คำสาปเริ่มทำงาน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในอากาศ... ไม่ใช่กลิ่นของเลือดสดๆ แต่เป็นกลิ่นของความตายที่ค่อยๆ กัดกินร่างกาญจน์จากภายใน ราวกับรากไม้สีดำที่ชอนไชไปตามกระแสเลือด รินรดากำไพ่ทาโรต์สำรับโบราณในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นบางจ้องมองไปยังร่างของ คุณหญิงมาลินี ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงหลังใหญ่ ขอบตาของหญิงสูงวัยผู้ทรงอำนาจแห่งตระกูลอัครวรกุลลึกโหล ผิวหนังแห้งกร้านราวกับคนขาดน้ำ ทั้งที่แพทย์ประจำตัวเพิ่งยืนยันเมื่อช่วงหัวค่ำว่าระบบในร่างกายทุกส่วนยังปกติดี... นี่คือผลลัพธ์จากการก้าวเข้ามาติดในเกมกลลวงที่เธอประเมินพลาดไปอย่างมหันต์ ทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเพียงละครฉากใหญ่... และเธอก็คือตัวหมากที่เดินมาติดกับดักจนถึงวินาทีสุดท้าย! "คุณริน... ช่วยแม่ด้วย..." เสียงแหบแห้งกระซิบเล็ดลอดจากริมฝีปากที่แตกแห้งสนิท คุณหญิงมาลินีพยายามเอื้อมมือที่สั่นเทามาคว้าชายเสื้อของหมอดูสาว ดวงตาฝ้าฟางคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขั้น รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แม้ในใจจะตระหนักดีว่าเวลานี้เธอเองก็ตกอยู่ในรัศมีของอาถรรพ์ไม่ต่างกัน เธอย่อตัวลงช้าๆ พินิจพิเคราะห์ความผิดปกติบนผิวหนังของผู้ป่วย ที่บริเวณลำคอระหงปรากฏรอยช้ำสีม่วงคล้ำเป็นวงกว้าง คล้ายรอยนิ้วมือของใครบางคน... หรือบางสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัด "คุณหญิงอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยค่ะ พยายามรักษากลมหายใจไว้นะคะ" รินรดาเอמהเสียงนุ่ม แม้ภายในหัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เธอยกสำรับไพ่ขึ้นมาตั้งจิตอธิษฐาน ท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เวลานี้ดูราวกับหลุมศพขนาดยักษ์ พรึ่บ! ไพ่ใบแรกถูกเปิดออกบนโต๊ะข้างเตียง ท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง... **The Devil** ไพ่แห่งพันธะสัญญาอันมืดบอด ตัณหา และการพันธนาการด้วยอำนาจไสยเวท ภาพวาดอสูรกายบนหน้าไพ่ราวกับกำลังเคลื่อนไหวและส่งเสียงหัวเราะเยาะหยันความพยายามของเธอ ทันใดนั้นเอง ภาพนิมิตก็พุ่งวาบเข้ามาในหัวสมองของรินรดาอย่างรุนแรงจนเธอต้องเซถอยหลัง ภาพของพิธีกรรมโบราณในห้องใต้ดินที่ถูกปิดตาย ภาพของตุ๊กตาดินเผาที่สลักชื่อสมาชิกในตระกูลอัครวรกุลทีละคน และภาพของ เจ้าสัวธนินทร์ ผู้ยืนถือมีดอาคมด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เมล็ดพันธุ์แห่งความโลภที่เขาหว่านเอาไว้ บัดนี้กำลังเก็บเกี่ยวด้วยชีวิตของคนในสายเลือดเดียวกัน "ริน!" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูห้องนอนอย่างแรง ร้อยตำรวจเอกอัศวินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ร่างของผู้ป่วย "ฉันเพิ่งได้รับรายงานจากโรงพยาบาล... คุณณรงค์ พี่ชายคนโตของตระกูล อยู่ๆ ก็ล้มฟุบกลางห้องทำงาน อาการเดียวกันกับคุณหญิงไม่มีผิดเพี้ยน แพทย์ระบุสาเหตุไม่ได้ ชีพจรค่อยๆ แผ่วลงราวกับถูกสูบพลังชีวิต" รินรดาสบตากับนายตำรวจหนุ่ม เธอเห็นความกังวลที่ปิดไม่มิดในแววตานั้น แม้อัศวินจะไม่เชื่อเรื่องงมงาย แต่หลักฐานตรงหน้าและบรรยากาศกดดันที่แผ่ซ่านรอบตัว ทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไปว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "มันไม่ใช่โรคภัยไข้เจ็บค่ะผู้กอง..." รินรดากระซิบเสียงเครือ ดวงตาคู่สวยมองไพ่ในมือที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำทีละน้อย "นี่คือ 'คำสาปย้อนโลหิต' ของจริง ใครก็ตามที่เคยมีส่วนร่วมในการทำพิธีบูชาความมั่งคั่งเมื่อสิบปีก่อน... บัดนี้ ถึงเวลาที่เจ้ากรรมนายเวรต้องมาทวงคืนทีละคนแล้วค่ะ" ความหนาวยะเยือกแล่นริ้วไปตามสันหลังของอัศวิน เขาขยับเข้าไปใกล้รินรดาโดยสัญชาตญาณ พลางใช้สายตาระแวดระวังบรรยากาศรอบตัว "แล้วเป้าหมายต่อไปคือใคร? หรือว่า..." ยังไม่ทันที่อัศวินจะได้พูดจบประโยค เสียงกรีดร้องโหยหวนอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังแว่วมาจากโถงทางเดินชั้นล่าง เป็นเสียงของผู้หญิง... เสียงของคุณนายวิไลภรณ์ น้องสะใภ้ของเจ้าสัวธนินทร์! รินรดาและอัศวินสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ทั้งคู่จะพุ่งตัวออกจากห้องนอนตรงไปยังต้นเสียงทันที ฝีเท้าของพวกเขากระแทกกับพื้นไม้ยาวเหยียดของคฤหาสน์ที่มืดมิด บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เมื่อมาถึงโถงชั้นล่าง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คุณนายวิไลภรณ์กำลังดิ้นรนทุรนทุรายอยู่บนพื้นพรมราคาแพง สองมือจิกทึ้งลำคอตัวเองราวกับขาดอากาศหายใจ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ที่มุมปากของเธอกำลังมีคราบของเหลวสีดำไหลทะลักออกมา พร้อมๆ กับเงาสودทะมึนรูปร่างคล้ายคน กำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังร่างที่กำลังจะสิ้นใจของเธอ! อัศวินชักอาวุธปืนออกมาจากซองพกโดยอัตโนมัติ แม้เขาจะรู้ดีว่ากระสุนปืนในมือไม่สามารถทำร้ายสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติได้ "เฮ้ย! นั่นใครวะ!" เขากระชากเสียงตะโกนก้องโถงทางเดิน เงาดำนั้นไม่สนใจเสียงขู่ มันค่อยๆ หันกลับมา... เผยให้เห็นใบหน้าซีดขาวและดวงตาสีดำสนิทไร้แววตาของ **"ใครบางคน"** ที่พวกเขาทั้งคู่คิดว่าตายไปแล้วจากเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ