหลือเพียงเสียงกระซิบข้างหูที่ทำให้เธอต้องเบิกตากว้างด้วยความตระหนกสุดขีด “ยินดีต้อนรับกลับสู่นรกของจริง... หลานสาวคนสวยของข้า” ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะเทือนในตอนนี้ไปกับรินรดานะคะ