การสืบสวนข้ามพรมแดน

“ถ้าคุณยังก้าวขาเข้าไปในอาศรมแห่งนั้นโดยไม่พกเอาสติสัมปชัญญะที่แข็งแกร่งพอไปด้วย ผมรับรองได้เลยว่าคุณจะไม่ได้กลับออกมาในฐานะคนเดิมแน่นอน รินรดา” น้ำเสียงของอัศวินต่ำลึกและเต็มไปด้วยความกดดัน ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองผ่านกระจกมองหลังรถยนต์ที่กำลังแล่นฉิวผ่านแนวป่ารกชัฏแถบชายแดนพม่า บรรยากาศภายในรถเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของรินรดาเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง เธอไม่ได้ตอบรับในทันที แต่สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูรอยหยักของเทือกเขาที่ดูราวกับกระดูกสันหลังของอสูรกายยักษ์ที่นอนทอดตัวรอคอยเหยื่อ “ความกลัวไม่ใช่อุปสรรคสำหรับฉันหรอกค่ะผู้กอง” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ามือของเธอที่วางอยู่บนตักกลับกำไพ่ ‘The High Priestess’ ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “สิ่งที่ฉันกลัวจริงๆ คือการที่คนผิดยังคงลอยนวลภายใต้ร่มเงาของไสยศาสตร์ที่ไม่มีใครมองเห็นต่างหาก” อัศวินพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้แย้ง เพราะเขารู้ดีว่าตลอดระยะเวลาหลายสัปดาห์ที่ผ่านมารอยเลือดที่แห้งกรังบนพรมในคฤหาสน์ของเจ้าสัวธนินทร์นั้นไม่ได้บอกเล่าแค่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือร่องรอยของการขโมยวิญญาณเพื่อต่อชะตาชีวิตที่กำลังจะดับสูญ รถออฟโรดคันแกร่งชะลอความเร็วลงก่อนจะหยุดสนิทลงตรงหน้ากระท่อมไม้สักหลังเก่าที่ดูทรุดโทรมจนแทบจะพังทลายลงมาหากมีลมพัดแรง กลิ่นธูปกำยานผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูกทันทีที่ก้าวลงจากรถ รินรดาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กดทับลงบนบ่า ราวกับมีนัยน์ตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาจากความมืดหลังบานประตู “อาจารย์ ‘จันทรคราส’ ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครเข้าพบได้ง่ายๆ” อัศวินกระซิบพลางกระชับปืนพกที่เอว “แต่ถ้าเป็นคุณ... บางทีท่านอาจจะยอมคายอะไรบางอย่างออกมา” พวกเขาเดินเข้าไปข้างใน แสงเทียนสีแดงฉานวูบไหวในความมืด กลิ่นอายความขลังที่ทำให้รินรดารู้สึกเย็นสันหลังวาบ ร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่หลังม่านกั้นสีดำสนิท ท่าทางนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหิน ทว่าเมื่อรินรดาหยิบไพ่ทาโรต์ออกมาจากกระเป๋า ความเงียบในห้องก็ถูกกระชากออกด้วยเสียงหัวเราะแหบพร่าจากหลังม่าน “เจ้าสัวธนินทร์ใช้ไพ่ใบไหนตัดสินชะตาผู้อื่น... เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจใช่ไหม แม่หมอ” เสียงนั้นแหลมสูงและเย็นเยียบ “ไพ่ที่อาบด้วยเลือด... ไพ่ที่สลักชื่อคนตายไว้หลังรูป” รินรดาใจเต้นรัว เธอคลี่ไพ่ในมือวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ทันที ไพ่ ‘The Death’ หงายขึ้นเผยให้เห็นภาพยมทูตที่ไม่ได้ถือเคียว แต่กลับถือชะตาชีวิตที่ผูกติดกับเส้นด้ายสีดำ “ท่านอาจารย์คะ สิ่งที่เจ้าสัวทำ ไม่ใช่แค่การทำพิธีเสริมดวง แต่มันคือการทำลายสมดุลของจิตวิญญาณ ท่านต้องช่วยฉัน... ก่อนที่หมากกระดานสุดท้ายจะถูกเดิน” อาจารย์จันทรคราสขยับตัว ม่านสีดำถูกเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้และดวงตาที่ฝ้าฟางจนเกือบมองไม่เห็น ทว่าในความเลือนรางนั้นกลับมีประกายของอำนาจที่ทำให้รินรดาต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว “เจ้าสัวธนินทร์ไม่ใช่คนที่น่ากลัวที่สุดหรอกแม่หนู” เสียงนั้นแผ่วลงจนกลายเป็นกระซิบที่น่าสะพรึงกลัว “คนที่น่ากลัวจริงๆ คือคนที่อยู่เบื้องหลังเขา... คนที่ส่งไพ่ใบนั้นมาให้เขาในวันที่เขาเริ่มจะก้าวเข้าสู่ความมืดมิด” อัศวินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างรินรดากับอาจารย์ “คุณกำลังหมายความว่ายังไง? ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง? บอกเรามาให้ชัดเจน!” อาจารย์จันทรคราสยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะล่วงรู้ถึงอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น ท่านหยิบไพ่ใบหนึ่งขึ้นมา... มันเป็นไพ่ที่ไม่มีในสำรับปกติที่รินรดาเคยเห็น มันคือไพ่รูป ‘กระจกเงา’ ที่สะท้อนใบหน้าของคนสองคน ใบหนึ่งคือเจ้าสัวธนินทร์ และอีกใบหนึ่ง... คือใบหน้าที่ทำให้รินรดาต้องหยุดหายใจ “ไพ่ใบนี้มีไว้เพื่อส่งต่อคำสาป” อาจารย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าครั้งไหน “และคืนนี้... คนที่จะเป็นเหยื่อรายต่อไปของพิธีกรรมนี้ ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน... แต่คือคนใกล้ตัวที่เจ้าไว้ใจที่สุด” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นรอบบริเวณอาศรม แสงไฟฉายสว่างวาบจากหน้าต่างทุกบาน รินรดารีบคว้ามืออัศวินไว้ หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเงาที่ปรากฏบนผนังห้องไม่ได้มีแค่พวกเขาสามคน แต่มันมีเงาของใครบางคนที่ยืนถือมีดอาคมอยู่หลังประตูนั่น! ประตูอาศรมถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นขึ้นจนแทบอาเจียน... เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่รินรดาจำได้แม่นว่ามันเป็นเสียงเดียวกับคนที่เธอเคยเรียกว่า ‘พี่ชาย’ ผู้ที่ตายไปในพิธีกรรมเมื่อสิบปีก่อน! ขวัญเนตรทายใจขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับการเผชิญหน้าในครั้งนี้กับรินรดานะคะ