พิธีอาคมในห้องใต้ดิน

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ตะปูพวกนั้นตอกลึกไปกว่าเดิม" เสียงกระซิบแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งกรอบที่ขยี้รวมกันดังมาจากมุมมืดของห้องใต้ดิน รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือของเธอที่กำไพ่ทาโรต์ ‘The Hermit’ ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีดสั่นระริก กลิ่นกำยานที่ผสมด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนชวนให้คลื่นเหียน เธอค่อยๆ ผินหน้ากลับไปมองร่างบนเพดานที่ห้อยต่องแต่งอยู่เหนือศีรษะ อักขระสีแดงฉานบนนิ้วชี้ของเจ้าสัวธนินทร์ไม่ได้แค่เต้นเร่า แต่มันกำลังส่องแสงวาบเป็นจังหวะ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นแทนร่างที่ไร้วิญญาณของชายชราเบื้องบน รินรดาเม้มปากแน่น ความเย็นเยียบแล่นปราดจากปลายนิ้วไปถึงกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรม แต่คือ 'ตู้เซฟแห่งวิญญาณ' ที่ถูกผนึกด้วยไสยเวทชั้นต่ำ "คุณ... คุณไม่ใช่เจ้าสัว" รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามคุมสติไม่ให้ญาณทิพย์ที่กำลังตื่นตระหนกหลุดการควบคุม "คุณคือสิ่งที่ถูกอัญเชิญมาแทนที่" อัศวินซึ่งย่องตามหลังมาติดๆ ชักปืนพกออกมาในท่าเตรียมพร้อม ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยรูปวาดเรขาคณิตประหลาดบนพื้น ผนังทุกด้านบุด้วยแผ่นโลหะจารึกยันต์โบราณสะท้อนแสงไฟฉายวับวาบ เขาหันมาสบตารินรดา ความสงสัยที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นนิ้วชี้ที่สั่นไหวของเจ้าสัว "ริน ถอยมา!" อัศวินคำรามเบาๆ "กลไกตรงนี้มันแปลกเกินไป พื้นห้องสั่น... เหมือนมีบางอย่างอยู่ใต้เท้าเรา" รินรดาสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายอาคมเข้มข้นจนเธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เธอหลับตาลง วางไพ่ The Hermit ลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ ทันทีที่สัมผัสพื้น ไพ่ใบนั้นก็เรืองแสงสีทองจางๆ แผ่ขยายออกเป็นวงแหวนคุ้มกัน "มันไม่ใช่แค่คนคุมห้องนี้อัศวิน แต่มันคือ 'การสังเวย'" รินรดาลืมตาขึ้น นัยน์ตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ญาณทิพย์เริ่มทำงาน "เจ้าสัวไม่ได้ตายเพราะถูกฆ่า แต่เขาถูกดูดเอาพลังชีวิตไปหล่อเลี้ยงความมั่งคั่งของตระกูล... อักขระบนนิ้วเขานั่น คือตัวเปิดประตูมิติ" "มิติอะไร?" อัศวินถามพลางก้าวเข้ามาบังหน้าเธอไว้ "มิติที่ไม่มีใครอยากก้าวเข้าไป" ยังไม่ทันที่รินรดาจะพูดจบ เสียง 'แกร๊ก' ดังขึ้นจากมุมมืด ฝาผนังเหล็กด้านหนึ่งเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบ เขาก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเย็นจัด มือของเขากำลังหมุนแหวนหัวกะโหลกไปมาอย่างใจเย็น "ช่างเป็นนักสืบที่ตาถึงจริงๆ นะครับ คุณรินรดา" ชายผู้นั้นกล่าว น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "ไม่เสียแรงที่ตระกูลเราเฝ้าดูไพ่ของคุณมานาน" รินรดาจดจำคนผู้นี้ได้ทันที เขาคือ 'ทนายพงษ์' คนสนิทของเจ้าสัวที่หายตัวไปพร้อมกับกุญแจสำคัญของคดีนี้ "ที่นี่คือแหล่งฟอกวิญญาณใช่ไหม?" รินรดาถาม สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของทนายพงษ์ "เจ้าสัวธนินทร์คนนี้เป็นเพียงร่างจำลอง เพื่อใช้เป็นภาชนะบรรจุอำนาจมืด ส่วนเจ้าสัวตัวจริง... ก็เป็นเพียงเหยื่อที่ถูกตรึงไว้เพื่อเป็นแบตเตอรี่ให้พวกคุณ!" ทนายพงษ์หัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินจนผนังเริ่มร้าว รอยสักสีแดงบนนิ้วของร่างบนเพดานพลันขยายใหญ่ขึ้น ลามเลียไปทั่วแขนของเจ้าสัว ร่างนั้นเริ่มบิดเบี้ยว ดวงตาที่เคยเบิกโพลงค่อยๆ หันมามองทนายพงษ์ด้วยความทรมานอย่างแสนสาหัส "แล้วถ้าผมบอกว่า... คุณสองคนมาถึงจุดที่ไม่มีวันได้กลับออกไปแล้วล่ะ?" ทนายพงษ์ชี้มือไปที่พื้นหิน "เพราะพิธีกรรม 'ปิดตายขุมทรัพย์' ได้เริ่มขึ้นแล้วนับแต่วินาทีที่คุณก้าวเท้าเข้ามา" ทันใดนั้น พื้นห้องใต้ดินก็สั่นสะเทือนรุนแรง แผ่นหินใต้เท้าของรินรดาและอัศวินเริ่มแยกออก เผยให้เห็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยมือสีดำนับสิบข้างที่กำลังตะเกียกตะกายขึ้นมา อัศวินคว้าเอวรินรดาไว้แน่น พยายามถอยหลัง แต่แล้วเขาก็พบว่ารองเท้าของเขาถูกบางอย่างตรึงไว้กับพื้นด้วยหนามแหลมคมจากอาคม "ริน! ต้องทำยังไง!" อัศวินตะโกนผ่านเสียงคำรามของวิญญาณที่เริ่มหลุดพ้นจากพันธนาการ รินรดามองไปที่ไพ่ The Hermit ที่วางอยู่บนพื้น แสงสีทองเริ่มริบหรี่ เธอรู้ดีว่าต้องใช้ 'เลือด' ในการเปิดทางรอด แต่ไม่ใช่เลือดของเธอ... "อัศวิน... ปืนของคุณ" รินรดาคว้ามือเขาแน่น "ยิงไปที่แหวนบนนิ้วก้อยของมัน! นั่นไม่ใช่แหวนธรรมดา แต่มันคือผลึกเลือดที่ใช้กักขังวิญญาณทั้งหมด!" อัศวินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาตวัดปืนเล็งไปยังมือของทนายพงษ์ แต่ก่อนที่นิ้วจะเหนี่ยวไก ทนายพงษ์กลับขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เขาพุ่งเข้ามาประชิดตัวรินรดา พร้อมกับควักกริชอาคมที่สลักจากกระดูกคนตายออกมาจ่อที่ลำคอของเธอ "ถ้าอยากให้เพื่อนรอด... ก็โยนไพ่นั่นทิ้งซะ" ทนายพงษ์กระซิบข้างหูเธอ "แล้วคุณจะเป็นคนต่อไปที่ถูกตรึงไว้บนเพดานนั้นแทนเจ้าสัว!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ อัศวินค้างมือไว้ที่ไกปืน เหงื่อกาฬไหลหยดลงบนพื้นหิน รินรดาหลับตาลงช้าๆ พลางขยับนิ้วในกระเป๋าเสื้อ หยิบไพ่ใบสุดท้ายที่เธอซ่อนไว้ออกมา... ไพ่ที่ไม่มีหน้าตา แต่มีเพียงความมืดมิดที่ดูดกลืนทุกอย่าง เธอลืมตาขึ้น สบตาชายผู้คุมความตายด้วยความเด็ดเดี่ยว "คุณคิดว่าไสยเวทของคุณแรงพอที่จะหยุดโชคชะตาได้งั้นเหรอ?" รินรดากระซิบพลางพลิกไพ่ในมือ "งั้นลองดูว่า... ระหว่างกระสุนของตำรวจกับคำสาปของคนตาย อะไรจะถึงตัวคุณก่อนกัน!" ก่อนที่กริชจะกรีดลงบนผิวหนังของเธอ ร่างบนเพดานก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน แล้วตะปูอาคมขนาดใหญ่ที่ตรึงเขาไว้ก็พุ่งหลุดออกมาพร้อมกันทั้งหมด! มันพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่ทนายพงษ์ยืนอยู่ราวกับมีชีวิต! ขวัญเนตรทายใจขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ และโปรดติดตามชมบทต่อไปว่ารินรดาจะรอดพ้นจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ไปได้อย่างไรนะคะ