การช่วยเหลือจากแดนไกล

“ถ้าไม่อยากตายกันทั้งคู่ ก็จงหุบปากแล้วถอยห่างจาก ‘ศพ’ ที่ยืนอยู่นั่นเสีย” น้ำเสียงแหบพร่าดุจใบไม้แห้งกรอบกรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องใต้ดินอันมืดมิด รินรดาชะงักงัน หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสิบปีก่อน ทว่าบัดนี้เขากลับยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แววตาไร้ซึ่งชีวิตแต่มวลพลังงานอาคมที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนน่าขนลุก อัศวินกระชับปืนในมือแน่น มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่ไม่อาจหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายได้ “คุณ... คุณเป็นใครกันแน่? ในบันทึกระบุว่าคุณตายในกองเพลิงแล้ว!” เงาร่างนั้นไม่ตอบ แต่มันค่อยๆ ก้าวถอยหลังเข้าสู่ความมืดมิดราวกับฝุ่นควัน ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ จะดังขึ้นจากเงามืดอีกด้านหนึ่ง ไม่ใช่เสียงผีหลอกวิญญาณหลอน แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบพื้นหิน “เขาไม่ได้ตายหรอก ร้อยตำรวจเอก… เขาแค่ถูกกักขังไว้ในกรงทองที่เรียกว่า ‘ความภักดี’ ของเจ้าสัวธนินทร์ต่างหาก” หญิงสาววัยกลางคนในชุดเดรสสีเลือดหมูเรียบหรูค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด แววตาของเธอคมกริบราวกับใบมีด เธอคือ ‘คุณหญิงพรรณราย’ คู่แข่งทางธุรกิจที่ทุกคนต่างขนานนามว่านางแม่มดแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ เธอปัดเศษฝุ่นที่หัวไหล่อย่างใจเย็น ราวกับไม่ได้สนใจว่าจะมีปืนจ่ออยู่ตรงหน้า รินรดาขยับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าเสื้อโดยสัญชาตญาณ พลังงานรอบตัวคุณหญิงพรรณรายสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะเป็นคนของเจ้าสัวธนินทร์ “คุณหญิงพรรณราย? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วเรื่องที่ว่า ‘เขา’ ยังไม่ตาย...” “ความลับของเจ้าสัวธนินทร์ไม่ได้มีแค่เรื่องไสยศาสตร์หรอกนะแม่หมอ” คุณหญิงพรรณรายยกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่เคลือบยาพิษ “เขาสร้างอาณาจักรด้วยเลือดคนอื่น และที่ที่พวกคุณยืนอยู่นี้ คือสุสานเก็บความลับที่แม้แต่ลูกเมียของมันยังไม่เคยย่างกรายเข้ามา” รินรดาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านปลายนิ้ว เธอหยิบไพ่ ‘The Tower’ ขึ้นมาหนึ่งใบโดยไม่ตั้งใจ พลังงานจากไพ่สั่นสะท้านในมือเหมือนเตือนภัยถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง “คุณต้องการอะไรจากเรา? คนอย่างคุณไม่มาเสียเวลาทำเรื่องเสี่ยงๆ แบบนี้ถ้าไม่ได้ผลประโยชน์ที่คุ้มค่า” คุณหญิงพรรณรายหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแหลมสูงกังวานอยู่ในโถงกว้าง “ฉันแค่อยากเห็นเจ้าสัวนั่นสูญสิ้นทุกอย่างที่มันสร้างมาด้วยวิธีการสกปรกๆ นี่คือแฟ้มข้อมูล... ทุกอย่างที่มันทำไว้กับคนตระกูลต่างๆ ในอดีต รวมถึงพิธีกรรมที่คุณกำลังสืบอยู่” เธอโยนแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนพื้นต่อหน้ารินรดา อัศวินก้มลงหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นรายชื่อบุคคลที่สาบสูญไปนับสิบปี “นี่มัน... ข้อมูลพวกนี้มันมากเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเข้าถึงได้ คุณไปเอามาจากไหน?” “ในวันที่มันเหยียบหัวฉันขึ้นไป ฉันก็เริ่มสะสมก้อนกรวดที่มันทำตกไว้ระหว่างทาง” คุณหญิงพรรณรายหันหลังกลับ ก้าวเดินอย่างสง่างามท่ามกลางความมืด “อ้อ... อย่าเพิ่งดีใจไป ข้อมูลนั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่ไพ่ใบต่อไปที่กำลังจะหงายขึ้นมา... มันอาจจะเป็นไพ่ที่ทำให้พวกคุณไม่ได้เห็นตะวันของวันพรุ่งนี้” “เดี๋ยว!” รินรดาร้องเรียก “ทำไมต้องเป็นตอนนี้? ทำไมต้องเป็นเรา?” คุณหญิงพรรณรายหยุดกึก เธอยังไม่หันกลับมาเพียงแต่เอียงศีรษะเล็กน้อย “เพราะในบรรดาคนทั้งหมดที่พยายามล้มมัน มีเพียง ‘คนตายที่ยังหายใจ’ คนนี้... ที่ยอมบอกความลับสุดท้ายให้ฉันฟังก่อนจะถูกมันควบคุมจนเสียสติไป และเขาก็เลือกพวกคุณเอง” เมื่อคุณหญิงพรรณรายเดินหายลับไปในความมืด อัศวินเปิดหน้าเอกสารสุดท้ายของแฟ้ม แสงจากไฟฉายส่องกระทบใบหน้าที่คุ้นตาจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ หน้าสุดท้ายของแฟ้มไม่ใช่รายชื่อคนตาย แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายในงานหมั้นของรินรดาเมื่อสิบปีก่อน ในรูปนั้นมีคนยืนอยู่ข้างๆ เธอในมุมมืด ซึ่งเธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ชายคนนั้นยืนถือไพ่ ‘The Death’ ในมือ และบนใบหน้าของเขามีรอยสักรูปตราประทับเดียวกับที่อยู่บนหน้าอกของศพในตู้เก็บศพเมื่อเช้านี้! รินรดาหน้าซีดเผือด “อัศวิน... ดูที่มือของเขา... เขาไม่ได้แค่ถือไพ่ แต่นั่นมันคือไพ่ใบเดียวกับที่ฉันได้รับมาจากครอบครัวก่อนที่จะถูกฆ่าล้างตระกูล!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องใต้ดิน เสียงกระซิบเย็นเฉียบดังแว่วมาจากมุมมืดข้างหูของรินรดาโดยไม่มีที่มา “ไพ่ที่ถืออยู่... ไม่ได้เลือกเจ้าของ... แต่เจ้าของต่างหากที่ต้องยอมรับความตายเพื่อเป็นเจ้าของมัน” ก่อนที่รินรดาจะทันหันไปมอง แสงไฟในห้องใต้ดินทั้งหมดก็ดับวูบลง พร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบที่แตะลงบนต้นคอของเธออย่างแผ่วเบา... รินรดารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกระซิบชื่อจริงของเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่เธอคุ้นเคยที่สุด... น้ำเสียงของพ่อที่ตายไปแล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับการสืบสวนครั้งนี้ด้วยใจจริงนะคะ