การตื่นรู้ของญาณทิพย์

"ภาชนะที่สมบูรณ์แบบงั้นหรือคะ เจ้าสัว..." เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะที่เธอยันกายขึ้นจากพื้นเย็นเยียบของห้องทำงานเจ้าสัวธนินทร์ กลิ่นกำยานที่เคยหอมหวนกลับเปลี่ยนเป็นกลิ่นสาบสางของเลือดและเนื้อที่กำลังเน่าเปื่อยในจินตนาการของเธอ บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก เจ้าสัวธนินทร์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยืนหันหลังให้ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักฉาบเงาของเขาให้ดูยาวและบิดเบี้ยวผิดมนุษย์มนา รินรดาคว้าสำรับไพ่ทาโรต์ที่ตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมา นิ้วเรียวสั่นเทาขณะสัมผัสผิวไพ่ที่เย็นเฉียบเกินธรรมชาติ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะถูกหน้าไพ่ ‘The High Priestess’ ภาพนิมิตที่รุนแรงที่สุดในชีวิตเธอก็ระเบิดออก โลกทั้งใบหมุนคว้าง รินรดาเห็นตัวเองไม่ได้นั่งอยู่บนพื้นห้อง แต่กำลังลอยเคว้งอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงแสงสีเลือดวูบไหว เธอเห็นเจ้าสัวธนินทร์ในวัยหนุ่ม กำลังทำพิธี ‘ดึงจิต’ ต่อหน้าหีบศพสีทองที่เปิดอ้า ภายในหีบนั้นไม่ใช่ร่างของคนแปลกหน้า แต่เป็นร่างของพ่อและแม่ของเธอที่ดูเหมือนเพิ่งสิ้นลมหายใจ ดวงตาของพวกเขาเบิกโพลง จ้องมองมาที่เธอด้วยความแค้นที่ฝังรากลึกเกินกว่าคำบรรยาย "เจ้าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร..." รินรดาแค่นเสียงถามในห้วงนิมิต "เพื่อความเป็นอมตะไงล่ะ รินรดา" เสียงของเจ้าสัวธนินทร์ดังขึ้นรอบทิศทาง แฝงด้วยความสมเพช "มหาเศรษฐีทุกคนต้องการเงินทอง แต่ข้า... ข้าต้องการ ‘ญาณ’ ที่ไม่มีใครทำลายได้ และสายเลือดของแก คือกุญแจดอกสุดท้ายที่จะเปิดประตูสู่นรกขุมที่ลึกที่สุด" ภาพนิมิตตัดสลับอย่างรวดเร็ว เธอเห็นรอยสักยันต์ที่แผ่นหลังของร้อยตำรวจเอกอัศวิน มันไม่ได้เป็นแค่รอยสักธรรมดา แต่มันคือ ‘โซ่ตรวน’ ที่ถูกร่ายเวทไว้เพื่อกักขังวิญญาณของเหยื่อที่เจ้าสัวสังหาร ความจริงที่โหดร้ายตีแสกหน้าเธอ อัศวิน... คนที่เธอไว้ใจที่สุด อาจเป็นเพียง ‘นายทวาร’ ที่ถูกส่งมาคอยคุมขังเธอไว้ในเกมของเจ้าสัวโดยไม่รู้ตัว รินรดาสะดุ้งเฮือกกลับมาสู่โลกความจริง หอบหายใจถี่แรงจนหน้าอกกระเพื่อม เธอพบว่าตัวเองกำลังถือไพ่ใบเดิมแน่นจนขอบไพ่บาดเนื้อเป็นแผลเลือดซิบ เจ้าสัวธนินทร์ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยอำนาจมืด "นิมิตชัดเจนดีไหมล่ะ" เขาถามพลางก้าวเข้ามาใกล้ "เจ้าเห็นแล้วใช่ไหม ว่าอัศวินไม่ได้มาเพื่อช่วยเจ้า แต่เขาคือโซ่ตรวนที่ข้าล่ามไว้กับวิญญาณของเจ้า เพื่อไม่ให้แกหนีไปไหนได้" "คุณโกหก..." รินรดาคำราม ถึงแม้ความกลัวจะเกาะกินหัวใจ แต่เธอก็ไม่ยอมจำนน "อัศวินอาจมีเรื่องปิดบัง แต่มันไม่มีวันเป็นอย่างที่คุณต้องการ ข้าไม่ใช่ของเล่นใคร!" "งั้นก็พิสูจน์สิ" เจ้าสัวยื่นมือออกมา แสงสีม่วงจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเขา "ทายสิว่าในวินาทีที่แกก้าวออกจากประตูนี้ ใครจะเป็นคนแรกที่ฉีกกระชากชีวิตแก... เพื่อนที่แกเชื่อใจ หรือความตายที่แกเป็นคนเรียกหาเอง" ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง อัศวินพังประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก เขากระชับปืนในมือแน่น ดวงตาของเขาไม่ได้มองมาที่เจ้าสัว แต่กลับจ้องมองมาที่รินรดาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งความห่วงใย... และความหวาดกลัวบางอย่างที่ซ่อนลึกในแววตา "ริน! ถอยออกมาจากตรงนั้น!" อัศวินตะโกนเสียงหลง รินรดาหันไปมองอัศวิน สลับกับเจ้าสัวธนินทร์ ภาพนิมิตเมื่อครู่ที่เห็นรอยสักยันต์บนแผ่นหลังของชายที่เธอรักหวนกลับมาเด่นชัด เธอหยิบไพ่ขึ้นมาใบหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ มันคือไพ่ ‘Death’ ที่หงายขึ้นอย่างประหลาด ในความเงียบงันที่น่าอึดอัดนั้น รินรดาก็ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอโยนไพ่ทั้งหมดในมือใส่เจ้าสัวธนินทร์ ก่อนจะพุ่งตัวไปคว้ามีดอาคมที่วางอยู่บนแท่นพิธีของเจ้าสัวเสียเอง ทันใดนั้น มือของอัศวินที่ยื่นมาเพื่อฉุดกระชากเธอให้พ้นจากอันตราย ก็เผยให้เห็นรอยสักที่ข้อมือ... มันคือรูป ‘อสรพิษพันกะโหลก’ เดียวกับที่เจ้าสัวธนินทร์ใช้ในพิธีกรรมสังเวยวิญญาณ อัศวินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าจากความเป็นห่วงเป็นความเย็นชาที่ทำเอาหัวใจเธอหล่นไปถึงตาตุ่ม "น่าเสียดายนะรินรดา" อัศวินกระซิบ เสียงของเขาเปลี่ยนไปจนเธอจำแทบไม่ได้ "ถ้าแกไม่เห็นรอยสักนี่... เราอาจจะเป็นคู่หูที่สมบูรณ์แบบได้นานกว่านี้อีกสักนิด" เขาเหนี่ยวไกปืนที่เล็งไปทางเจ้าสัวธนินทร์ แต่กระสุนกลับหักเหทิศทาง พุ่งเฉียดแก้มรินรดาไปเพียงนิดเดียว ก่อนจะฝังลงในผนังห้องที่ว่างเปล่า ราวกับว่านี่ไม่ใช่การลอบสังหาร แต่มันคือ... สัญญาณของการเริ่มพิธีที่แท้จริง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ