ศัตรูในคราบมิตร

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้วิญญาณในรูปปั้นนั่นหลุดออกมาเพ่นพ่านในคฤหาสน์หลังนี้” เสียงกระซิบแหบพร่าจากรินรดาเฉือนผ่านความมืดมิดในห้องโถงกว้าง เธอไม่ได้มองไปที่รูปปั้นมังกรยักษ์ที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง แต่สายตาของเธอจดจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงสามก้าว กลิ่นกำยานจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกไม่ได้มาจากรูปปั้น แต่มาจากเนคไทไหมพรมราคาแพงของ ‘คุณธีร์’ หลานชายคนโปรดของเจ้าสัวธนินทร์ เสียงเคาะจากด้านในรูปปั้นเปลี่ยนเป็นเสียงครูดขีดของเล็บที่ฝังลงบนเนื้อไม้ เสียงกรีดร้องนั้นแหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด ทว่าท่ามกลางความโกลาหล อัศวินกลับนิ่งงัน มือของเขาวางอยู่บนด้ามปืนที่เอว แต่สายตาเขากลับไม่ได้จับจ้องที่อันตรายตรงหน้า หากแต่กำลังสำรวจพฤติกรรมของรินรดาด้วยความระแวง “คุณรินรดาครับ... ถ้าคุณจะเล่นกลอะไรตอนนี้ ผมว่ามันเกินไปหน่อย” อัศวินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเข้มขรึมพยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวในอก เมื่อเขาเห็นประกายแสงสีฟ้าจากไพ่ ‘The High Priestess’ ในมือของหญิงสาวที่ส่องสว่างดั่งดวงดาราในห้วงอวกาศ รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่มันคือการรวบรวมพลังญาณทิพย์ “ผู้กองอัศวินคะ ความเชื่อคือเรื่องส่วนบุคคล แต่ ‘ความตาย’ ที่กำลังตะกุยผนังออกมานั่นคือความจริง... คุณธีร์คะ คุณควรจะบอกผู้กองไหมคะว่าทำไม กลิ่นอาคมที่ติดตัวคุณมา ถึงได้หอมหวานเหมือนกลิ่นศพในโลงไม้จันทน์ขนาดนั้น?” ธีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ดูผิดไปจากธีร์คนเดิมที่เคยนอบน้อมและเป็นมิตร เขาค่อยๆ ขยับแว่นสายตา สายตาที่เคยดูเป็นมิตรบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยอำนาจมืดบางอย่าง “ดูเหมือนผมจะประเมินคุณต่ำไปนิด หมอดูสาว... ก็นะ ผมอุตส่าห์เก็บงำความลับของตระกูลไว้ใต้รูปปั้นนี้มาสิบปี ใครจะไปคิดว่าไพ่กระดาษโง่ๆ ของคุณจะปลุกมันขึ้นมาได้” “คุณธีร์! คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?” อัศวินชักปืนออกมาทันที ปลายกระบอกปืนเล็งไปที่กลางอกของชายหนุ่ม “วางปืนลงเถอะครับผู้กอง” ธีร์กล่าวอย่างใจเย็น “คุณก็รู้ว่ากระสุนน่ะทำอะไรพวกเราไม่ได้... โดยเฉพาะถ้าวิญญาณของ ‘คุณป้าพิมพ์พิลา’ ผู้ล่วงลับยังถูกกักขังอยู่ในฐานมังกรตัวนี้ด้วยมนตราของเจ้าสัวธนินทร์” รินรดาหลับตาลง ภาพนิมิตจากไพ่ที่สั่นไหวในมือแล่นผ่านสมอง เธอเห็นภาพธีร์ในวันวาน เขาไม่ได้เป็นเพียงหลานชายที่น่าสงสาร แต่เขาคือผู้ที่ยอมแลกชีวิตของ ‘คนรัก’ เพื่อความมั่งคั่งของเจ้าสัวธนินทร์ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถูกเปิดเผยผ่านภาพนิมิตที่คมชัดราวกับฉายโปรเจกเตอร์ในมโนภาพ ธีร์ไม่ใช่ศัตรูในคราบมิตรเพียงคนเดียว แต่เขาคือเครื่องเซ่นที่มีชีวิตที่ยังไม่ยอมตาย “คุณไม่ได้แค่เกี่ยวข้อง... คุณคือคนลงมือจัดการเธอเอง” รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยแสงสีฟ้า “คุณไม่ใช่เหยื่อ แต่คุณคือเพชฌฆาตที่รอเวลามาทวงคืนส่วนแบ่งจากเจ้าสัว!” ทันใดนั้น ไฟในคฤหาสน์ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันราวกับถูกสั่งการโดยสิ่งลี้ลับ เสียงหัวเราะของเจ้าสัวธนินทร์ที่เคยก้องอยู่ในความมืดเงียบหายไปอย่างกะทันหัน เหลือเพียงความเงียบที่กดทับจนน่าอึดอัด และในวินาทีที่แสงไฟกลับมาทำงานปกติ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่กลางห้องโถง รูปปั้นมังกรยักษ์ที่เคยดูน่าเกรงขามบัดนี้แตกร้าวเป็นรอยลึกจากภายใน และที่พื้นใต้รูปปั้นนั้นเอง... สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนไม่ใช่ศพหรือสมบัติ แต่เป็นกล่องไม้สีดำสนิทที่วางอยู่บนกองเลือดที่ยังคงสดใหม่ อัศวินถลาเข้าไปใกล้กล่องไม้นั้นด้วยความระมัดระวัง แต่ก่อนที่มือของเขาจะเอื้อมถึงตัวล็อค เสียงของเจ้าสัวธนินทร์ก็ดังขึ้นจากชั้นลอยด้านบน “อย่าแตะต้องมันถ้าไม่อยากให้คฤหาสน์หลังนี้กลายเป็นสุสานรวมญาติในคืนนี้” เจ้าสัวธนินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือไม้เท้าหัวกะโหลกที่ส่องประกายออร่าสีดำขลับ เขามองลงมายังรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน “คุณรินรดา... คุณเก่งมากที่ลากไส้ธีร์ออกมาได้ แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะ ในเกมไพ่น่ะ... คนที่จั่วไพ่ใบสุดท้าย ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นผู้ชนะเสมอไป” เจ้าสัวดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว รอยร้าวบนรูปปั้นมังกรก็ระเบิดออก เศษไม้แหลมคมพุ่งเข้าใส่ทุกคนในห้อง! รินรดารีบคว้ามืออัศวินดึงลงหลบหลังโซฟาไม้สักตัวหนา เสียงเศษไม้ปะทะกับผนังดังราวกับห่ากระสุนปืน ทว่าท่ามกลางเสียงพินาศนั้น รินรดากลับรู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลจากไพ่ในกระเป๋าเสื้อ มันไม่ได้สั่นเพื่อเตือนภัย แต่มันสั่นเพื่อ... ‘เรียกใช้งาน’ เมื่อควันฝุ่นจางลง อัศวินเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเล็งปืนไปที่เจ้าสัว แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขาต้องชะงักค้าง กล่องไม้สีดำที่วางอยู่บนพื้นเปิดออกเองโดยไม่มีใครสัมผัส และสิ่งที่อยู่ภายในนั้นไม่ใช่เครื่องรางหรือของขลัง... มันคือรูปถ่ายของ ‘รินรดา’ ที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และมีตัวอักษรเลือดเขียนกำกับไว้ว่า ‘ผู้สืบทอดคนต่อไป’ รินรดาจ้องมองรูปถ่ายนั้นด้วยความเย็นวาบในหัวใจ เธอไม่ได้เป็นแค่คนนอกที่เข้ามาสืบคดี แต่เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลนี้มาตั้งแต่ต้นโดยที่เธอไม่เคยจำได้เลย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขความลับดำมืดไปพร้อมกับขวัญเนตรทายใจนะคะ