พบผู้กองผู้ไม่เชื่อ

“หลักฐานน่ะมีไว้พิสูจน์ความจริง ไม่ใช่ให้คุณเอามาพร่ำเพ้อเรื่องวิญญาณหลอกเด็กแบบนี้หรอกนะ คุณรินรดา” เสียงเข้มห้าวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบที่ยังดูเนี้ยบกริบแม้จะผ่านการทำงานมาทั้งคืนดังก้องขึ้นในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดา ร้อยตำรวจเอกอัศวินวางแฟ้มคดีลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าแก่ด้วยแรงที่หนักหน่วงพอที่จะทำให้ไพ่ทาโรต์สำรับหนึ่งขยับเขยื้อนไปตามแรงสั่นสะเทือน รินรดาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสขอบไพ่ ‘The High Priestess’ ที่วางหงายอยู่เบื้องหน้าช้าๆ ความเย็นเยียบจากแผ่นกระดาษพลาสติกเคลือบสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากเหตุการณ์เมื่อคืน เสียงกระซิบสุดท้ายของพี่สาวที่แว่วผ่านเข้ามาในโสตประสาทของเธอยังคงทิ้งความสั่นไหวไว้ในหัวใจ “ถ้าคุณอัศวินเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นเพียงอย่างเดียว ดิฉันเกรงว่าคดีของเจ้าสัวธนินทร์จะกลายเป็นเพียงแฟ้มฝุ่นเกาะในตู้เอกสารสถานีตำรวจไปอีกนานเลยล่ะค่ะ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าดวงตาสีเข้มของเธอกลับจ้องมองลึกเข้าไปในแววตาที่เต็มไปด้วยทิฐิของนายตำรวจหนุ่ม อัศวินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาขยับกายนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามพลางประสานมือไว้บนตัก “โลกนี้ไม่มีผี มีแต่คนพยายามเล่นตลกกับวิทยาศาสตร์เพื่อปกปิดความชั่ว ผมตรวจที่เกิดเหตุอย่างละเอียด ทั้งลายนิ้วมือ ทั้งคราบเลือด วงจรปิดนั่นก็นิ่งสนิท ไม่มีใครเข้าออกห้องนิรภัยได้นอกจากเจ้าสัว... ถ้าคุณจะบอกว่าวิญญาณพี่สาวคุณทำ ผมว่าคุณควรไปพบจิตแพทย์มากกว่าจะมานั่งสับไพ่หลอกคนอื่นนะคะ” รินรดาหยิบไพ่ใบถัดไปขึ้นมา—‘The Moon’ ไพ่แห่งความลวงตาและเงามืดที่ซ่อนเร้น เธอพลิกมันขึ้นมาวางบนโต๊ะ แสงสลัวในห้องทำงานของเธอราวกับจะหดสั้นลงเมื่อไพ่ใบนั้นสัมผัสกับพื้นโต๊ะ “คุณมองเห็นลายนิ้วมือ แต่คุณมองไม่เห็น ‘รอยประทับของบาป’ ใช่ไหมคะคุณผู้กอง” รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้า กลิ่นกำยานจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัวเธอ “เจ้าสัวธนินทร์ไม่ได้ใช้มนุษย์ในการฆ่า แต่เขาใช้ ‘สัญญา’ ที่ทำไว้กับสิ่งที่มองไม่เห็น หากคุณอยากพิสูจน์ด้วยวิทยาศาสตร์ ลองไปตรวจดูรอยไหม้ที่ข้อมือศพดูสิคะ มันไม่ใช่แผลจากการดิ้นรน แต่มันคือตราประทับของพันธสัญญาเลือดที่ถูกชำระด้วยไสยดำ” อัศวินชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าเย้ยหยันเมื่อครู่ดูสั่นคลอนไปเล็กน้อย เขาจำได้ดีถึงรอยไหม้สีดำคล้ำรูปทรงประหลาดที่ข้อมือของเจ้าสัวที่เขาสงสัยว่าจะเป็นรอยสัก แต่ในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกถึงไอเย็นที่ไหลเวียนอยู่ในห้องนี้โดยไม่มีสาเหตุ “มันเป็นแค่อาการแพ้สารเคมีหรือการสัมผัสกับตัวเร่งปฏิกิริยาในห้องนิรภัยเท่านั้นล่ะ” อัศวินยังคงเถียง แม้เสียงจะเริ่มขาดความมั่นใจ “อย่าพยายามชักจูงให้ผมเชื่อในเรื่องงมงายเพียงเพื่อจะเบี่ยงเบนความสนใจจากเงื่อนงำทางนิติวิทยาศาสตร์เลยครับ... ผมหมายถึง ‘ค่ะ’” เขาชะงักปากเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดไปชั่ววูบ รินรดาคลี่ยิ้มบาง ทว่าในแววตากลับว่างเปล่าราวกับกำลังมองผ่านตัวเขาไปสู่ความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “คุณอัศวินคะ ความจริงไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าคุณเชื่อหรือไม่ แต่มันขึ้นอยู่กับว่า ‘ราคาสูงแค่ไหน’ ที่คุณต้องจ่ายเพื่อจะเห็นมัน” ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปในฉับพลัน ลมกรรโชกแรงพัดเข้ามาทั้งที่หน้าต่างทุกบานปิดสนิท กระดาษบนโต๊ะปลิวว่อน ไพ่ที่วางอยู่บนโต๊ะกลับพลิกหงายขึ้นเองพร้อมกันทั้งหมด—ทุกใบคือ ‘Death’ อัศวินลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้น เขาชักปืนพกออกมาโดยสัญชาตญาณ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพที่สะท้อนจากกระจกบานใหญ่ในห้อง—ไม่ใช่ภาพของรินรดาที่นั่งอยู่ตรงหน้า แต่เป็นภาพร่างของหญิงสาวในชุดขาวที่มีรอยเลือดอาบไปทั้งร่าง กำลังยืนซ้อนหลังรินรดาอยู่! “นั่น... นั่นใคร!” อัศวินคำราม เสียงของเขาเริ่มสั่นด้วยความพรั่นพรึง รินรดาไม่ได้หันไปมอง เธอเพียงแค่หลับตาลงนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน “พี่สาวฉันมาเตือนคุณแล้วค่ะผู้กอง... ว่าในคดีนี้ ไม่ใช่แค่เจ้าสัวที่ล่า แต่มี ‘บางอย่าง’ ในเงามืดกำลังล่าคุณด้วย” จู่ๆ ไฟในห้องก็ดับพรึบลงเหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากไพ่ที่ส่องประกายวาวโรจน์ อัศวินรู้สึกถึงมือเย็นเยียบที่แตะลงบนบ่าของเขาจากด้านหลัง ในขณะที่ประตูห้องทำงานที่ปิดล็อกไว้กลับถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีดำสนิทที่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะกล้าก้าวเข้ามาในเวลานี้... เจ้าสัวธนินทร์ ผู้ที่ควรจะอยู่ในห้องขัง แต่บัดนี้เขากลับยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าประตู โดยที่ดวงตาของเขานั้นเป็นสีดำสนิทไร้ตาดำขาว! “ขอบคุณที่ตามหาผมนะคุณตำรวจ... แต่ดูเหมือนไพ่ของแม่หมอจะทายผิดไปนิดหน่อย เพราะคนที่จะตายในคืนนี้ ไม่ใช่ผม... แต่เป็นคนที่มี ‘หน้าที่’ จะมาจับผมต่างหาก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมไขคดีปริศนาไปกับขวัญเนตรทายใจนะคะ