นิมิตจากสำรับ

“เจ้าสัวไม่ได้เป็นคนสั่งฆ่าฉัน... แต่เป็นเธอที่เรียกฉันกลับมาจากนรก... รินรดา” เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แม้สถานที่จะเปลี่ยนมาเป็นห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ของรินรดา เธอนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือเรียวบางสั่นระริกขณะวางมือลงบนสำรับไพ่ทาโรต์สำรับเก่าแก่ที่ตกทอดมาจากมารดา ขอบไพ่ที่ถลอกปอกเปิกดูราวกับผ่านร้อนผ่านหนาวมานับศตวรรษ แต่ในค่ำคืนนี้ มันกลับดู ‘มีชีวิต’ ผิดปกติ “เรียกกลับมางั้นหรือ...” รินรดาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีเข้มจ้องมองไปที่ไพ่ใบที่วางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของเธอซีดเผือด ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดที่กำลังดำดิ่ง อัศวินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งของเขายังคงถือแฟ้มคดีฆาตกรรมเจ้าสัวธนินทร์ที่ยังหาบทสรุปไม่ได้ “รินรดา ผมไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่คุณพูดเมื่อวาน” อัศวินวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังปัง “แต่ผลชันสูตรศพเจ้าสัวธนินทร์เพิ่งออกมา... ไม่มีการฆาตกรรม ไม่มีรอยกระสุน ไม่มีบาดแผลจากการถูกทำร้าย หัวใจหยุดเต้นไปเฉยๆ เหมือนคนนอนหลับตาย ทั้งที่เมื่อคืนก่อนเขายังนั่งสั่งงานลูกน้องอยู่เลย” รินรดาเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบ “ถ้าหัวใจหยุดเต้นโดยไม่มีสาเหตุ นั่นก็แปลว่า ‘ของ’ ที่อยู่ในตัวเขาหมดอายุไข... หรือไม่ก็ถูกดึงกลับไปก่อนเวลาอันควรแล้วค่ะ คุณอัศวิน” อัศวินขมวดคิ้วแน่น “คุณหมายถึงไสยศาสตร์?” “ฉันหมายถึงกติกาของนรกค่ะ” เธอตอบพลางหยิบไพ่ใบแรกขึ้นมา—*The Death*—แต่ทว่า ภาพที่ปรากฏบนหน้าไพ่ไม่ใช่ภาพโครงกระดูกถือเคียวธรรมดา มันกลับกลายเป็นภาพเงาสีดำทมิฬที่กำลังกระชากวิญญาณของชายชราคนหนึ่ง ท่ามกลางความมืดมิดที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่เหว ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ภาพนิมิตเริ่มหลั่งไหลเข้ามาเหมือนสายน้ำเชี่ยวกราก เธอเห็นตัวเองในวัยเด็ก บ้านไม้หลังเก่าที่ถูกไฟเผาผลาญ เสียงกรีดร้องของมารดา และ... มือของใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงาเพลิงนั้น มือที่มีแหวนหัวนิลสีดำสนิท วงเดียวกับที่เจ้าสัวธนินทร์สวมอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน! “รินรดา! คุณเป็นอะไรไป!” เสียงของอัศวินฟังดูห่างไกลออกไป แต่ความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านจากไพ่ในมือนั้นกลับชัดเจนจนน่าขนลุก รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือไพ่ร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น โชคชะตาถูกกำหนดไว้แล้ว ไพ่หลายใบหงายหน้าขึ้นเผยให้เห็นเรื่องราวที่เธอกำลังตามหา *The Devil* ประกบด้วย *The Tower* และใบสุดท้าย... ใบที่เป็นจุดเชื่อมโยงสำคัญ คือ *The Fool* ที่ดูเศร้าหมองที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “ฉันเห็นแล้ว...” รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ไพ่ใบสุดท้าย “คนที่เรียกฉันกลับมา... ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล แต่มันคือคนในตระกูลที่ตายไปแล้วของฉันเอง พวกเขาต้องการให้ฉันเป็นภาชนะ... เพื่อเปิดประตูต้อนรับสิ่งที่เจ้าสัวธนินทร์พยายามจะปิดตายมาตลอด” อัศวินก้มลงเก็บไพ่ใบหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นรอยไหม้ที่ขอบไพ่ “รินรดา... คุณบอกว่าคนในตระกูลคุณตายหมดแล้วในคืนนั้น แต่ทำไมในภาพนิมิตของคุณถึงบอกว่าคนพวกนั้นยังวนเวียนอยู่?” รินรดาพยุงตัวลุกขึ้นยืน แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่มืดสนิทราวกับมีใครบางคนกำลังจ้องมองเธออยู่จากความมืดนั้น “เพราะศพที่ถูกเผาในคืนนั้น... อาจไม่ใช่ศพของครอบครัวฉันจริงๆ ค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “แต่เป็นตัวตายตัวแทนที่เจ้าสัวธนินทร์สร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อให้พวกเขากลับมามีชีวิตอีกครั้งในร่างใหม่... และตอนนี้ สิ่งนั้นกำลังตามหาฉัน เพื่อทวงคืนชีวิตที่ฉันช่วงชิงมา” อัศวินถอยหลังหนึ่งก้าว ความไม่เชื่อในสิ่งลี้ลับในใจเขาเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เมื่อจู่ๆ ไฟในห้องก็ดับพรึบลงพร้อมกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอผิดธรรมชาติ ทว่า... ในความมืดมิดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อคอยู่ก็ดังขึ้นช้าๆ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากด้านหลังกำแพงห้องทำงานของเธอเอง อัศวินชักปืนออกมาทันที ทว่ารินรดากลับยกมือห้าม เธอเดินไปที่ผนังห้องนั้น มือสัมผัสกับวอลเปเปอร์เก่าๆ ที่เริ่มร่อนออกเผยให้เห็นอักขระโบราณที่ถูกเขียนทับด้วยเลือดจางๆ “ใครอยู่ตรงนั้น?” อัศวินตะโกนถาม รินรดาค่อยๆ แกะวอลเปเปอร์ออก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังไม่ใช่ผนังปูน แต่เป็นกระจกเงาบานเก่าที่ฝังอยู่ในกำแพง และในกระจกนั้น... เงาสะท้อนของเธอกับอัศวินไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพัง ด้านหลังของอัศวิน... มีเงาร่างของหญิงสาวที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าของเธอถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมสีดำสนิท และมือที่เรียวยาวราวกับกิ่งไม้แห้งของนางกำลังวางอยู่บนไหล่ของอัศวินอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนในห้องที่เงียบสนิท “รินรดา... พี่สาวกลับมาหาแล้วนะ...” ขวัญเนตรทายใจหวังว่าความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดรู้สึกตื่นเต้นและติดตามบทต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ