ความลับมหาเศรษฐี

“คุณกำลังบอกว่า... หุ้นที่พุ่งทะยานราวกับปาฏิหาริย์ของอาณาจักรธนินทร์ มีที่มาจากการแลกเปลี่ยนด้วยลมหายใจของคนบริสุทธิ์อย่างนั้นหรือคะ?” รินรดาวางไพ่ ‘The Devil’ ลงบนโต๊ะไม้สักขัดมันจนเงาวับ น้ำเสียงของเธอเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันจนอัศวินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องเผลอกลั้นหายใจ ภายในห้องลับใต้ดินของคฤหาสน์ธนินทร์ที่พวกเขาแอบเข้ามาในยามวิกาล กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอวลผสมกับกลิ่นสาบสางของบางอย่างที่แห้งกรังอยู่ใต้พื้นปาร์เกต์ไม้ อัศวินขยับปืนในซองคาดเอว ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าแก่ของบุคคลระดับสูงที่เสียชีวิตไปอย่างมีเงื่อนงำ “หลักฐานในแฟ้มนี้ชี้ชัดว่าเจ้าสัวไม่ได้เริ่มจากศูนย์ แต่เขาสร้างมันขึ้นมาบนหลุมศพของคู่แข่งทางธุรกิจ... และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ บันทึกฉบับนี้ไม่ได้พูดถึงการทุจริต แต่มันพูดถึง ‘สัญญาอาถรรพ์’ ที่มีวันครบกำหนดจ่าย” รินรดาหลับตาลง ภาพนิมิตสีเลือดเริ่มแล่นเข้าสู่มโนภาพ เธอเห็นภาพเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทที่ยังไม่เข้าที่เข้าทางกำลังก้มกราบแทบเท้าหมอผีเฒ่ากลางป่าช้าชื้นแฉะ เสียงกระซิบสาปแช่งดังระงมราวกับเสียงนกแร้งที่หิวโหย เจ้าสัวธนินทร์ในวัยหนุ่มไม่ได้ร้องขอความรวย แต่เขาร้องขอ ‘อำนาจที่จะกลืนกินผู้อื่น’ “เขาไม่ได้แค่ซื้อหุ้นหรือฮุบกิจการค่ะผู้กอง” รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอไหวระริกด้วยความเศร้า “เขากำลังทำพิธี ‘ต่อชะตาด้วยดวงวิญญาณ’ ทุกครั้งที่อาณาจักรของเขาสั่นคลอน จะต้องมีใครสักคนที่หายไป... เพื่อให้ธุรกิจของเขายังคงตั้งตระหง่านเหมือนปีศาจที่ไม่มีวันตาย” อัศวินขมวดคิ้วแน่น เขาหยิบสมุดบัญชีเล่มสีดำขึ้นมาเปิดดู มือที่กร้านแดดจากการผ่านร้อนผ่านหนาวมามากสั่นเล็กน้อย “คนเหล่านี้... พวกเขาคือลูกหนี้ เป็นคนที่กู้เงินเจ้าสัวไปแล้วไม่มีจ่าย แต่ทำไมในหน้าสุดท้ายถึงมีชื่อของ ‘รินรดา’ อยู่ด้วย!” รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าสมุดเล่มนั้นมาดู ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกระดาษ ความเย็นยะเยือกก็แล่นผ่านกระดูกสันหลัง ชื่อของเธอไม่ได้ถูกเขียนด้วยปากกา แต่มันถูกเขียนด้วยรอยเลือดที่ยังคงความสดใหม่ราวกับเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อครู่นี้เอง “เขาไม่ได้ตามล่าดิฉันเพราะดิฉันเป็นนักสืบ” รินรดาพึมพำ เสียงของเธอสั่นพร่า “เขาตามล่าดิฉัน เพราะดิฉันคือ ‘เหยื่อรายสุดท้าย’ ที่เขาต้องใช้เพื่อปิดพิธีกรรมอมตะ... พิธีกรรมที่ต้องใช้สายเลือดของผู้ที่มองเห็นความจริงของไพ่ทาโรต์เป็นเครื่องสังเวย” ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าที่ปิดล็อกอยู่ก็ค่อยๆ แง้มออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมของดอกไม้จันทน์ที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน อัศวินยกปืนขึ้นเล็งไปที่ความมืดหน้าประตู ทว่าสิ่งที่ก้าวออกมากลับไม่ใช่เจ้าสัวธนินทร์ แต่เป็นเงาร่างที่คุ้นตาของคนสำคัญที่รินรดาเคยเชื่อใจที่สุด “เสียดายนะรินรดา... ที่เธอฉลาดเกินไป” เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบจนรินรดาแทบหยุดหายใจ เธอหันไปมองใบหน้าที่เปิดเผยออกมาจากเงามืด ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะพร่าเลือนด้วยน้ำตาแห่งความผิดหวัง รินรดาเพิ่งจะเข้าใจในวินาทีนั้นเองว่า ไพ่ที่เธอเปิดไม่ได้ทำนายดวงชะตาของเจ้าสัว แต่เธอกำลังทำนาย ‘วาระสุดท้ายของตัวเธอเอง’ ในมือของคนที่ยืนอยู่ข้างกายมาตลอดทาง... อัศวินไม่ได้หันปืนไปที่คนแปลกหน้า แต่เขากลับหันปากกระบอกปืนนั้น มาจ่อที่ขมับของเธอเอง! ขวัญเนตรทายใจขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ