ศิษย์ทรยศ

"วางมันลงเสียคุณรุจน์... ก่อนที่ไพ่ใบนั้นจะย้อนกลับมาเชือดเฉือนมือของคุณเอง" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ หากทว่าก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าสัวธนินทร์ที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาบนฝาผนังที่เดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ร่างของชายวัยกลางคนที่เคยเป็นดั่งมือขวาผู้ซื่อสัตย์ของเจ้าสัวธนินทร์ชะงักงัน มือที่กำลังหยิบฉวยเอกสารสำคัญในตู้เซฟสั่นระริก คุณรุจน์ค่อยๆ หันกลับมา ชายผู้มีใบหน้าเรียบเฉยมาตลอดหลายปีบัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มที่ดูน่าขยะแขยง แววตาของเขาที่เคยมีความภักดี กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "คุณรินรดา..." เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางหัวเราะในลำคอ "คุณช่างเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญเสียจริง รู้ไหมว่าทำไมหมอดูถึงมักจะมีจุดจบไม่สวย? เพราะพวกเขามักจะมองเห็นสิ่งที่ 'ไม่ควรเห็น' มากเกินไปอย่างไรล่ะ" รินรดาขยับตัวเล็กน้อย เธอไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมา แต่กลับหยิบไพ่ทาโรต์สำรับประจำตัวออกมาจากกระเป๋าถือ สัมผัสเย็นเยียบของไพ่ *The Devil* ที่เธอดึงออกมาได้เพียงเสี้ยววินาทีเมื่อครู่ยังคงสั่นสะท้านอยู่ในจิตใจ นิมิตภาพของคราบเลือดที่นองพื้นและการสาบานตนต่อลัทธิมืดฉายชัดในหัวของเธอ "คนที่ทรยศต่อเจ้านายตัวเองเพื่อแลกกับอำนาจมืดในนามของ 'ลัทธิเงามรณะ' จะมีจุดจบที่สวยงามได้อย่างไรคะ" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณรุจน์... คุณรู้ดีว่าเจ้าสัวไม่ได้เป็นหุ่นเชิดให้คุณได้ง่ายๆ แล้วทำไมคุณถึงยอมเอาวิญญาณไปแขวนไว้บนเส้นด้ายแบบนี้" "เพราะเจ้าสัวกำลังจะตาย!" คุณรุจน์ตะคอกเสียงต่ำ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความบ้าคลั่ง "เขาไม่ได้บูชาปีศาจด้วยความศรัทธา แต่เขาบูชาเพื่อโกงความตาย! และพวกเรา... เหล่าศิษย์ที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอด กลับเป็นได้แค่เครื่องสังเวยเพื่อให้เขาได้มีชีวิตอยู่ต่อไปอีกปีต่อปี คุณคิดว่าผมจะยอมเป็นเบี้ยล่างให้คนเห็นแก่ตัวนั่นไปตลอดกาลหรือไง!" รินรดาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในอากาศ มันไม่ใช่แรงลม แต่เป็นกระแสไสยเวทที่กำลังไหลเวียนอยู่ในห้องนี้ คุณรุจน์ไม่ได้มาเพียงลำพัง เขากำลังดึงพลังจาก 'ตราประทับ' ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยสักบนข้อมือของเขา "คุณอัศวิน..." รินรดาเอ่ยเรียกชื่อใครบางคนในความมืดที่เธอรู้ว่ากำลังเฝ้ามองอยู่ "ถึงเวลาที่ต้องปรากฏตัวแล้วค่ะ" ร้อยตำรวจเอกอัศวินก้าวออกมาจากเงามืดหลังตู้หนังสือ มือขวาของเขากุมปืนแน่น แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นรอยประหลาดที่ปรากฏบนผิวหนังของรุจน์ ซึ่งเริ่มแผ่ขยายออกมาราวกับรากไม้สีดำคล้ำ "รุจน์! หยุดเดี๋ยวนี้! คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่คุณมีส่วนเกี่ยวข้อง... หลักฐานทั้งหมดมันมัดตัวคุณแน่นแล้ว อย่าให้มันเลยเถิดไปมากกว่านี้เลย" อัศวินตะโกนสั่ง แต่ดูเหมือนรุจน์จะไม่ได้ยินเสียงของโลกภายนอกอีกต่อไป รุจน์เริ่มพึมพำคาถาภาษาโบราณที่ฟังดูบาดลึกเข้าไปในแก้วหู บรรยากาศภายในห้องเริ่มบิดเบี้ยว รินรดารู้สึกเหมือนอากาศกำลังถูกดูดออกจากปอด เธอรีบคลี่ไพ่ในมือออกเป็นรูปพัด พลังจากญาณทิพย์ของเธอแผ่ขยายเพื่อสร้างปราการป้องกัน "อย่าไปฟังเขารินรดา!" อัศวินพุ่งตัวเข้าใส่รุจน์ แต่กลับถูกแรงกระแทกที่มองไม่เห็นผลักกระเด็นจนหลังกระแทกกับผนังห้องจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก "มันสายเกินไปแล้วสารวัตร!" รุจน์กรีดร้อง เสียงของเขาฟังดูผิดเพี้ยนราวกับมีคนหลายคนพูดออกมาพร้อมกัน "ลัทธิของเราไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของเจ้าสัว... แต่ต้องการหัวใจของ 'ผู้เห็นชะตา' อย่างคุณด้วย รินรดา!" ทันใดนั้น หน้าต่างกระจกในห้องทำงานก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ แม้จะไม่มีลมพัดผ่านเข้ามา เศษกระจกเหล่านั้นไม่ได้ร่วงหล่นลงพื้น แต่กลับลอยค้างอยู่กลางอากาศราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ทุกเศษเสี้ยวคมกริบหันปลายแหลมเข้าหารินรดาและอัศวิน รินรดาหลับตาลง สูดลมหายใจลึก เธอยอมรับความเสี่ยงที่จะปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีผ่านไพ่ในมือ หากเธอพลาด เธออาจจะสูญเสียการควบคุมจิตใจไปตลอดกาล แต่หากเธอไม่ทำ ทุกอย่างที่นี่จะกลายเป็นสุสาน "ฉันไม่ได้ทำนายแค่ชะตาคนอื่น..." รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัวราวกับไพ่ที่ถูกสาป "ฉันกำลังทำนายจุดจบของคุณด้วย" เธอดีดไพ่ *The Tower* ออกไปกลางอากาศ มันไม่ได้หมุนคว้างเหมือนปกติ แต่กลับแผ่รัศมีสีทองจางๆ ออกมา ปะทะเข้ากับแรงอาถรรพ์ที่รุจน์สร้างขึ้นจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางห้อง ทว่า ในวินาทีที่รินรดากำลังจะรวบรวมสมาธิเพื่อปิดฉาก ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง! ร่างของเจ้าสัวธนินทร์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผิดกับบรรยากาศอันดุเดือดเบื้องหน้า ในมือของเขานอกจากไม้เท้าหัวมังกรคู่ใจแล้ว เขายังถือ 'ตุ๊กตาดินเผา' ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายรินรดาติดตัวมาด้วย "หยุดการละเล่นของพวกคุณได้แล้ว" เจ้าสัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจจนรุจน์ที่กำลังบ้าคลั่งถึงกับหยุดกึกด้วยความหวาดกลัว "รุจน์... ฉันเป็นคนส่งเธอมาเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของนายเอง และดูเหมือนว่านายจะสอบตกในฐานะศิษย์ที่ซื่อสัตย์ไปแล้วนะ" รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของศิษย์ทรยศ... แต่มันคือเกมที่เจ้าสัวธนินทร์วางแผนไว้เพื่อหลอกล่อให้พวกเธอเข้ามาติดกับดักในถ้ำเสือตั้งแต่แรก! "สารวัตร... ก้มลง!" รินรดาตะโกนลั่นเมื่อเห็นเจ้าสัวหมุนหัวมังกรบนไม้เท้า ทันทีที่เสียงของเธอดับลง พื้นที่พวกเขายืนอยู่ก็เริ่มทรุดตัวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ว่ามีอยู่จริง รินรดาคว้าแขนอัศวินไว้ได้ทันเวลา ก่อนที่ทั้งคู่จะร่วงหล่นลงไปในหลุมดำที่ดูเหมือนปากปีศาจที่กำลังรอคอยเหยื่อชิ้นใหม่ ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่คาดไม่ถึงในบทนี้ และโปรดเตรียมใจไว้ให้ดี เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ใต้คฤหาสน์หลังนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งสามคนไปตลอดกาลนะคะ