ทางแพร่งของโชคชะตา

“ถ้าคุณก้าวออกไปนอกเขตวงเวทนี้ ความตายจะไม่ใช่แค่คำเปรียบเปรยในไพ่ แต่มันจะกลายเป็นลมหายใจสุดท้ายของคุณจริงๆ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำของร้อยตำรวจเอกอัศวินไม่ได้เต็มไปด้วยความข่มขู่ แต่มันคือความสั่นไหวที่เขาพยายามสะกดไว้ภายใต้มาดตำรวจผู้ยึดมั่นในเหตุผล มือหนาของเขาคว้าข้อมือหญิงสาวไว้แน่นจนรอยนิ้วมือเกือบจะฝังลงบนผิวเนื้อ ความมืดมิดในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ธนินทร์ถูกกั้นด้วยแสงเทียนไขเล่มสุดท้ายที่กำลังริบหรี่ ราวกับชีวิตของพวกเขาที่ถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งอาถรรพ์ รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแค่มองผ่านไหล่เขาไปยังมุมมืดที่บัดนี้ปรากฏเงาตะคุ่มของ ‘สิ่งนั้น’ สั่นไหวไปมาเหมือนควันสีดำที่ก่อตัวเป็นรูปร่างมนุษย์ที่บิดเบี้ยว ดวงตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยว เธอค่อยๆ แกะมือของชายหนุ่มออกอย่างแช่มช้า “อัศวินคะ ความตายไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการมีชีวิตอยู่โดยไม่รู้ว่าใครคือคนที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวของฉัน” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่นิ้วมือเรียวยาวสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท หยิบไพ่ทาโรต์สำรับเก่าแก่ที่ขอบเริ่มเปื่อยยุ่ยออกมาเพียงใบเดียว ไพ่ใบนั้น… The Moon ที่หงายขึ้นปรากฏภาพสุนัขหมาป่าเห่าหอนใต้แสงจันทร์ที่ส่องแสงไม่ชัดเจน ราวกับกำลังบอกถึงการหลอกลวงและความลี้ลับที่แฝงอยู่เบื้องหลัง “คุณมองไม่เห็นสิ่งที่ฉันเห็น คุณไม่ได้ยินเสียงกระซิบจากบรรพบุรุษที่ถูกกักขังในคฤหาสน์หลังนี้ แต่ฉันได้ยิน... มันกำลังเรียกหาฉัน มันบอกว่าทางเดินที่อันตรายที่สุด คือทางเดียวที่จะพาเราไปถึงห้องลับของเจ้าสัวธนินทร์” “มันเป็นกับดัก!” อัศวินขึ้นเสียง ก้าวมาขวางหน้าเธออย่างลืมตัว “ข้อมูลที่คุณได้มาจากการทำนายครั้งล่าสุดอาจเป็นสิ่งที่มันจงใจล่อลวงให้เราเดินเข้าไปตาย คุณก็รู้ว่าไพ่บางใบมันไม่ได้บอกความจริง แต่มันกำลัง ‘ปั่นหัว’ คุณ!” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันดูเยือกเย็นและลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีก้นบึ้ง “ถ้าฉันไม่เดินเข้าไปติดกับดัก แล้วเราจะจับมือคนทำกับดักได้ยังไงคะคุณอัศวิน หรือคุณจะยอมให้เจ้าสัวธนินทร์ลอยนวลไปทำพิธีเลือดครั้งต่อไปกับใครอีกคน?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท รินรดาก้าวผ่านวงเวทที่เธอขีดไว้ด้วยชอล์กอาคม กลิ่นกำยานจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและมวลอากาศที่เย็นยะเยือกจนแทบหยุดหายใจ ทันทีที่เท้าของเธอสัมผัสพื้นนอกวงเวท ภาพนิมิตก็พุ่งเข้าใส่ดวงตาของเธออย่างรุนแรงจนร่างบางเซถลา อัศวินรีบถลาเข้ามาประคอง แต่สิ่งที่รินดารับรู้ไม่ใช่สัมผัสของมนุษย์ เธอกำลังมองเห็นเหตุการณ์ในอดีต... ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายเธอไม่ผิดเพี้ยนกำลังถูกผลักลงสู่ขุมนรกที่มีเงาดำของเจ้าสัวธนินทร์ยืนหัวเราะเยาะอยู่บนปากเหว “รินรดา! รินรดา! ฟังฉัน!” เสียงของอัศวินดังก้องเหมือนมาจากที่ไกลแสนไกล เธอพยายามตั้งสติ พลังญาณทิพย์ในตัวเริ่มสั่นไหวรุนแรงจนเลือดกำเดาไหลซึมออกมาจากจมูก รินรดากัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อดึงสติสัมปชัญญะกลับมา เธอไม่ได้ต้องการแค่รอดชีวิต แต่เธอต้องการ ‘เปิดโปง’ “เขามีเครื่องสังเวย” เธอพึมพำขณะลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองอัศวินอย่างแน่วแน่ “ไม่ใช่แค่เงินทองหรืออำนาจ แต่เขากำลังเปลี่ยนวิญญาณของผู้บริสุทธิ์ให้กลายเป็นเกราะป้องกันดวงชะตาของเขา... และคืนนี้ เขาจะทำพิธีปลุกเสก ‘ไพ่ตาย’ ใบสุดท้ายเพื่อผูกมัดโชคชะตาของคนในตระกูลให้เป็นข้าทาสไปตลอดกาล” อัศวินนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยเห็นแววตาที่เด็ดขาดขนาดนี้จากหญิงสาวตรงหน้ามาก่อน ความลังเลในใจเขามลายหายไป แทนที่ด้วยความโกรธแค้นต่อความอธรรมที่เขาสัมผัสได้แม้มองไม่เห็น “ถ้าคุณจะไป ผมก็จะไม่ปล่อยให้คุณไปคนเดียว” เขาหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมา เช็กกระสุนด้วยสายตาที่มุ่งมั่นไม่แพ้กัน “จะผีสางหรือมนุษย์ ถ้ามันจะขวางทางความยุติธรรม ก็ต้องข้ามศพผมไปก่อน” ทั้งสองก้าวเดินต่อไปในความมืดที่ไร้จุดจบ รินรดาใช้ไพ่ The Moon ในมือเป็นเหมือนเข็มทิศนำทาง ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโถงกลางของชั้นใต้ดิน กลิ่นกำยานที่เคยจางหายไปกลับตลบอบอวลจนน่าคลื่นไส้ ที่กลางห้องนั้นมีร่างของเจ้าสัวธนินทร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักเก่าแก่ เขากำลังถือไพ่ทาโรต์สำรับหนึ่งที่ส่องแสงประหลาดออกมา “พวกคุณมาสายไปหน่อยนะ” เสียงของเจ้าสัวแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม เขาวางไพ่ลงบนโต๊ะทีละใบอย่างใจเย็น “แต่ก็ยังดีที่มาทันดู ‘ไพ่ตาย’ ของตัวเอง” รินรดาก้าวเท้าหยุดกึก เมื่อมองไปยังไพ่ที่เจ้าสัวหงายขึ้นบนโต๊ะ หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น มันไม่ใช่ไพ่ทาโรต์ทั่วไป แต่มันคือภาพถ่ายของ ‘อัศวิน’ ในสภาพที่ไร้วิญญาณ และไพ่ใบถัดมาที่เขากำลังจะหงายขึ้น คือภาพของตัวเธอเองที่กำลังถูกกรีดเลือดด้วยกริชอาคม! “วันนี้... ชะตาของพวกคุณถูกลิขิตโดยไพ่ที่ผมเป็นคนสับเอง” เจ้าสัวธนินทร์แสยะยิ้มที่ทำให้ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง “เตรียมตัวบอกลาโลกนี้ได้เลย เพราะไพ่ใบสุดท้าย... คือความตายที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้” เขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะไพ่ใบสุดท้าย ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากหลังม่านกำมะหยี่สีดำสนิท เป็นร่างที่รินรดาไม่คิดว่าจะได้เห็นในเวลานี้... ใบหน้าที่เธอคุ้นเคยที่สุดตั้งแต่จำความได้ ผู้หญิงที่ควรจะตายไปพร้อมกับกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน! “ท่านเจ้าสัวคะ... เกรงว่าท่านคงลืมไปว่า ไพ่ใบนั้น ใครเป็นคนเขียนกฎจริงๆ” ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะเทือนในตอนนี้ไปกับรินรดานะคะ