การช่วยชีวิตหวุดหวิด

“กลิ่นธูปสาป... กลิ่นของความตายที่หอมหวานเสียจริง คุณว่าไหมรินรดา?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเวทนาดังขึ้นในความมืด รินรดารู้สึกได้ถึงไอเย็นเฉียบที่กรีดผ่านผิวหนังบริเวณลำคอ ลมหายใจของเธอติดขัด พยายามจะขยับกายแต่กลับพบว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดเหมือนถูกสูบหายไปในบ่วงของอาคมที่ตรึงร่างเธอไว้กับเก้าอี้ไม้แกะสลักเก่าแก่ใจกลางห้องใต้ดินของคฤหาสน์ธนินทร์ เบื้องหน้าของเธอคือเงาร่างของชายผู้หนึ่งที่ยืนหันหลังให้ แสงเทียนสีเลือดวูบไหวสะท้อนเงาที่บิดเบี้ยวบนผนังหิน รอบกายของรินรดามีไพ่ทาโรต์สำรับหนึ่งถูกวางเรียงเป็นวงกลม ลายหลังไพ่รูปดวงตาที่สามกำลังเปล่งแสงสีม่วงหม่น ราวกับมันกำลังจ้องมองวิญญาณของเธอให้หลุดออกจากร่าง “อย่าทำไปมากกว่านี้เลยค่ะ เจ้าสัวธนินทร์... การฝืนดึงวิญญาณคนบริสุทธิ์มาเป็นเครื่องสังเวยเพื่อความมั่งคั่งของตัวเอง มันไม่มีทางจบลงที่ความรุ่งโรจน์หรอกค่ะ” รินรดาเค้นเสียงตอบ มือที่ถูกมัดแน่นหลังเก้าอี้พยายามขยับนิ้วเพื่อรวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงพลังงานในไพ่ที่เธอพกติดตัวไว้ในอกเสื้อ “คนบริสุทธิ์?” เจ้าสัวธนินทร์หัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะหันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ผิดกับวัย ดวงตาของเขาไม่มีสีของตาดำ มีเพียงสีขาวขุ่นที่ราวกับมองทะลุไปถึงกรรมเก่าของทุกคนที่เขาจ้องมอง “ในโลกนี้ไม่มีใครบริสุทธิ์หรอกรินรดา ทุกคนล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย และเธอก็คือ ‘ไพ่ตาย’ ใบสุดท้ายที่ฉันต้องการ เพื่อจะเปิดประตูนรกขุมที่แปดนั่น!” เขายกมีดสั้นที่สลักอักขระโบราณขึ้นเหนือศีรษะ รินรดาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนหน้าอก นิมิตภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายชัดขึ้นในหัว—ภาพครอบครัวของเธอที่ถูกล้อมด้วยเปลวเพลิงสีดำที่เกิดจากไสยศาสตร์แขนงเดียวกันนี้ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง *‘ยังไม่ถึงเวลา... ข้ายังไม่ยอมดับสูญตรงนี้’* เธอรวบรวมสมาธิถึงขีดสุด หลับตาลงแล้วท่องคาถาอัญเชิญพลังแห่ง ‘The High Priestess’ ไพ่ที่สะท้อนถึงความลับและความรอบรู้ สัมผัสเย็นเยียบที่ข้อมือเริ่มจางลง *เปรี้ยง!* เสียงประตูเหล็กหนาหนักถูกกระแทกจนเปิดออกพร้อมกับกระสุนปืนที่พุ่งเฉียดไหล่ของเจ้าสัวธนินทร์ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร กลิ่นดินปืนปะทะกับกลิ่นธูปจนฉุนกึก ร่างสูงโปร่งของร้อยตำรวจเอกอัศวินปรากฏตัวขึ้นในชุดนอกเครื่องแบบ ในมือถือปืนกระบอกคู่ที่ประจุอาคมคุ้มภัยเอาไว้แน่น “ปล่อยมือจากเธอเดี๋ยวนี้!” อัศวินคำราม เสียงของเขาหนักแน่นเหมือนระฆังที่สั่นคลอนความมืดมิดในห้องนี้ “อัศวิน...” รินรดาอุทานแผ่วเบาด้วยความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามา เจ้าสัวธนินทร์ยิ้มเหยียดก่อนจะปัดมือเพียงครั้งเดียว พลังงานสีดำพุ่งเข้าใส่ร้อยตำรวจเอกหนุ่ม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเหนือความคาดหมายคือ อัศวินไม่ได้หลบ แต่เขากลับพุ่งเข้าหาเงาสีดำนั้นพร้อมกับควัก ‘เหรียญตราครุฑ’ ที่รินรดาเคยให้ไว้ในตอนต้นเรื่องออกมาต้านรับ พลังศักดิ์สิทธิ์เข้าปะทะกับไอชั่วร้ายจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาท แสงสว่างจ้ากระจายไปทั่วห้องจนทุกคนต้องยกมือขึ้นป้องตา ในจังหวะที่ความมืดชะงัก รินรดาตัดสินใจใช้พลังทั้งหมดที่เหลืออยู่กระชากเชือกที่พันธนาการจนขาดสะบั้น เธอพุ่งตัวไปคว้ามีดสั้นจากมือเจ้าสัวธนินทร์ แล้วเหวี่ยงมันไปปักที่ผนังหิน เพื่อทำลายจุดรวมพลังของอาคมที่เขาสร้างขึ้น ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน ดินโคลนร่วงหล่นจากเพดาน เจ้าสัวธนินทร์ถอยกรูดไปด้านหลัง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความหวาดหวั่นเมื่อเห็นรอยแยกที่เกิดขึ้นบนผนัง ซึ่งเป็นทางเชื่อมมิติที่เขาสร้างขึ้นเริ่มพังทลาย “แก... แกทำลายทุกอย่าง! รินรดา! แกไม่รู้หรอกว่าแกทำอะไรลงไป!” เจ้าสัวคำรามลั่น ก่อนจะหายตัวไปในกลุ่มควันสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น อัศวินรีบวิ่งเข้าไปประคองรินรดาที่ทรุดลงกับพื้น “ริน! คุณเป็นอะไรไหม? ผมมาสายไปหรือเปล่า?” รินรดาหอบหายใจถี่ สายตามองไปที่พื้นห้องที่ตอนนี้เต็มไปด้วยไพ่ทาโรต์ที่เธอนำติดตัวมา ไพ่ทุกใบที่เคยเรียงรายอยู่บัดนี้กลับตาลปัตร และใบที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้คือใบที่เลวร้ายที่สุดในสำรับ... ‘The Tower’ ที่กำลังลุกไหม้เป็นจุณ “อัศวินคะ...” รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตระหนก มือสั่นเทาชี้ไปยังรอยแยกที่ค่อยๆ ปิดสนิทลง แต่ทว่าก่อนที่ความเงียบจะเข้าครอบคลุม เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยและเสียงกระซิบที่คุ้นหูที่สุดก็ดังขึ้นจาก ‘ข้างหลัง’ ของอัศวิน “ความลับที่เธอกำลังตามหา... ไม่ได้จบลงที่คนตรงหน้าหรอกนะ รินรดา” คนตรงหน้าเธอตอนนี้ไม่ใช่เจ้าสัวธนินทร์... แต่เป็น ‘ใครบางคน’ ที่รินรดาไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในสถานที่ที่ปิดตายเช่นนี้ คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน และนั่นก็คือภาพถ่ายใบเก่าที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเจ้าสัวธนินทร์ที่หล่นลงมาตรงหน้าของเธอ... ภาพถ่ายที่มีใบหน้าของคนผู้นั้น ยืนยิ้มเคียงข้างพ่อแม่ของรินรดาอย่างสนิทสนม! ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะเทือนในตอนนี้ไปกับรินรดานะคะ