รอยร้าวในคฤหาสน์

“ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นศาลเตี้ยสืบเสาะเรื่องของคนตายด้วยวิธีวิปริตๆ แบบนี้ ก็เตรียมตัวหาที่ซุกหัวนอนใหม่ในคุกได้เลย เพราะผมจะไม่ตามล้างตามเช็ดให้คุณอีกแล้ว!” เสียงตวาดกร้าวของร้อยตำรวจเอกอัศวินดังสนั่นโถงกลางคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่ฟาดลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงาทำให้ถ้วยชาเซรามิกราคาแพงสั่นสะเทือน รินรดายืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยของเธอไม่ได้แสดงความสะทกสะท้าน แม้ในดวงตาคู่สวยจะฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นเงาดำทมิฬที่เริ่มก่อตัวขึ้นหลังแผ่นหลังของตำรวจหนุ่ม รินรดาค่อยๆ เลื่อนไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ มันคือไพ่ ‘The Tower’ ที่ล้มคว่ำไม่เป็นท่า เธอกดนิ้วเรียวลงบนภาพนั้นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กดดัน “คุณอัศวินคะ ความจริงไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าคุณเชื่อหรือไม่ แต่ขึ้นอยู่กับว่า ‘เลือด’ ที่หยดลงบนพื้นหินอ่อนเมื่อคืนนี้มันมีที่มาอย่างไร ต่างหากล่ะคะ” “เลิกพูดเรื่องไพ่ปัญญาอ่อนนั่นเสียที!” อัศวินถอยหลังกรูด สายตาเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ไม่ใช่เพราะสิ่งที่รินรดาพูด แต่เพราะเขาเห็น... เขากำลังเห็นเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ไม่ได้เป็นรูปใบหน้าของเขา แต่มันเป็นใบหน้าของเจ้าสัวธนินทร์ที่กำลังแสยะยิ้มอยู่ข้างหลังรินรดา ในมุมมืดของบันไดวน สมาชิกตระกูลวรโชติเมธีต่างพากันแอบฟังด้วยความระส่ำระสาย ความหวาดระแวงที่สะสมมานานนับเดือนจากการตายอย่างปริศนาของคนในตระกูล เริ่มเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังที่พร้อมจะปะทุ ทุกคนในบ้านหลังนี้มี ‘ไพ่ตาย’ ของตัวเอง และไม่มีใครไว้ใจใครได้อีกต่อไป “คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือว่าคุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่?” รินรดาหันขวับไปมองยังเงามืดที่บันได เธอไม่ได้มองอัศวินอีกต่อไป แต่เธอกำลังจ้องมองไปยัง ‘ใครบางคน’ ที่ซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น “อำนาจที่ได้มาจากการแลกด้วยวิญญาณ มันก็เหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานในสุสานค่ะ ยิ่งสวยงามเท่าไหร่ รากเหง้าของมันก็ยิ่งเน่าเฟะจนกลืนกินเจ้าของไปเท่านั้น” ไม่มีเสียงตอบรับ แต่รินรดาเห็นเพียงเงาตะคุ่มที่ถอยหายเข้าไปในความมืด อัศวินมองตามสายตาเธอไป เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นผิวคฤหาสน์ มันไม่ใช่ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือความหนาวเหน็บที่มาจาก ‘อาถรรพ์’ ซึ่งเริ่มกัดกินโครงสร้างตึกจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาวบนผนังที่ฉาบด้วยทองคำเปลว รินรดาเดินไปที่รอยร้าวนั้น เธอสัมผัสมันเบาๆ ปลายนิ้วของเธอสั่นสะท้าน ภาพนิมิตในหัวแจ่มชัดขึ้น—เสียงโหยหวนของวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ใต้ฐานรากของคฤหาสน์หลังนี้เพื่อค้ำจุนอำนาจของเจ้าสัวธนินทร์... มันไม่ใช่แค่ความมั่งคั่ง แต่มันคือคำสาปที่ส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น “เรากำลังอยู่ในกรงขังค่ะ คุณอัศวิน” รินรดาหันกลับมาบอกด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ “และกรงนี้กำลังจะปิดลงในอีกไม่ช้า ไม่ใช่แค่เรา... แต่ทุกคนที่อยู่ในคฤหาสน์หลังนี้” อัศวินพยายามจะเถียง แต่คำพูดของเขากลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อจู่ๆ ไฟในโถงใหญ่ก็ดับพรึบลง ความมืดเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็วดุจหมึกที่หยดลงในน้ำ ท่ามกลางความเงียบงัน มีเสียงลากของหนักบางอย่างดังขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน—เสียงที่คล้ายกับโซ่ตรวนกระทบพื้นหิน “นั่นใคร!” อัศวินชักปืนออกมาโดยสัญชาตญาณ แสงจากไฟฉายในมือเขาสั่นไหวไปมาจนเกิดเป็นเงาทอดยาวบิดเบี้ยวบนผนัง รินรดาไม่ตอบ เธอหลับตาลงและเปิดไพ่ใบสุดท้ายจากสำรับที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลา แสงสีนวลประหลาดปรากฏขึ้นจากไพ่ ‘The Moon’ ที่เธอถืออยู่ มันส่องสว่างพอที่จะทำให้เห็นว่า บนกำแพงที่เคยเป็นรอยร้าว บัดนี้มี ‘เลือด’ สีดำข้นไหลซึมออกมาเป็นข้อความภาษาสันสกฤตที่ไม่มีใครอ่านออก... ยกเว้นเธอ “มันมาถึงแล้ว” รินรดากระซิบ ดวงตาของเธอเปิดกว้างขึ้นจนเห็นเพียงนัยน์ตาสีเทาหม่นที่ดูราวกับไม่ใช่คน “เจ้าของคฤหาสน์ตัวจริงที่อยู่ใต้ดิน... เขาขึ้นมาทวงคืนสิ่งที่เคยถูกพรากไปแล้วค่ะ” ทันใดนั้น ประตูทางเข้าคฤหาสน์ที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาก็เปิดออกเองอย่างแรง กระแสลมกรรโชกโหมพัดเข้ามาจนข้าวของปลิวว่อน แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือร่างของชายชราคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาจากความมืดภายนอก—ชายผู้ที่ทุกคนในตระกูลจำได้ดีว่าเขาเสียชีวิตไปแล้วเมื่อห้าปีก่อนในงานศพที่ไม่มีแม้แต่ร่างในโลง! เจ้าสัวธนินทร์ผู้ล่วงลับ ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างกายของเขาดูเหมือนศพที่ถูกดึงขึ้นมาจากหลุมลึก เสื้อสูทราคาแพงขาดวิ่นเปื้อนดินดำชื้นแฉะ เขาก้าวเข้ามาหาอัศวินและรินรดาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ แววตาของเขาว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิต แต่ริมฝีปากที่แห้งกรังกลับขยับเอ่ยชื่อของคนผู้หนึ่งที่ทำให้รินรดาต้องตัวแข็งทื่อ... “รินรดา... ลูกสาวแห่งตระกูลที่สาบสูญ... ถึงเวลาที่เจ้าต้อง ‘จ่าย’ หนี้แทนบรรพบุรุษเสียที!” ขวัญเนตรทายใจหวังว่าความลับที่เพิ่งเปิดเผยนี้จะทำให้นักอ่านทุกท่านตื่นเต้นและพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่ความมืดมิดในบทถัดไปร่วมกันนะคะ