กับดักในคืนจันทร์ดับ

“ถ้าคุณก้าวเท้าเข้าเขตอาถรรพ์นั่น ความตายจะไม่ใช่จุดจบ แต่มันจะเป็นจุดเริ่มต้นของนรกที่ขุมไหนก็ฉุดคุณกลับมาไม่ได้!” เสียงทุ้มต่ำของร้อยตำรวจเอกอัศวินสั่นเครือ แม้เขาจะพยายามคุมโทนเสียงให้ดูเด็ดขาดในฐานะผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ แต่มือที่กำพวงมาลัยรถจนเส้นเลือดปูดโปนนั้นฟ้องความรู้สึกที่อยู่ข้างใน รินรดาไม่ตอบกลับ เธอเพียงแต่จ้องมองไพ่ *The Moon* ในมือที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพนิมิตในหัวของเธอไม่ใช่ภาพของดวงจันทร์ที่ส่องสว่าง แต่เป็นหยดเลือดสีดำที่ไหลนองบนผืนดินในคฤหาสน์ของเจ้าสัวธนินทร์ “อัศวินคะ ไพ่ใบนี้มันไม่ได้กำลังบอกว่าฉันจะตาย แต่มันกำลังบอกว่า... ฆาตกรต้องการให้ฉันเห็น 'ความจริง' ที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกล่อเรา” รินรดาเอ่ยพลางเก็บไพ่ลงในกระเป๋ากำมะหยี่สีดำสนิท “คืนนี้จันทร์ดับ พลังไสยเวทของคนพวกนั้นจะถึงจุดสูงสุด ถ้าเราไม่ไปที่นั่นตอนนี้ หลักฐานที่จะมัดตัวเจ้าสัวก็จะกลายเป็นเถ้าถ่านไปกับไฟกิเลสของเขา” รถยนต์เคลื่อนตัวเข้าสู่เขตคฤหาสน์ร้างที่ห่างไกลจากตัวเมือง บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนน่าขนลุก ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในละแวกนี้ถูกสูบหายไปในความมืดมิด รินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของกำยานเก่าแก่ที่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อปิดกั้นพลังงานลบที่พยายามรุกรานจิตใจ เมื่อก้าวลงจากรถ ความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นดินทำให้รินรดาต้องกระชับเสื้อโค้ทแน่น เธอเดินนำหน้าอัศวินผ่านประตูเหล็กดัดที่ขึ้นสนิมเขรอะเข้าไปยังโถงกลางของคฤหาสน์ที่ถูกทิ้งร้าง ทันใดนั้น ไฟในโคมระย้าเก่าแก่ก็สว่างวาบขึ้นมาเอง! รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ บนโต๊ะกลางห้องมีไพ่ทาโรต์สำรับหนึ่งวางหงายอยู่ ทั้งหมด 78 ใบ แต่ละใบถูกจัดวางอย่างประณีตในรูปแบบ 'กางเขนเซลติก' ที่สมบูรณ์แบบ ทว่า... รูปบนหน้าไพ่เหล่านั้นกลับไม่ใช่ลายมาตรฐานทั่วไป แต่มันคือรูปใบหน้าของบรรดาเหยื่อที่ถูกฆาตกรรม ทั้งร่องรอยการถูกกรีดตา และรอยช้ำที่ลำคอของแต่ละศพถูกวาดขึ้นด้วยหมึกสีแดงสด “นี่มันฝีมือของคนโรคจิตชัดๆ” อัศวินชักปืนออกมาในท่าเตรียมพร้อม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า “ไม่ใช่แค่คนโรคจิตหรอกค่ะ” รินรดากล่าวเสียงเรียบขณะก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ “มันคือ 'กับดัก'... คนที่วางไพ่นี้ไว้รู้ดีว่าฉันต้องมาที่นี่ และเขากำลังรอให้ฉัน ‘อ่าน’ ชะตาของตัวเอง” รินรดายื่นมือสั่นเทาไปแตะที่ไพ่ใบสุดท้าย ซึ่งวางอยู่ตรงกลางตำแหน่ง 'ผลลัพธ์' ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกระดาษแข็ง ความเย็นยะเยือกแล่นปราดเข้าสู่ไขสันหลัง ภาพนิมิตพุ่งเข้าใส่ดวงตาของเธอเหมือนพายุ... เธอเห็นเจ้าสัวธนินทร์กำลังนั่งทำสมาธิอยู่เบื้องหลังม่านกำมะหยี่สีแดง เขากำลังถือตุ๊กตาปั้นที่ดูคล้ายเธอนิ่งสนิท พร้อมกับท่องมนตร์ภาษาโบราณที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกแตกละเอียด “รินรดา! ระวัง!” เสียงตะโกนของอัศวินขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากทุกทิศทาง พื้นไม้เก่าแก่ใต้ฝ่าเท้าของรินรดาพลันยุบตัวลง เธอมองเห็นรอยแยกสีดำสนิทที่ขยายตัวเหมือนปากของสัตว์ร้ายที่หิวโหย มันไม่ใช่แค่พื้นพัง แต่มันคือ 'อาคมขังวิญญาณ' ที่เตรียมไว้สำหรับเธอโดยเฉพาะ เธอพยายามจะถอยหลัง แต่อัศวินที่วิ่งเข้ามาหาเธอกลับถูกแรงกระแทกจากอากาศธาตุซัดจนกระเด็นไปกระแทกผนังหินจนหมดสติ รินรดาถูกดึงดูดเข้าสู่รอยแยกนั้น ร่างของเธอค่อยๆ จมลงสู่ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง ในขณะที่สติเริ่มพร่าเลือน เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างนั้นมีเค้าโครงของชายสูงวัยที่ดูสง่างามทว่าดวงตากลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพ เขาขยับริมฝีปากที่แห้งผากเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “ยินดีต้อนรับสู่คืนจันทร์ดับนะ รินรดา... คนสุดท้ายที่มองเห็นไพ่ใบที่ 79” ชายคนนั้นวางไพ่ใบสุดท้ายลงบนหน้าอกของเธอ มันคือไพ่ *The Devil* ที่ไม่มีลวดลายใดๆ นอกจากเงาหน้าของรินรดาที่กำลังร้องไห้เป็นเลือดในภาพวาดนั้น ก่อนที่สติจะดับวูบลง รินรดาเห็นมือของฆาตกรที่ไม่ได้มีนิ้วเพียงห้า แต่เขามีนิ้วที่หกงอกออกมาจากข้อมือ... นิ้วที่ขยับไปมาเหมือนหนอนชอนไชที่กำลังกัดกินวิญญาณของเธออย่างช้าๆ ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะเทือนในตอนนี้ไปกับรินรดานะคะ