ความลับของเจ้าสัว

“ยินดีต้อนรับสู่รอบสุดท้าย... แม่หมอผู้โชคร้าย” ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของรินรดา ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกที่ไร้ที่มา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของร้อยตำรวจเอกอัศวินในวินาทีนี้ เขาละสายตาจากกระจกบานใหญ่ในห้องโถงคฤหาสน์ธนินทร์ ก่อนจะจ้องเขม็งไปยังรอยยิ้มที่เคลือบฉาบด้วยความเย็นเยียบของเจ้าสัวธนินทร์ “เจ้าสัวครับ...” อัศวินเอ่ยแทรกความเงียบที่กดดัน เสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว “เมื่อครู่ที่คุณพูดถึง ‘รอบสุดท้าย’ คุณหมายถึงอะไรครับ? ในเมื่อเรากำลังสืบสวนคดีฆาตกรรม ไม่ใช่เกมโชว์ที่ต้องมีผู้ชนะ” เจ้าสัวธนินทร์ไม่ตอบทันที ชายชราในชุดสูทสั่งตัดเนื้อดีขยับกายบนเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายประหลาด เขาค่อยๆ หยิบไปป์ไม้กฤษณาขึ้นมาคาบไว้ แต่ไม่ได้จุดไฟ ดวงตาเรียวเล็กภายใต้แว่นกรอบทองวาวโรจน์ด้วยความรู้เท่าทัน “คุณผู้กองก็ช่างเปรียบเปรย” เจ้าสัวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเหมือนเสียงกรีดของกระดาษทรายบนผิวไม้ “ชีวิตคนเราก็เหมือนไพ่ที่ถูกแจกมานั่นแหละครับ บางคนได้ไพ่ใบที่ดี แต่บางคน... ก็ได้ไพ่ใบที่ไม่มีใครอยากถือไว้ในมือ” รินรดานิ่งเงียบ เธอขยับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าเสื้อคลุมโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวของไพ่ ‘The Tower’ ที่เธอกำลังถืออยู่ พลังงานบางอย่างในคฤหาสน์นี้เปลี่ยนไป กลิ่นกำยานที่เคยอบอวลกลับกลายเป็นกลิ่นดินชื้นและคาวเลือดจางๆ ที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้กลิ่น อัศวินก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสัวอีกก้าว “แต่ไพ่ที่คุณพูดถึง ดูเหมือนจะไม่ได้แจกโดยโชคชะตา แต่มันเหมือน ‘แผนที่’ ที่คุณขีดเขียนขึ้นมาเองเสียมากกว่า ผมสงสัยเหลือเกินว่า ทำไมคนรับใช้ในบ้านนี้ถึงหายตัวไปสองคนนับตั้งแต่คดีเริ่ม... และทำไมใต้ฐานรูปปั้นมังกรในสวน ถึงมีร่องรอยการขุดดินใหม่เมื่อคืนนี้” บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันลงทันที รินรดาสังเกตเห็นนิ้วมือของเจ้าสัวที่กระตุกเพียงเล็กน้อยก่อนจะประสานกันแน่น “คุณผู้กองเป็นตำรวจที่ช่างสังเกตดีนี่ครับ” เจ้าสัวธนินทร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่ดูแก่ชรากลับดูสง่างามและทรงพลังอย่างน่าประหลาด “แต่บางครั้ง... การรู้มากเกินไป ก็ทำให้ไพ่ใบสุดท้ายในมือกลายเป็น ‘ความตาย’ ได้นะ” รินรดาตัดสินใจก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังใบหน้าของเจ้าสัว “เจ้าสัวคะ ไพ่ไม่ได้ทำนายแค่ความตาย แต่ทำนายถึง ‘การชดใช้’ หากสิ่งที่อยู่ในสวนไม่ใช่แค่ดิน... แต่เป็นสิ่งที่ใครบางคนพยายามซ่อนไว้เพื่อปิดปากความจริง ก็คงถึงเวลาที่ต้องเปิดไพ่ใบสุดท้ายเสียที” เจ้าสัวหันมาทางรินรดา มุมปากของเขากระตุกยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “งั้นลองดูสิแม่หมอ... ถ้าคุณมั่นใจนัก ลองทำนายดูซิว่าคืนนี้ ใครจะเป็นคนแรกที่จะไม่ได้เห็นแสงตะวันของวันพรุ่งนี้” อัศวินรีบขยับมาบังหน้ารินรดาไว้ มือขวาเอื้อมไปแตะอาวุธข้างเอวโดยอัตโนมัติ “เจ้าสัวครับ นี่คือคำขู่หรือคำเตือน?” “แล้วแต่คุณจะตีความครับผู้กอง” เจ้าสัวธนินทร์เดินหันหลังกลับไปยังห้องสมุดลับ “อ้อ... อีกอย่าง แม่บ้านแจ้งว่ากาแฟแก้วที่คุณดื่มไปเมื่อกี้ มีส่วนผสมของดอกลำโพงที่เพิ่งเก็บมาจากเรือนกระจกข้างหลัง... หวังว่ามันจะไม่ทำให้คุณ ‘ฝันร้าย’ จนเกินไปนะ” รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองอัศวินที่เริ่มโงนเงน ดวงตาของตำรวจหนุ่มพร่ามัวลงอย่างรวดเร็ว อัศวินพยายามประคองสติแต่ทว่ามือของเขากลับสั่นระริก “ริน... อย่าไป...” อัศวินพยายามคว้าแขนเธอไว้ แต่แรงของเขากลับอ่อนลงจนทรุดลงกับพื้น รินรดารีบพยุงร่างหนาของเขาไว้ แต่นั่นทำให้เธอพลาดสิ่งที่อยู่บนพื้นข้างหลังรูปปั้นมังกร เจ้าสัวธนินทร์หยุดเดินที่หน้าประตูห้องสมุด ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชและอำนาจมืด “สายไปแล้วแม่หมอ... อักขระที่รินรดาเพิ่งเหยียบลงไปเมื่อครู่ คือ ‘ตราประทับกักวิญญาณ’ ตอนนี้คุณสองคนไม่ได้อยู่ในโลกของคนเป็นอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังอยู่ในเขตแดนที่ข้าเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด” เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ไฟในคฤหาสน์ทั้งหมดก็ดับพรึบลง ทิ้งให้เหลือเพียงความมืดมิดที่มีเพียงเสียงหัวเราะเยือกเย็นของเจ้าสัวดังก้องไปทั่วทุกทิศทาง ทว่าในความมืดนั้นเอง รินรดากลับเห็นประกายแสงสีฟ้าจางๆ สว่างวาบขึ้นมาจากมือของเธอ ไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าเสื้อกำลังเปล่งแสงแรงกล้าจนแสบตา และทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูไม้จาก *ด้านใน* ของรูปปั้นมังกรยักษ์ที่ตั้งอยู่กลางห้องโถงก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่รินรดาจำได้แม่นว่าคือ 'คนที่ตายไปแล้ว' เมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับขวัญเนตรทายใจนะคะ