รอยเท้าในเงามืด

กลิ่นกำยานจางๆ ลอยปะทะจมูกทันทีที่ร่างในสูทสีดำสนิทก้าวพ้นธรณีประตู แต่นี่ไม่ใช่กลิ่นหอมของไม้กฤษณาที่ควรจะมีในคฤหาสน์หรูหราแห่งนี้ มันคือกลิ่นสาบของดินชื้นและเนื้อเน่าที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนาน "ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมอัศวิน... ว่าการขุดคุ้ยความตาย มันไม่ได้ทำให้คนตายฟื้นขึ้นมาหรอก แต่มันจะทำให้คนที่ยังมีชีวิตอยู่ 'ตายทั้งเป็น'" น้ำเสียงของเจ้าสัวธนินทร์แหบพร่าผิดปกติ ราวกับมีใครสักคนกำลังลากเล็บลงบนแผ่นเหล็กสนิมเขรอะ รินรดากำไพ่ *The Moon* ไว้ในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด พลังงานบางอย่างรอบตัวเขากำลังหมุนวนเป็นกระแสคลื่นที่มองไม่เห็น มันกดทับจนลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบคอ อัศวินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ แม้สมองส่วนเหตุผลจะพยายามสั่งให้เขารักษาสติ แต่นัยน์ตาสีดำสนิทไร้ตาดำขาวของเจ้าสัวธนินทร์กำลังทำให้วิญญาณของเขาหนาวสั่น "เจ้าสัว... กฎหมายมีไว้จัดการคน ไม่ใช่เรื่องตลกที่คุณจะโผล่มาทักทายกันในยามวิกาลแบบนี้" อัศวินเค้นเสียงตอบ โทนเสียงของเขาหนักแน่นทว่ามีความสั่นไหวเล็กน้อย รินรดาไม่รอช้า เธอสะบัดข้อมือเบาๆ ไพ่ *The Moon* ในมือส่องประกายสีฟ้าเข้มสว่างวาบขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเลือด เธอกระแทกไพ่ลงบนโต๊ะทำงานไม้สักอย่างแรง เสียงดัง *ปึก* สะท้อนก้องไปทั่วห้อง "นั่นไม่ใช่ธนินทร์" รินรดาประกาศกร้าว สายตาของเธอจับจ้องไปที่เงาที่ทอดตัวยาวผิดปกติจากร่างของเจ้าสัว "สิ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น มันแค่เปลือกนอกที่อาศัยอำนาจมืดมาบดบังตัวตนที่แท้จริง เจ้าสัวธนินทร์ที่ข้าพเจ้ารู้จัก ไม่มีความกล้าพอที่จะก้าวเข้ามาเผชิญหน้ากับความผิดของตัวเองด้วยรอยยิ้มแบบนี้หรอก" ร่างที่ถูกเรียกว่าเจ้าสัวหยุดชะงัก รอยยิ้มกว้างถึงใบหูค่อยๆ หุบลงจนเหลือเพียงเส้นตรงที่ดูไร้ชีวิต ดวงตาสีดำคู่นั้นเริ่มมีของเหลวสีข้นคล้ายน้ำมันดิบไหลซึมออกมา "แม่หมอ... เธอก็แค่เด็กน้อยที่พยายามจะต่อจิ๊กซอว์แห่งความพินาศ" ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้รินรดาอีกหนึ่งก้าว อุณหภูมิในห้องลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอ "ไพ่ของเธออาจจะบอกความจริงได้ แต่มันปกป้องเธอจากรอยเท้าที่กำลังเดินตามหลังไม่ได้หรอก" รินรดาตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะคำขู่ แต่เป็นเพราะเธอสัมผัสได้ถึง 'รอยเท้า' ที่เหยียบลงบนพื้นไม้กระดานด้านหลังเธอทีละก้าว... *ตึง... ตึง... ตึง...* มันเป็นจังหวะที่หนักแน่นและเชื่องช้า แต่มันไม่มีเสียงของคนเดิน มันเป็นเสียงเหมือนฝ่าเท้าหนักๆ ของอะไรบางอย่างที่ไม่มีกระดูก "อัศวิน! อย่าหันไป!" รินรดาร้องเตือน แต่มันสายเกินไป อัศวินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเหลือบสายตาไปทางเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่หลังโต๊ะทำงาน ในนั้น เขาไม่ได้เห็นเพียงแค่รอยเท้าบนพื้นไม้ที่ค่อยๆ บุ๋มลงไปเหมือนมีคนย่องเข้ามา แต่เขากลับเห็น 'รอยนิ้วมือ' สีดำเป็นปื้นประทับอยู่บนไหล่ของรินรดา ทั้งที่ข้างกายเธอนั้นว่างเปล่า รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล ความเย็นจัดแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เธอเห็นภาพนิมิตวาบขึ้นมาในหัว: ห้องลับใต้ดินที่เต็มไปด้วยไหใส่เศษกระดูกเด็ก และเจ้าสัวธนินทร์ที่กำลังทำพิธีต่อลมหายใจให้ตัวเองด้วยวิญญาณของผู้บริสุทธิ์ "ถ้าเจ้าสัวตัวจริงอยู่ในห้องขัง... แล้วใครล่ะที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเรา" อัศวินคว้าเก้าอี้ไม้ข้างตัวฟาดเข้าใส่ร่างนั้นอย่างแรง แต่เก้าอี้กลับทะลุผ่านร่างไปราวกับฟาดใส่กลุ่มควัน ร่างในชุดสูทระเบิดหัวเราะเสียงแหลมสูงจนแก้วน้ำบนโต๊ะแตกละเอียด "พวกแกมาสายไปก้าวหนึ่งเสมอ... เพราะของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้พวกแก มันไม่ได้อยู่ในนี้... แต่มันกำลังรอต้อนรับพวกแกอยู่ที่ 'ห้องใต้หลังคา' ต่างหากล่ะ" ทันใดนั้น ไฟในห้องที่ดับสนิทก็กระพริบถี่ๆ อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่แสงสีฟ้า ร่างเจ้าสัวที่ยืนอยู่เริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นมวลกลุ่มก้อนสีดำที่ขยายตัวจนคลุมไปทั่วเพดาน รินรดารีบคว้าไพ่สำรับของเธอขึ้นมาแล้วท่องมนตราคาถาคุ้มภัย เสียงกระซิบจากความมืดเริ่มดังระงมรอบทิศทาง มันไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงสวดอ้อนวอนของวิญญาณหลายร้อยดวงที่ถูกกักขัง "รินรดา! ระวังข้างหลัง!" อัศวินตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นเงาร่างสีดำกระโจนออกจากมุมมืด พุ่งเข้าหารินรดาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ รินรดาสะบัดไพ่ *Justice* ออกไปต้านแรงปะทะ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นสู้กับความมืด แต่ในจังหวะที่เธอถอยหลังเพื่อตั้งหลัก ส้นเท้าของเธอกลับเหยียบเข้ากับบางอย่างที่นุ่มและเย็นเยียบ... เธอเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ แล้วหัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น บนเพดานเหนือหัวเธอ ร่างของเจ้าสัวธนินทร์ตัวจริงกำลังถูกตรึงไว้ด้วยตะปูอาคมขนาดใหญ่ ร่างกายของเขาสูบผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองลงมาที่เธอ และที่นิ้วมือข้างขวาของเขา... มันชี้ตรงมาที่อัศวิน พร้อมกับรอยสักอักขระสีแดงฉานที่กำลังเต้นเร่าราวกับมีชีวิต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความมืดมิดไปกับขวัญเนตรทายใจนะคะ