ศพในห้องปิดตาย

“คุณรินรดา ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! อย่าแตะต้องศพเด็ดขาด กลิ่นน้ำมันดินนี่มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ” น้ำเสียงห้าวเข้มของร้อยตำรวจเอกอัศวินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แสนอึดอัด ร่างสูงใหญ่ของเขาขวางอยู่หน้าประตูกระจกนิรภัยที่แตกละเอียด กลิ่นเหม็นเน่าจางๆ ผสมกับกลิ่นฉุนกึกของยางไม้ที่เผาไหม้ลอยคลุ้งไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวของทายาทตระกูลธนินทร์ รินรดาไม่ขยับกาย เธอหรี่ดวงตาเรียวคมจ้องมองร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่มที่นอนพาดอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักทอง มือเรียวของเธอสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘ความเย็น’ ที่แผ่ออกมาจากพื้นพรมรอบกายศพนั้น มันไม่ใช่ความเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือไอเย็นที่เกิดจากพลังงานบางอย่างที่ถูกสะกดไว้ “คุณอัศวินคะ... ลองมองที่พื้นดูสิคะ อย่ามองแค่จุดที่เลือดหยดลงไป” เธอเอ่ยเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม นายตำรวจหนุ่มชะงัก สายตาเข้มดุของเขากวาดมองไปที่พื้นพรมเปอร์เซียราคาแพงที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเข้มข้น “ผมเห็นแค่คราบเลือด... ที่นี่คือห้องปิดตาย รอยกระสุนไม่มี บาดแผลไม่มี ร่องรอยการต่อสู้ก็ไม่มี แล้วคุณจะให้ผมมองหาอะไรอีก” รินรดาค่อยๆ ก้าวผ่านร่างของอัศวินเข้าไปภายในห้อง รองเท้าส้นสูงของเธอเหยียบลงบนพื้นพรมอย่างเงียบเชียบ เธอหยิบไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้ากำมะหยี่ มันคือไพ่ ‘The Moon’ ที่ขอบไพ่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำดุจถูกไฟลน “ถ้าคุณมองด้วยตาเปล่า คุณจะเห็นแค่โศกนาฏกรรม แต่นี่คือ 'พิธีกรรม' ค่ะ” รินรดาชี้ให้เห็นรอยด่างบนพรมที่มองผ่านๆ เหมือนรอยเลือดกระเซ็น แต่เมื่อพิจารณาดีๆ มันกลับเรียงตัวเป็นเส้นเรขาคณิตที่ซับซ้อน “ดูนี่นะคะ รอยเลือดเหล่านี้ไม่ได้กระเด็นออกมาจากบาดแผล แต่มันถูกจงใจวาดลงไปในลักษณะของ 'ยันต์มหาอาถรรพ์' รอบตัวศพนี้มีรอยเขียนด้วยเลือดของเจ้าตัวเป็นวงกลมล้อมไว้ เพื่อกักขังดวงวิญญาณไม่ให้หลุดพ้นจากที่นี่” อัศวินขมวดคิ้วแน่น เขาย่อตัวลงใช้แสงจากไฟฉายส่องกราดไปตามรอยเส้นเลือดเหล่านั้น หัวใจของนายตำรวจหนุ่มกระตุกวาบ เมื่อสังเกตเห็นเศษผงสีดำเล็กๆ ที่ฝังตัวอยู่ในเนื้อพรม ซึ่งหากไม่ใช่เพราะรินรดาทัก เขาคงไม่มีวันเฉลียวใจเลยว่ามันคือ ‘เถ้ากระดูกมนุษย์’ “เป็นไปไม่ได้... คนที่ฆ่าเขาทำแบบนี้เพื่ออะไร” อัศวินพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “การฆ่าทายาทอันดับหนึ่งของเจ้าสัวธนินทร์ด้วยไสยศาสตร์เนี่ยนะ?” “ไม่ใช่แค่ฆ่าค่ะ” รินรดากล่าวเสียงเครือ ดวงตาสีเข้มของเธอเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นนิมิตซ้อนทับ “เขาไม่ได้ต้องการแค่ชีวิต แต่ต้องการ 'เวลา' ของตระกูลนี้ ทุกหยดเลือดที่หยดลงบนสัญลักษณ์นี้ คือการต่อลมหายใจให้อีกคน... อัศวินคะ คนร้ายไม่ได้ต้องการให้ศพนี้ถูกพบในสภาพปกติ แต่มันต้องการให้เป็นจุดเริ่มต้นของการสังเวยครั้งใหญ่” ในจังหวะนั้นเอง เสียงลมหวีดหวิวก็ดังขึ้นจากช่องแอร์ ทั้งที่หน้าต่างทุกบานในห้องปิดสนิท เทียนที่รินรดาเคยจุดไว้ในโถงทางเดินก่อนหน้านี้เกิดดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทำงานจนแทบมองไม่เห็นมือตัวเอง แสงไฟจากไฟฉายของอัศวินกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงสนิท “รินรดา! อยู่ที่ไหน!” เสียงของอัศวินตะโกนผ่านความมืดด้วยความร้อนรน “ฉันอยู่นี่ค่ะ...” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ “แต่มีคนอื่น... อยู่กับเราด้วย” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจาก ‘มุมห้องที่ว่างเปล่า’ เสียงนั้นค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ศพทายาทหนุ่ม รินรดารวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงพลังงานด้านมืดที่พุ่งเข้าใส่หน้าผากราวกับเข็มนับพันเล่ม เธอขว้างไพ่ทาโรต์ในมือออกไปในความมืดตามสัญชาตญาณ ไพ่ใบนั้นเกิดแสงสีเงินจางๆ วาบขึ้นเมื่อปะทะกับอะไรบางอย่างที่ว่างเปล่า เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณที่ไม่อาจระบุได้ว่ามาจากทางไหนดังสะท้อนไปทั่วห้องทำงาน ก่อนที่เสียงหัวเราะเยือกเย็นจากเหตุการณ์ในโถงทางเดินจะย้อนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันดังมาจาก ‘ใต้โต๊ะทำงาน’ ที่ร่างไร้วิญญาณนั้นพาดอยู่ รินรดาหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นเงาตะคุ่มที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากคราบเลือดบนพรม มันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเป็นรูปร่างมนุษย์ที่บิดเบี้ยว ดวงตาที่ไม่มีลูกนัยน์ตาจ้องเขม็งมาที่พวกเขา มันไม่ใช่ใครอื่นที่พวกเขากำลังตามหา แต่มันคือทายาทที่ ‘ตายไปแล้ว’ กำลังขยับนิ้วมือที่แข็งทื่อชี้มาที่หน้าอกของรินรดา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนในโสตประสาทของเธอ “เจ้าสัว... ไม่ได้เป็นคนสั่งฆ่าฉัน... แต่เป็นเธอที่เรียกฉันกลับมาจากนรก... รินรดา” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดกับขวัญเนตรทายใจนะคะ