ไพ่ใบแรก: เดอะทาวเวอร์

“เงินจำนวนนี้ไม่ใช่ค่าจ้างธรรมดา... แต่มันคือค่าปิดปาก หรือค่าทำศพกันแน่คะ เจ้าสัวธนินทร์” รินรดาวางปึกธนบัตรใบละพันลงบนโต๊ะไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงในห้องโถงคฤหาสน์หรู ใจกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปกำยานราคาแพงที่ฉุนกึกจนน่าอึดอัด เธอมองชายชราเบื้องหน้า—เจ้าสัวธนินทร์ ผู้ที่ใครต่างร่ำลือว่ามีบารมีล้นฟ้าและชีวิตที่เป็นอมตะ ทว่าในสายตาของหญิงสาวที่ผ่านการเห็นเศษเสี้ยวของชะตากรรมผู้คนมานับไม่ถ้วน เขาก็เป็นเพียงคนป่วยที่กำลังรอวันแตกสลายเท่านั้น เจ้าสัวธนินทร์หัวเราะหึๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งเสียดสีกัน เขานั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังสัตว์ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองรินรดาไม่วางตา “หมอดูที่ไหนจะกล้าถามลูกค้าแบบนี้... ฉันจ้างเธอมาดูดวง ไม่ได้จ้างมาสอบสวน หากเธอทำหน้าที่ได้ดี เงินก้อนนี้ก็จะเป็นเพียงเศษเงินที่ฉันโยนให้เหมือนขนม” รินรดาไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่หยิบไพ่ทาโรต์สำรับเก่าแก่ที่พกติดตัวออกมา วางลงบนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิท นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวคฤหาสน์ ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่อยู่อาศัย แต่มันคือ ‘ตาราง’ ที่ขังเอาดวงวิญญาณบางอย่างไว้ “หลับตาลงค่ะเจ้าสัว แล้วนึกถึงสิ่งที่ท่านกลัวที่สุด” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ หากแต่ทรงพลังในเชิงคำสั่ง เจ้าสัวหลับตาลง ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างใหญ่ กระทั่งรินรดาเริ่มกรีดไพ่ เสียงไพ่กระทบกันดังก้องกังวานราวกับเสียงดาบกระทบโลหะ ก่อนที่เธอจะดึงไพ่ใบแรกขึ้นมาแล้ววางคว่ำไว้ตรงหน้า หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ นิมิตภาพลางๆ เริ่มปรากฏ... ภาพของยอดหอคอยสูงเสียดฟ้าที่กำลังพังทลายลงมาท่ามกลางสายฟ้าฟาด และเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นเถ้าถ่าน เธอค่อยๆ เปิดไพ่ใบนั้นขึ้น *The Tower* ภาพหอคอยที่ถูกสายฟ้าฟาดจนยอดพังทลายลงมาปรากฏเด่นชัด ไพ่แห่งความหายนะกะทันหัน การพังทลายของโครงสร้างที่สร้างมาอย่างยาวนาน และความตายที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ “ไพ่ใบนี้...” รินรดาเว้นจังหวะ เสียงของเธอแผ่วลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ “หมายถึงจุดจบที่ท่านไม่อาจแก้ไขได้ ไม่ว่าท่านจะใช้ไสยเวทมนตร์ดำกี่ร้อยกี่พันบทสวดมาคุ้มครอง แต่วันนี้... หอคอยของท่านกำลังจะพังลงมาค่ะ” เจ้าสัวลืมตาขึ้นทันที นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนข้าวของเครื่องใช้สั่นไหว “นังหมอดูสารเลว! แกกล้าแช่งฉันรึ! รู้ไหมว่าที่นี่คือเขตอำนาจของใคร!” ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงกรีดร้องแหลมเล็กของหญิงรับใช้ก็ดังทะลุผ่านโถงทางเดินเข้ามา ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง รินรดาหันไปมอง เห็นชายในเครื่องแบบตำรวจในชุดนอกเครื่องแบบท่าทางร้อนรน—นั่นคือ ร้อยตำรวจเอกอัศวิน ที่ดูเหมือนเขาจะได้รับแจ้งเหตุอะไรบางอย่างมา อัศวินหยุดชะงักเมื่อเห็นรินรดาเขากำลังยืนอยู่หน้าเจ้าสัว เขามองสลับระหว่างทั้งสองคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “เจ้าสัว... เกิดเรื่องแล้วครับที่ห้องใต้ดิน มีคนพบศพเลขาส่วนตัวของคุณ... ในสภาพที่ไม่มีใครอธิบายได้” รินรดาหันกลับไปมองไพ่ *The Tower* บนโต๊ะอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงหยาดเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากขอบไพ่ราวกับมันมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ ไพ่ใบนี้ไม่ใช่แค่คำทำนาย แต่มันคือประกาศิตแห่งความตายที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในคืนนี้ “ดูเหมือนไพ่จะไม่ได้โกหกนะคะเจ้าสัว” รินรดากล่าว พลางหยิบไพ่ใบนั้นขึ้นมาด้วยมือที่เย็นเฉียบ “คดีฆาตกรรมที่ท่านพยายามปิดซ่อนไว้ กำลังถูกเปิดโปงโดยวิญญาณที่ท่านเคยใช้เป็นเครื่องมือ... และดูท่าทางแล้ว ท่านตำรวจที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็คงไม่ยอมให้คดีนี้จบลงแบบธรรมดาเสียด้วย” อัศวินขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาฉายแววเคลือบแคลงสงสัย ก่อนจะตกลงบนไพ่ในมือของรินรดา แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นบางอย่าง... ภาพในไพ่ *The Tower* นั้นเปลี่ยนไป จากรูปวาดธรรมดา กลายเป็นภาพร่างของเจ้าสัวธนินทร์ที่กำลังถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากลงสู่หุบเหวแห่งไฟ “รินรดา... ไพ่ใบนั้น” อัศวินเอ่ยเสียงสั่น พลางหยิบปืนที่เอวออกมาเตรียมพร้อม “ทำไมภาพบนไพ่ถึงขยับได้?” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับอัศวิน แววตาของเธอสั่นไหวแต่เด็ดเดี่ยว “เพราะในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เราสามคนค่ะคุณอัศวิน... สิ่งที่เจ้าสัวเคยกดขี่ไว้ กำลังยืนอยู่ข้างหลังท่าน... แล้วตอนนี้ พวกมันก็กำลังมองมาที่พวกเราทุกคนแล้วค่ะ” ไฟในห้องโถงดับวูบลงพร้อมกันโดยไม่มีสาเหตุ ทิ้งให้เหลือเพียงแสงจากเปลวเทียนที่สั่นไหวเพียงเล่มเดียวท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม และเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนออกมาจากผนังห้อง... มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของมนุษย์ แต่มันคือเสียงของอาถรรพ์ที่รอคอยการชำระแค้นมานานแสนนาน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งความลี้ลับไปด้วยกันนะคะ