กึ่งกลางแห่งพายุ

“ถ้าคุณคิดว่าการเปิดไพ่ใบนี้จะทำลายตระกูลธนินทร์ได้ คุณก็ประเมินค่าของเงินและอำนาจต่ำเกินไปแล้ว คุณรินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเจ้าสัวธนินทร์ไม่ได้มีความเกรี้ยวกราด แต่กลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูก รินรดานิ่งเงียบ แววตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฝ้าฟางแต่ทรงอำนาจของชายตรงหน้า มือเรียวบางที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สักขัดมันเริ่มสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะกระแสพลังงานอาถรรพ์ที่พุ่งปะทะร่างจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ บนโต๊ะนั่น... ไพ่ ‘The Tower’ หรือ ‘หอคอยพังทลาย’ ที่เธอเพิ่งเปิดเมื่อครู่ ยังคงวางหงายอยู่ มันไม่ใช่แค่คำทำนาย แต่มันคือคำประกาศสงคราม “อำนาจที่ได้มาด้วยเลือด ไม่เคยจีรังหรอกค่ะท่านเจ้าสัว” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ภายในใจจะรู้ดีว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่ปากเหว “ไพ่ใบนี้ไม่ได้บอกว่าฉันจะทำลายใคร แต่มันกำลังเตือนว่าสิ่งที่ท่านสร้างมานานหลายทศวรรษ กำลังจะถึงจุดจบด้วยน้ำมือของสิ่งที่ท่านอัญเชิญมาเอง” “สามหาว!” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว ประตูห้องทำงานหรูหราถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของทนายความส่วนตัวและลูกน้องร่างกำยำนับสิบคนที่กรูกันเข้ามาในห้อง บรรยากาศภายในห้องที่เคยเงียบสงัดกลับอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของความตายและแรงอาฆาต รินรดาค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ เธอขยับผ้าคลุมไหล่ให้เข้าที่ สายตาเธอกวาดมองไปรอบห้อง ในนิมิตที่แวบเข้ามาในหัว เธอเห็นเงาดำทมิฬรูปร่างประหลาดเกาะกินอยู่บนบ่าของทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ มันคือ ‘วิญญาณผูกพยาบาท’ ที่เจ้าสัวธนินทร์ใช้เป็นเกราะคุ้มกัน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็กำลังกัดกินเจ้าของร่างไปพร้อมๆ กัน “อัศวิน...” เธอพึมพำชื่อชายหนุ่มที่เธอกำลังรอคอย แต่ทว่าในความเงียบนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างของร้อยตำรวจเอกอัศวินปรากฏตัวขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบไม่ใช่การมาของเขา หากแต่เป็นแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาของเขาที่มองมายังเธอ อัศวินก้าวมาหยุดตรงหน้ารินรดา เขาไม่ได้มองเธอด้วยความห่วงใยเหมือนทุกครั้ง แต่เขากำลังถือหมายจับในมือ “รินรดา... ในฐานะเจ้าพนักงาน ผมต้องขอเชิญคุณไปให้ปากคำในคดีฆาตกรรมที่เพิ่งเกิดขึ้นที่คฤหาสน์หลังนี้เมื่อชั่วโมงที่แล้ว” คำพูดของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความผูกพันที่เคยร่วมฟันฝ่ากันมา รินรดาชะงัก เธอไม่ได้ตกใจกับหมายจับ แต่เธอตกใจกับกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาจากเสื้อเชิ้ตของเขา “อัศวิน... คุณไม่ได้มาที่นี่คนเดียวใช่ไหมคะ” “ผมทำตามหน้าที่” อัศวินตอบสั้นๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องเข้าประชิดตัวเธอ ในวินาทีนั้น รินรดาเห็นภาพนิมิตชัดเจน ภาพของอัศวินที่ถูกครอบงำด้วยมนต์ดำ ‘การลบเลือนความทรงจำและจิตสำนึก’ เขากำลังตกเป็นหุ่นเชิดของเจ้าสัวธนินทร์โดยสมบูรณ์ “พวกคุณทุกคนกำลังทำอะไรอยู่!” รินรดาตะโกนลั่น ความกดอากาศในห้องเปลี่ยนไป ไพ่ทาโรต์ที่เหลืออยู่ในสำรับบนโต๊ะเริ่มสั่นไหวราวกับมีชีวิต เธอตัดสินใจทำสิ่งที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต เธอคว้าสำรับไพ่ขึ้นมาแล้วขว้างออกไปกลางอากาศ พลังญาณทิพย์ที่หลับใหลถูกปลุกขึ้นจนถึงขีดสุด วูบ! แสงสีทองหม่นพุ่งออกจากไพ่ที่ร่วงหล่นลงพื้น ก่อตัวเป็นม่านพลังโปร่งใสขวางกั้นระหว่างเธอกับกลุ่มชายฉกรรจ์ แรงปะทะนั้นส่งผลให้ทุกคนชะงักงัน แม้แต่เจ้าสัวธนินทร์ยังต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “แกเป็นใครกันแน่... นังเด็กหมอผี!” เจ้าสัวคำรามลั่น พลางหยิบสร้อยประคำกระดูกมนุษย์ขึ้นมาแกว่งไกว ทันใดนั้น เงาดำทมิฬที่เกาะอยู่บนบ่าของทุกคนก็พุ่งเข้าใส่รินรดาพร้อมกัน ราวกับมวลหมู่แมลงที่หิวโหย รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง เธอหลับตาลงนึกถึงไพ่ ‘The High Priestess’ หรือ ‘ราชินีพระจันทร์’ ไพ่ใบเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับพลังอำนาจที่เก่าแก่กว่าไสยเวทของเจ้าสัว “ฉันไม่ใช่ศัตรูของพวกท่าน... แต่ฉันคือกระจกที่จะสะท้อนความชั่วร้ายของพวกท่านให้เห็น!” สิ้นคำพูดของเธอ ร่างของทุกคนในห้องก็หยุดนิ่งสนิทราวกับเวลาถูกแช่แข็ง มีเพียงอัศวินที่เดินก้าวผ่านม่านพลังมาหาเธอ แววตาของเขายังคงว่างเปล่า แต่ริมฝีปากของเขากลับขยับอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “หนีไป... รินรดา... พวกมัน... รู้ที่ซ่อนของสมุดบันทึกเล่มนั้นแล้ว” รินรดาเบิกตากว้าง สมุดบันทึก... หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะกระชากหน้ากากเจ้าสัวธนินทร์ได้! แต่ก่อนที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ อัศวินก็กระอักเลือดออกมาคำโตและล้มฟุบลงไปกองกับพื้น ในขณะที่ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นจากนอกหน้าต่างกระสุนพุ่งเจาะกระจกหรูหราจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างหนึ่งก้าวพ้นเงามืดออกมา... เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน นั่นคือพี่ชายของเธอ... คนที่ควรจะฝังร่างอยู่ในหลุมศพ แต่กลับยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาสุดระทึกไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ