ความหวังริบหรี่

"อย่าหันกลับมา... รินรดา" เสียงนั้นแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของหลุมลึกที่ไร้แสงสว่าง ความเย็นเยียบที่แตะต้นคอเปลี่ยนเป็นความรู้สึกประหนึ่งมีมดนับพันตัวไต่ยั้วเยี้ยอยู่ใต้ผิวหนัง รินรดากำไพ่ ‘The Moon’ ในมือแน่นจนขอบกระดาษบาดฝ่ามือ กลิ่นธูปเก่าๆ คละคลุ้งผสมกับกลิ่นสาบดินชื้นแฉะในห้องใต้ดินที่มืดมิดเสียจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง "พ่อ... พ่อจริงๆ หรือคะ?" เธอเค้นเสียงถาม ทั้งที่ในใจเตือนสติว่านี่อาจเป็นเพียงภาพหลอนที่พิธีกรรมไสยดำสร้างขึ้นเพื่อล่อหลอกให้เธอเสียสมาธิ "ถ้าเจ้าหันมา... ชะตาที่ข้าพยายามปกป้องจะพังทลายลงในพริบตา" เสียงนั้นสั่นไหวและโหยหวน ความกดอากาศในห้องเริ่มบีบคั้นจนรินรดาหอบหายใจติดขัด เธอรับรู้ได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังถูกดึงเข้าสู่ศูนย์กลางของวงอาคมที่พื้นห้อง "ริน! อยู่ไหน!" เสียงของอัศวินตะโกนฝ่าความมืดเข้ามา ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่วิ่งตรงมาทางเธอ แสงไฟจากไฟฉายแรงสูงของเขาสาดส่องผ่านความมืด ตัดผ่านหมอกควันสีเทาจางๆ ที่ก่อตัวขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ รินรดาตัดสินใจหันขวับกลับไปทันทีที่แสงไฟสว่างจ้าเผยให้เห็นร่างของอัศวินที่พุ่งตัวมาคว้าข้อมือเธอไว้ แต่สิ่งที่เธอกระทบตาไม่ใช่ร่างของพ่อ... หากแต่เป็นเสาสีดำสนิทที่แกะสลักด้วยอักขระโบราณซึ่งกำลังแผ่ไอเย็นเยียบออกมาเหมือนน้ำแข็งแห้ง "คุณริน! เป็นอะไรไป ทำไมถึงยืนแข็งอยู่ตรงนี้" อัศวินหอบหายใจแรง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ "ผมได้ยินเสียงคุณคุยกับใคร... แต่ในห้องนี้ไม่มีใครเลยนอกจากเรา" รินรดามองไปรอบตัว ห้องใต้ดินกว้างใหญ่ที่ควรจะมีแค่พวกเขาสองคน บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยว สิ่งของต่างๆ ในห้องเหมือนจะขยายตัวและหดลงตามจังหวะชีพจรของใครบางคน "อัศวินคะ... พิธีกรรมนี้มันไม่ใช่แค่การทำลายดวงชะตา แต่มันคือการ ‘จองจำ’ วิญญาณที่ตายไปแล้วมาเป็นเชื้อเพลิง ข้าพเจ้าสัมผัสได้ว่า... พ่อถูกกักขังอยู่ในวงจรนี้" อัศวินขมวดคิ้ว เขาไม่ใช่คนเชื่อเรื่องงมงาย แต่หลักฐานที่พบในแฟ้มคดีของเจ้าสัวธนินทร์เมื่อสิบนาทีก่อนมันชี้ชัดว่า ตระกูลของเขามีประวัติการหายสาบสูญของคนในครอบครัวมาหลายรุ่น และทุกราย... ล้วนมีชื่อปรากฏอยู่ในบันทึกการทำพิธี ‘ดึงวิญญาณเปลี่ยนชะตา’ "ถ้าต้องทำลายพิธีนี้ เราต้องหา ‘จุดศูนย์กลาง’ ของวงอาคมให้เจอ" อัศวินกล่าวพลางกวาดไฟฉายไปทั่วพื้นห้อง "แต่พื้นที่ตรงนี้มันเหมือนถูกปิดตายด้วยพลังบางอย่าง ผมพยายามใช้ปืนยิงที่ผนัง แต่มัน... กระสุนมันทะลุไปเหมือนยิงใส่ความว่างเปล่า" รินรดาหยิบไพ่ทาโรต์ออกมาคลี่ในมือ ญาณทิพย์ของเธอเริ่มทำงาน ภาพในนิมิตบิดเบี้ยว ร่างของเจ้าสัวธนินทร์ปรากฏขึ้นในหัว เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักทองในห้องทำงานชั้นบน มือถือมีดอาคมจ่อที่หน้าอกของตัวเอง แต่รอยยิ้มที่เขาส่งออกมานั้น... ไม่ใช่มนุษย์ "เขารู้ตัวแล้วค่ะ" รินรดาอุทาน "เขารู้ว่าเราลงมาที่นี่ และเขากำลังเร่งพิธีกรรมให้เร็วขึ้น เพื่อจะดูดกลืนพลังของวิญญาณที่ยังติดอยู่ในโซ่ตรวนแห่งนี้ให้หมดสิ้น!" "งั้นเราต้องหยุดเขาตอนนี้!" อัศวินชักปืนขึ้นเตรียมพร้อม แต่รินรดาส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ได้ค่ะ อัศวิน... หากเราบุกไปตอนนี้ พลังงานที่พุ่งพล่านจากพิธีกรรมจะฉีกร่างเราเป็นชิ้นๆ การจะทำลายมันได้ เราต้องมี ‘ไพ่ตาย’ ที่แข็งแกร่งกว่านี้" เธอหยุดพูดแล้วมองไปที่ไพ่ใบสุดท้ายในมือ ‘The Death’ ที่จู่ๆ ก็เริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นตรงใจกลางภาพ "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... คนที่จะหยุดวงอาคมนี้ได้ ไม่ใช่ตำรวจอย่างคุณ หรือหมอดูอย่างดิฉัน แต่เป็นคนที่เคยเป็น ‘ส่วนหนึ่ง’ ของความมืดนี้มาก่อน" รินรดาหันไปจ้องหน้าอัศวิน แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด "แต่คนคนนั้น... เขาไม่ต้องการให้เราช่วย" ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดิน ไม่ใช่เสียงของเจ้าสัวธนินทร์ แต่เป็นเสียงของหญิงชราที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็นคนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อน ร่างของหญิงชราปรากฏขึ้นจากความมืดมิดตรงหน้า ทั้งสองคน ทั้งรินรดาและอัศวินผงะถอยหลังจนชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ "นังเด็กโง่..." หญิงชราเอ่ยด้วยเสียงที่เหมือนโลหะครูดกับหิน "เจ้าคิดหรือว่าการดึงไพ่จะเปลี่ยนเส้นทางของความตายได้? เจ้าสัวไม่ได้ทำพิธีเพื่อร่ำรวย... เขาทำพิธีเพื่อ ‘เกิดใหม่’ ในร่างของคนที่เขารักมากที่สุด" รินรดารู้สึกเย็นวาบไปทั้งไขสันหลังเมื่อสายตาของหญิงชราจ้องมองมาที่เธอ ไม่ใช่... เขาไม่ได้ต้องการร่างของเจ้าสัวคนเดิม แต่เขาต้องการร่างของคนที่มี ‘สายเลือด’ เดียวกับผู้คุมวิญญาณคนก่อนหน้า และคนคนนั้น... ก็คือเธอ ในวินาทีที่หญิงชราพุ่งเข้าใส่ อัศวินก็เหนี่ยวไกปืนทันที แต่กระสุนกลับกลายเป็นเพียงฝุ่นผงเมื่อกระทบกับร่างของอีกฝ่าย รินรดารีบคว้าข้อมืออัศวินแล้วตัดสินใจทำสิ่งที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต เธอหยิบไพ่ ‘The Death’ ที่ร้าวฉานขึ้นมาแล้วกรีดเลือดตัวเองลงบนไพ่ใบนั้น ก่อนจะปาเข้าใส่ใจกลางวงอาคมบนพื้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ ทุกอย่างรอบตัวเริ่มพังทลายลงเหมือนภาพฝันที่ถูกฉีกกระชาก รินรดารู้สึกเหมือนมีแรงมหาศาลดึงดูดวิญญาณของเธอออกไปจากร่าง เธอเห็นตัวเองลอยอยู่เหนือร่างที่นอนนิ่งของอัศวิน และสิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ... เธอเห็นเจ้าสัวธนินทร์ยืนอยู่ข้างร่างของเธอ พร้อมกับมือที่ถือมีดอาคมจ่อเข้าที่ลำคอของตัวเธอเอง! "ในที่สุด..." เสียงของเจ้าสัวธนินทร์กระซิบข้างหูวิญญาณของเธอ "ข้าก็จะได้ภาชนะที่สมบูรณ์แบบที่สุดเสียที รินรดา" ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางฝ่าดงอาคมไปกับรินรดาในบทนี้ด้วยใจจริงนะคะ