จุดเปลี่ยนของคดี

“คุณจะบอกว่าหลักฐานชิ้นนี้... มันเป็นของตายที่รอเวลาเน่าเฟะมานานกว่ายี่สิบปีอย่างนั้นหรือคะ?” รินรดากดเสียงต่ำ สายตาของเธอนิ่งสนิทจดจ้องไปยังกล่องไม้ฉลุลายเถาองุ่นที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของอัศวิน กลิ่นอายของความตายและกระดาษเก่าเก็บโชยออกมาจากรอยแยกของไม้ราวกับเสียงเพรียกจากหลุมศพที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมา อัศวินพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เขาสลัดคราบตำรวจผู้ยึดมั่นในเหตุผลทิ้งไปชั่วขณะ มือหนาหยิบถุงซิปล็อกที่บรรจุเส้นผมสีขาวปนเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังขึ้นมาแกว่งไปมา “ไม่ใช่แค่ของตาย ริน... มันคือคำสารภาพที่เขียนด้วยความแค้น ผลชันสูตรเบื้องต้นบอกว่านี่ไม่ใช่ผมคน แต่เป็นเส้นใยที่ถูกถักทอด้วยไสยเวทเพื่อใช้เป็น ‘ตัวแทน’ ของเหยื่อที่เจ้าสัวธนินทร์ต้องการดึงวิญญาณมาเป็นทาส” รินรดาไม่ตอบ เธอหลับตาลงช้าๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วเริ่มสั่นระริกเมื่อแตะลงบนกล่องไม้นั้น ทันใดนั้น ภาพนิมิตที่เคยเลือนรางก็พลันชัดเจนขึ้น—ห้องใต้ดินที่มืดมิด เสียงสวดอ้อนวอนที่ฟังไม่ได้ศัพท์ของชายวัยกลางคนผู้กระหายอำนาจ และใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยที่ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว... ภาพเหล่านั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นภาพในความทรงจำที่เธอพยายามลบมันทิ้งมาตลอดชีวิต “เขากำลังทำพิธี ‘สะกดนัยน์ตา’...” รินรดาพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงความเด็ดเดี่ยว “เขาไม่ได้ต้องการแค่เงินทอง หรืออำนาจจากหุ้นส่วนทางธุรกิจ แต่เขาต้องการ ‘ดวงตา’ ของผู้ที่ล่วงรู้ความลับเพื่อใช้เป็นเนตรทิพย์นำทางไปสู่ขุมทรัพย์ที่ฝังอยู่ใต้คฤหาสน์หลังนั้น” อัศวินขมวดคิ้วแน่น “แต่ถ้าเขาทำสำเร็จ ทำไมตอนนี้ตระกูลธนินทร์ถึงกำลังสั่นคลอน? ทำไมหุ้นในตลาดถึงดิ่งลงเหมือนคนกำลังจะสิ้นใจ?” “เพราะพิธีกรรมมีราคาที่ต้องจ่ายค่ะ” รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยพลังบางอย่าง “เมื่อวานนี้ ดิฉันเปิดไพ่ ‘The Tower’ ซ้อนกับ ‘The Moon’ มันไม่ใช่แค่ความพังทลาย แต่มันคือการเปิดเผยความจริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืด เจ้าสัวธนินทร์ไม่ได้เป็นผู้ควบคุมไสยเวทเพียงผู้เดียว แต่เขากำลังเป็น ‘ภาชนะ’ ให้กับบางสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น และสิ่งนั้น... กำลังหิวโหย” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังเดิน เสียงของมันดังจังหวะหนักหน่วงราวกับเสียงหัวใจของใครบางคนที่กำลังเต้นผิดจังหวะ อัศวินลุกขึ้นเดินไปปิดม่านหน้าต่างทันที เพราะเขารู้สึกได้ว่า ‘ใครบางคน’ กำลังจ้องมองเข้ามาจากความมืดมิดภายนอก “ริน... คุณกำลังจะบอกว่า เจ้าสัวธนินทร์ไม่ใช่บอสใหญ่?” อัศวินถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “เขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ใกล้จะหมดประโยชน์ค่ะ” รินรดาเดินไปหยิบไพ่ทาโรต์สำรับเก่าออกมาวางเรียงบนโต๊ะ หน้าไพ่แต่ละใบที่เธอพลิกขึ้นมามีรอยร้าวประหลาด “ดูนี่สิคะ ไพ่ใบนี้... Death... แต่มันไม่ใช่ความตายของคน แต่มันคือความตายของความลับ ถ้าเราไม่รีบหยุดพิธีในคืนพระจันทร์ดับนี้ ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้... จะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีก” ขณะที่รินรดากำลังจะเอ่ยถึงแผนการต่อไป เสียงเคาะประตูห้องทำงานของอัศวินก็ดังขึ้นอย่างแรง—สามครั้ง จังหวะหนักแน่นและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นจ่าที่นำเอกสารมาส่ง ทั้งคู่ชะงัก สายตาประสานกันด้วยความระแวดระวัง “ใครคะ?” รินรดาถามด้วยเสียงอันราบเรียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากหน้าประตู แต่สิ่งที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาผ่านรอยต่อของบานประตูคือควันสีเทาจางๆ ที่มีกลิ่นธูปกำยานฉุนกึก อัศวินคว้าปืนข้างเอวทันที เขาเดินย่องไปที่หน้าประตูด้วยท่าทีของมืออาชีพ เมื่อถึงจังหวะที่เขาพรวดพราดเปิดประตูออก สิ่งที่พบไม่ใช่บุคคลที่มาหาเรื่อง แต่เป็นจดหมายซองสีดำสนิทที่วางอยู่บนพื้น และรอยเท้าเปื้อนเลือดที่ลากยาวไปจนสุดทางเดินมืดมิด อัศวินก้มลงหยิบจดหมายขึ้นมา เขาฉีกซองออกด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะค้างไปชั่วขณะเมื่ออ่านเนื้อความในกระดาษ “ริน... ดูนี่...” อัศวินยื่นกระดาษให้เธอ “นี่ไม่ใช่จดหมายขู่ แต่มันคือใบมรณบัตร... ของคุณ... ที่ออกล่วงหน้ามาตั้งแต่วันที่คุณเกิด” รินรดาตัวชาไปทั้งร่างเมื่อกวาดสายตาอ่านชื่อและวันเดือนปีเกิดบนใบมรณบัตรที่ประทับตราประหลาดเป็นรูปกะโหลกไขว้สีเลือดสดๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองกระจกเงาตรงหน้า และสิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น—เงาสะท้อนในกระจกของเธอไม่ได้กำลังมองมาที่เธอ แต่มันกำลัง ‘แสยะยิ้ม’ และยกนิ้วขึ้นแตะปากเป็นสัญญาณให้เงียบเสียงลง ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับความมืดที่ถาโถมเข้ามาในห้องทำงานจนมืดสนิท! ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจุดพลิกผันของโชคชะตาในตอนนี้ไปกับรินรดานะคะ